บทที่ 7

แผ่นดิน....

"เมื่อไหร่ดินจะยอมให้เมย่าค้างด้วยสักทีล่ะคะดินอ่ะกินดุมากจนเมย่าเหนื่อยเดินแทบไม่ไหว><" หลังเสร็จกิจกรรมบนเตียงกับเมย่าที่ผมเรียกมาเมื่อตอนหัวค่ำและตอนนี้ผมกำลังจะไปส่งเมย่าที่ห้องของเธอเพราะตอนเธอมาเธอบอกว่าเพื่อนมาส่ง อันที่จริงแล้วเมย่ามีรถส่วนตัวนะแต่ไม่ขับมาเองผมรู้ทันเมย่าว่าเธออยากค้างกับผมที่นี่โดยจะอ้างว่าไม่มีรถกลับแต่ผมมีกฏมีข้อตกลงก่อนที่เราสองคนจะขึ้นเตียงว่าผมจะไม่ให้นอนค้างที่นี่เสร็จก็กลับไม่ว่าตอนนั้นจะกี่โมงก็ตามซึ่งไม่ใช่แค่กับเมย่าคนเดียวกับผู้หญิงทุกคนที่ผมมีอะไรด้วยผมทำแบบนี้ทุกคน เพราะผมเป็นคนที่ชอบมีพื้นที่ส่วนตัวไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายกับชีวิตความเป็นอยู่ผมชอบนอนหลับบนเตียงคนเดียวไม่ชอบให้มีอะไรหรือใครมานอนเกะกะ แปลกมั้ยล่ะนิสัยผมอ่ะ

อยากจะบอกว่าตั้งแต่ผมมาอยู่ที่นี่ผมพาผู้หญิงมาเอาไม่ต่ำกว่าสิบคนซึ่งผมก็ไม่เคยจริงจังกับใครเลยแม้แต่คนเดียว ผมเป็นประเภทคบผุ้หญิงหน้าตาดีหุ่นดีลีลาบนเตียงดี คือถ้าลีลาดีก็เอากันยาวๆถ้าลีลาห่วยไม่ประสีประสาก็เอาครั้งเดียวแล้วก็เขี่ยทิ้งทันที แต่ไม่ใช่ว่าผมเอาผู้หญิงมากินฟรีๆหรอกนะทุกครั้งผมจะให้ค่าเสียเวลาพวกเธอแบบจุกๆไปเหมือนกันถ้าใครลีลาดีอ้อนเก่งๆก็จะได้จากผมเยอะ

"เราตกลงกันแล้วไม่ใช่หรือไงเมย่ากับเรื่องนี้" ผมหันไปถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจขณะติดกระดุมเสื้อ

"ก็รู้ค่ะแต่..."

"แต่ถ้าเธอไม่โอเคต่อไปก็ไม่ต้องมาเพราะฉันก็ไม่ได้เอากับเธอแค่คนเดียว" ผมตอบอย่างไม่แคร์เพราะถึงไม่มีเมย่าผมก็มีเด็กในสต็อกอีกเพียบที่รอขึ้นเตียงกับผมเพียงแค่ว่าช่วงนี้ผมกับเมย่าเพิ่งเอากันแล้วลีลาเธอก็เด็ดถึงใจผมก็เลยเรียกเธอมาบ่อยหน่อยแต่ถ้าเธองี่เง่าไม่ทำตามกฏต่อให้ลีลาดีลีลาเด็ดสักแค่ไหนถ้าทำตัวน่าเบื่องี่เง่าผมก็ไม่เอาเหมือนกันพร้อมเขี่ยทิ้งทันที

"ดินอย่าพูดแบบนี้สิคะเมย่าก็แค่บ่นไปงั้นเอง><"

"แต่งตัวเสร็จแล้วใช่ไหมฉันจะได้ไปส่ง"

"เสร็จแล้วค่ะ><"

ผมกับเมย่าเดินออกมาจากห้องนอนพร้อมกันซึ่งตอนนี้เกือบตีสองแล้ว และพอก้าวขาวออกมาจากห้องผมก็ต้องตกใจร้องเสียงหลงเมื่อเห็นเงาตะคุ่มตะคุ่มยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว

"เห้ยผี!!!" ผมตกใจนึกว่าผีที่แท้เป็นยังกล้วยเน่าที่ผมลืมไปสนิทเลยว่ามาอยู่กับผมโชค ดีที่เมื่อคืนผมไม่เผลอลากเมย่าออกมากินที่โซฟาด้านนอกแบบที่เคยทำ

"ผีอะไรนี่กล้วยเอง!!!" พอได้ยินเสียงผมยัยกล้วยเน่าก็หันมาจ้องหน้าผมสายตาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อเหมือนโกรธอะไรผมสักอย่าง

"เธอทำอะไรของเธอเวลานี้วะยัยกล้วยเน่า"

"คนมันหิวก็ต้องทำอาหารกินสิถามได้ยืนอยู่ในครัวจะให้นั่งฉี่หรือไง" ดู๊ดูยัยนี่ตอบมันน่าจับส่งกลับบ้านซะให้รู้แล้วรู้รอด

"ใครคะดิน"

"คนอาศัยน่ะ"

"ใครบอกว่าคนอาศัย"

"แล้วเธอเป็นใคร"

"เป็น....ว่าที่เมียของเค้ายังไงล่ะ"ยัยกล้วยเน่าชี้มาที่ผม ทำเอาผมถึงกับของขึ้นที่ยัยนี่กล้าพูดว่าเป็นว่าว่าที่เมียผม

"ยัยกล้วยเน่า!!!"

"ทำไมหรือพูดไม่จริง"

"เดี๋ยวฉันจะมาคุยกับเธอรอฉันกลับมาก่อนอย่าเพิ่งหนีไปหลับล่ะ" ไหนพ่อบอกยัยนี่ไม่รู้เรื่องนั้นไงทำไมถึงพูดแบบนี้พูดเหมือนรู้เรื่องสัญญาแต่งงานนั่นล่ะ

กล้วย....

หลังจากอิพี่ดินออกไปจากห้องกับผู้หญิงของเขาด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว ฉันก็ลงมือทอดไข่ต่อเพราะตอนนี้ฉันหิวมากหิวจนตาลายทั้งๆที่ตอนแรกฉันกะว่าจะไม่กินอะไรแล้วเพราะกินไม่ลงหลังจากไปได้ยินเสียงทุเรศๆมา แต่มันมีเรื่องให้ฉันต้องคิดหนักพอคิดหนักมันก็เลยเกิดความหิว

เรื่องของเรื่องก็คือเมื่อคืนหลังจากที่ฉันกลับเข้ามาในห้องฉันก็คิดว่าถ้าฉันบอกเรื่องนี้กับพ่อกับแม่ท่านทั้งสองอาจจะให้ฉันย้ายออกไปอยู่ที่อื่นแทนที่จะต้องทนอยู่ที่นี่ถึงสี่ปี แต่เรื่องกลับไม่เป็นแบบนั้น

"แม่กับพ่อทำไมเงียบไปล่ะจ๊ะ" หลังจากที่ฉันเล่าทุกอย่างให้พ่อกับแม่ไปแต่ก็เว้นบางช่วงบางตอนไปเพราะมันติดเรท18++ท่านทั้งสองก็เงียบไปเลยจนฉันนึกว่าสายหลุด

"กล้วยฟังพ่อกับแม่นะลูก อันที่จริงเรื่องนี้พ่อกับแม่คิดว่าจะบอกลูกตอนที่ลูกเรียนใกล้จบแล้วแต่ในเมื่อลูกต้องมาเจออะไรแบบนี้พ่อกับแม่ก็คงต้องพูดความจริงบางอย่างกับลูก"

"เรื่องอะไรจ๊ะ"

"กล้วยรู้ใช่มั้ยว่าตายายของกล้วยกับปู่ย่าของตาดินเป็นเพื่อนรักเพื่อนสนิทกัน"

"รู้ค่ะ"

"คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้นะลูกคือเรื่องมันมีอยู่ว่าตอนที่ตากับยายกล้วยยังอยู่ท่านทั้งสองได้ไปตกลงกับปู่กับย่าของตาดินว่าถ้ากล้วยกับตาดินโตขึ้นก็จะให้แต่งงานกัน"

"ห๊ะ!!! ตะ ตะ แต่งงาน??" ตอนนี้ฉันอยากจะช็อคกับสิ่งที่แม่บอกแต่ยังช็อคไม่ได้

"ใช่ลูก ซึ่งถ้าฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดไม่ทำตามข้อตกลงฝ่ายนั้นต้องเสียเงินให้กับอีกฝ่ายเป็นจำนวนสิบล้าน"