ตอนที่ 7 ไอ้คนสารเลว!

ราเชนทร์หันมายิ้มให้เธอ เขาสอดแหวนเอาไว้ในกระเป๋าลับในเสื้อสูทของตัวเอง โดยที่ไอริสไม่ทันได้สังเกต เขาจะต้องรู้ถึงความสำคัญของแหวนนี้ให้ได้ ก่อนที่จะคืนให้เธอ อยากรู้ว่าทำไมแค่เขาจะสวมมันให้นิศาชล กลับทำให้คนใจแข็งอย่างไอริส ถึงกับร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวดทรมาน ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ เธอไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็นมาก่อน

"หึ! ผมยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยนะ ทำไมคุณถึงรีบร้อนตัวแบบนั้นล่ะ ไม่เอาน่าไอริส นอกจากคุณแล้ว ยังมีใครที่คิดอยากจะทำลายงานหมั้นของผมอีกงั้นเหรอ"

“ถ้าเป็นฝีมือฉันทำจริง ๆ คงไม่กระจอกแบบนี้แน่ ฉันไม่ชอบเอาเรื่องงานอดิเรกที่ต่ำตม ของลูกสาวเจ้าของบริษัทสารเลวมาแฉแบบนี้หรอก อย่างน้อยถ้าจะทำ พวกเขาจะต้องสูญเสียมากกว่างานหมั้นนี้ มันถึงจะคุ้มค่า”

ราเชนทร์เริ่มมั่นใจแล้วว่า เป้าหมายของไอริสไม่ได้อยู่ที่เขา แต่น่าจะเป็นบริษัท ฟินิกซ์ เฮ้าส์ ของฉัตรพงศ์ แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกโกรธมากกว่าเดิม เพราะนั่นหมายความว่า ไอริสไม่ได้สนใจว่าเขาจะหมั้นกับใครงั้นเหรอ

“หึ! งานหมั้นของนักธุรกิจใหญ่อย่างผม ล่มลงไปเพราะคลิปและรูปถ่ายไม่กี่ใบ ถ้าแบบนี้ยังไม่เรียกว่าคุ้ม แล้วยังจะเรียกอะไรได้อีก”

มือหนาของเขา จับปลายคางของเธอเข้ามา และบีบจนเริ่มเจ็บ ไอริสพยามยามตีไปที่หน้าอก และไหล่ของเขา แต่ราเชนทร์ก็จับมือเธอเอาไว้ได้ โดยเฉพาะมือที่มีแผลอยู่ เขากดแน่นจนเธอร้องขึ้นมาอีกครั้ง

“โอ๊ย! ปล่อยฉันนะ ไอ้คนสารเลว!”

“เจ็บก็อย่าดิ้นให้มากนักสิ ไม่รู้เหรอว่ายิ่งดิ้น มันก็ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของผมอยู่ หายไปเกือบสองเดือน กลับมาก็ทำเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ไม่คิดจะเล่าให้ฟังบ้างเหรอ จริงสิลืมไปว่า คุณชอบนอนคุย มากกว่านั่งคุยดี ๆ สินะ”

“หุบปากแล้วปล่อยฉันลงไปนะ เรวินคุณจอดรถเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะลง โอ๊ย!”

เรวินไม่ตอบเธอสักคำ ราเชนทร์ที่กำลังโกรธจัด เพราะงานหมั้นล่มในวันนี้ หันมาบีบแก้ม และมือที่เริ่มมีเลือดซึมออกมาอีกครั้ง ไอริสยังไม่ได้ทำแผล เธอเจ็บแต่ก็พยายามกัดฟันกลั้นเอาไว้ ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ

“เก่งนี่ กัดฟันเสียงดังขนาดนั้น แต่ไม่มีน้ำตาสักหยด เมื่อกี้นี้คุณร้องไห้ ตอนที่กำลังเห็นผมสวมแหวนหมั้นให้นิศาชล ตอนนี้ผมก็อุตส่าห์ยกเลิกงานหมั้นให้แล้ว นี่ยังไม่สมใจคุณหรอกเหรอ.... ไอริสที่รัก”

“ปล่อยนะ!”

“ไม่ปล่อย ในเมื่อคุณทำตามแผนสำเร็จแล้ว ก็ต้องรู้สิว่า ถึงเวลาที่ต้องจ่ายแล้ว”

เสียงเหี้ยมเกรียมเต็มไปด้วยความโกรธของราเชนทร์ ดวงตาดุดันคู่นั้นกำลังกระหาย และต้องการหาที่ระบายออก ทำเอาไอริสรู้สึกกลัวจนขนลุกไปทั้งตัว รอยยิ้มเย็นนั่นแฝงไปด้วยความเดือดดาล เหมือนกับอยากจะฆ่าคน เธอต้องรีบหาทางหนี แต่ทว่าทุกอย่าง มันก็ไม่ทันเสียแล้ว

วิลล่าหรู

ผลัก!

“เข้าไป! พวกนายเฝ้าอยู่ข้างนอก วันนี้ฉันไม่รับแขก ไม่ว่าจะเป็นใคร ถ้ามีนักข่าวมาก็ยิงขู่ไปซะ ถ้าพูดไม่รู้เรื่อง ก็ไม่ต้องให้กลับออกไปอีก เข้าใจมั้ย”

“ครับบอส”

“ส่วนคุณ มากับผม!”

“อย่านะไอ้บ้า ปล่อยฉันนะ ฉันบอกไปแล้วว่าไม่รู้เรื่อง โอ๊ย!”