ตอนที่  3 ข้าเหนื่อยเหลือเกินแล้ว

รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเป็นห่วงนั้นทำให้เขารู้สึกอบอุ่นใจอย่างน่าประหลาด และไม่ใช่ความอุ่นจากขนมที่เขารับมาอย่างแน่นอน รอยยิ้มของนางทำให้เขารู้สึกไม่อยากนำทัพออกไปแต่ก็ต้องสลัดความคิดนั้นทิ้งเพราะในสายตาของเขานางยังคงเป็นสตรีที่เสแสร้งเก่งไม่ต่างจากวันวานที่เคยรู้จัก เขาจะไม่มีวันตกหลุมพรางนี้โดยเด็ดขาด

“เคลื่อนทัพ!!”

คำสั่งสุดท้ายดังขึ้นพร้อมกับกลองรัวที่ดังอยู่ด้านหน้า เล่อชุนหลันตกใจจนเกือบหลุดอาการออกมา จินถิงรีบรับนางเอาไว้ท่านอ๋องตกพระทัยเล็กน้อยเมื่อเห็นนางยกมือขึ้นมาปิดที่ปากและรีบหันกลับไป

“เจ้ารีบกลับไปพักผ่อนเถอะ เสียงกลองอาจจะทำให้ตกใจได้ พาพระชายากลับเข้าไปในตำหนักเถอะ”

“เพคะท่านอ๋อง”

นางย่อคำนับและรีบเดินกลับเข้าไปในตำหนักทันที แม้ว่าเขานึกสงสัยแต่ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้ว เขาจึงนำทัพเดินทางออกเมืองเหลียงโจวในทันที

หกเดือนผ่านไป

ศึกชายแดนยืดเยื้อกว่าที่คิดมากนัก จนในที่สุดในตอนเที่ยงของวันที่ฝนกำลังจะหยุดตก ราชสำนักก็ได้รับข่าวดีว่าท่านอ๋องทรงชนะศึกและกำลังเดินทางกลับเมืองเหลียงโจว

“พระชายาเพคะ ท่านอ๋องกำลังจะกลับมาแล้วเพคะ”

“จริงหรือ แคก แคก”

“พระชายาเพคะ”

“ไม่เป็นไร เร็วเข้ารีบมาผัดหน้าให้ข้า เอาเข้มมากพอที่จะปกปิด…ผิวหน้าที่….”

“พระชายาเพคะ พระองค์ยังเป็นหวัดอยู่ไม่ต้องออกไปรับเสด็จก็ได้กระมังเพคะ”

“ไม่ได้ ท่านอ๋องกลับมาพร้อมชัยชนะ ข้าในฐานะพระชายาหากว่าไม่ไปเจ้าคิดว่าผู้อื่นจะคิดเช่นไรกับสกุลเล่อ เหล่าขุนนางจะคิดเช่นไรกับท่านพ่อของข้า ในตอนนี้มีแต่ผู้ที่ต้องการให้บิดาของลี่จินเซียน…รับตำแหน่ง….”

“พระชายาเพคะ”

“ช่างเถอะ ไข้หวัดเป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องเป็นกันอยู่แล้วรีบแต่งตัวให้ข้าเถอะ วันนี้อากาศดีฝนพึ่งหยุดตกช่างเป็นวันที่ดียิ่งนัก”

เล่อชุนหลันเดินก้าวเท้าออกจากตำหนักเพื่อไปรอรับเสด็จท่านอ๋องยังหน้าตำหนักใหญ่ซึ่งที่นั่นมีพระชายารองรออยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว เมื่อเห็นนางแทนที่ชายารองจะความเคารพตามธรรมเนียมแต่ไม่เลย นางเพียงแค่เอ่ยทักทายเท่านั้น

“ท่านพี่ นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าท่านจะมีแรงเดินออกมารับท่านอ๋องด้วย ข้าคิดว่า…”

“ชายารองท่านหมายความว่าอย่างไร!!”

“จินถิง เงียบเถอะ”

“พระชายาเพคะ”

“เป็นแค่สาวใช้ยังกล้าตีฝีปากกับข้า พวกเจ้าสั่งสอนนางแทนข้าทีสิ”

“หยุดนะ สาวใช้ของข้าไม่จำเป็นต้องให้เจ้าสั่งสอน”

“ท่านพี่ นี่ท่านคิดจะ….”

“ท่านอ๋องเสด็จแล้ว”

“มาแล้ว ๆ กองทัพมาถึงด้านหน้าแล้ว!!”

เล่อชุนหันได้ยินเสียงแตรที่ให้สัญญาณเมื่อกองทัพและเหล่าอาชาศึกค่อย ๆ เคลื่อนพลเข้ามา รอยยิ้มที่ไม่ได้เห็นมาหลายเดือนเริ่มฉายแววมากขึ้นเมื่อกองทัพเริ่มเคลื่อนขบวนพร้อมกับธงที่โบกสะบัดอยู่ในมือขุนศึกผู้กล้า เมื่อกองทัพเคลื่อนเข้ามา รอยยิ้มที่มีก็เริ่มลดลงจนกลายเป็นคิดไม่ถึง

“อะไรกัน นางคือผู้ใดกัน!!”

สตรีในชุดสีขาวที่มากับท่านอ๋อง นางนั่งม้าตัวเดียวกันกับเขาเคลื่อนเข้ามาจนถึงด้านหน้าและค่อย ๆ เคลื่อนมายังตำหนักท่านอ๋อง

“แม้แต่ในยามนี้ท่านก็ยังทำร้ายจิตใจข้าไม่หยุดยั้ง หยางอี้เหรินข้ารู้สึกเหนื่อยเหลือเกินแล้ว”

เล่อชุนหลันรู้สึกเช่นนั้นจริง ๆ เมื่อนางเห็นว่ามีสตรีอยู่บนหลังม้านั่งมากับเขาท่ามกลางความยินดีของเหล่าชาวเมืองเหลียงโจว

“จินถิงข้าเหนื่อยแล้ว อยากกลับเข้าไปพักผ่อน”

“ท่านพี่!! นี่ท่านจะมองอยู่เฉย ๆ เช่นนี้น่ะหรือเพคะ!!”

เสียงที่โกรธจัดของพระชายารองลี่จินเซียนแผดขึ้นทำให้ชุนหลันยิ่งปวดหัวหนักกว่าเดิม แต่นางไม่ต้องการเห็นไม่อยากรับฟังและได้ยินอะไรอีกแล้ว จินถิงและสาวใช้ในตำหนักค่อย ๆ พยุงนางกลับไปที่ตำหนัก