ตอนที่ 7
ตอนที่ 7 ชาตินี้ข้าไม่โง่
November 4, 2026
“ทูลท่านอ๋อง เมื่อวานนี้ในงานเลี้ยงขุนนางใหม่เห็นว่าท่านอ๋องติดภารกิจและบาดเจ็บดังนั้นวันนี้กระหม่อมกับบุตรสาวลี่จินเซียนนำของบำรุงและยาสมานแผลอย่างดีจากเมืองเหลียงมาถวายพ่ะย่ะค่ะ”
“ขอบใจพวกท่านมาก วางไว้เถอะ”
ลี่จินเซียนได้โอกาสเดินมาที่หน้าพระพักตร์ ท่านอ๋องหันไปสั่งเสิ่นกงให้เดินออกมาเพื่อรับแทน กันมิให้นางเดินเข้ามาถึงโต๊ะทรงงานของเขา ลี่จินเซียนหุบยิ้มไปเล็กน้อยก่อนจะส่งของไปให้องครักษ์ของท่านอ๋อง
“ลี่จินเซียนขอให้ท่านอ๋องทรงแข็งแรงโดยเร็วเพคะ”
“ขอบใจแม่นางลี่ พวกท่านมาด้วยธุระเรื่องนี้งั้นหรือ”
“มิได้พ่ะย่ะค่ะ เมื่อวานนี้เนื่องจากท่านอ๋องไม่ได้เข้าร่วมในงานเลี้ยง เหล่าขุนนางจึงได้ซุบซิบกันสนุกปากกระหม่อมฟังแล้วไม่ใคร่พอใจนัก พวกเขาพูดถึงเรื่อง…เอ่อ...แต่งตั้งพระชายาที่เหมาะสมและงานอภิเษก ท่านอ๋องทรง...”
“อ้อ เรื่องนั้นน่ะหรือข้าเองก็คิดเอาไว้เช่นกันทำไมหรือ ท่านโหวหรือว่าท่านมีคนที่เหมาะสมจะแนะนำงั้นหรือ ในตอนนี้ใคร ๆ ต่างก็ลงความเห็นว่า “เล่อชุนหลัน” บุตรีเสนาบดีเล่อเป็นผู้ที่เหมาะสมทั้งความงาม ความรู้และมารยาท ข้าเองก็คิดว่านางก็ดูจะเหมาะสมดี"
“แต่ว่า… เร็ว ๆ นี้พึ่งจะมีข่าวลือไม่ดีเกี่ยวกับนางนะพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมมาที่นี่ก็เพื่อจะเตือนพระองค์เกรงว่าพระองค์จะทรงเลือกผิดพลาดได้ของมีตำหนิและได้คนไม่เหมาะสมมาดำรงตำแหน่งนี้พ่ะย่ะค่ะ”
“ข่าวลืองั้นหรือ ข่าวอะไรกัน”
“คือว่า… เรื่องนี้บุตรสาวกระหม่อมได้ยินมาว่าเมื่อวานบุตรสาวเสนาบดีไปเที่ยวที่หอจินเซ่อเพื่อดูละคร… จินเซียนเจ้ามาเล่าให้ท่านอ๋องฟังสิ”
ลี่จินเซียนเดินนวยนาดออกมาและคำนับอย่างอ่อนช้อยให้ท่านอ๋องก่อนจะเงยหน้าและค่อย ๆ พูด
“ทูลท่านอ๋อง เมื่อวานนี้หม่อมฉันได้ข่าวจากในเมืองว่าคุณหนูเล่อที่รักสนุกและมักชอบออกไปเที่ยวเล่นในเมืองและชอบทำตัวไร้สาระ...”
“เข้าเรื่องเสียทีเสียเวลา”
“เอ่อ..เพคะ ได้ยินมาว่านางไปดูละครที่หอจินเซ่อและถูกคนร้ายจับตัวไป และหลังจากเกิดเรื่องนี้ขึ้นนางก็ไม่ออกมาจากจวนอีกเลย เมื่อคืนนี้เล่อชุนหลันก็ไม่มาเข้าร่วมงานเลี้ยง ทุกคนก็เลยเริ่มตั้งข้อสงสัย..”
“ที่แท้นางก็ไม่ได้มางานเลี้ยงเหมือนกันหรอกหรือนี่”
ลี่จินเซียนเล่าไปแต่ท่านอ๋องไม่ได้ฟัง เขากำผ้าเช็ดหน้าลายดอกโบตั๋นในมือเอาไว้แน่นและฟังลี่จินเซียนเล่าจนจบบิดาของนางจึงรีบเอ่ยขึ้น
“หากว่าสตรีที่มีข้อด่างพร้อยเช่นนี้เข้ามาเป็นพระชายากระหม่อมเกรงว่าพระองค์อาจจะถูกว่ากล่าวลับหลังได้พ่ะย่ะค่ะ”
“อ้อ งั้นหรือได้สิท่านโหวแล้วข้าจะให้คนไปตรวจสอบดูนะ เอาล่ะข้าจะต้องรีบเขียนรายงานเพื่อส่งไปยังกองทัพบูรพาหากพวกเจ้าไม่มีอะไรแล้วก็ออกไปเถอะ”
ลี่จางหย่งหันไปมองบุตรสาวแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เมื่อถูกไล่เช่นนี้ดังนั้นจึงได้ทูลลาและออกไปทันที เมื่อสองพ่อลูกออกไปแล้วเขาจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นและมองไปยังห่อของที่ทั้งสองนำมาให้
“เสิ่นกง”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“เอาของในห่อนี้ไปตรวจสอบให้ละเอียด ได้เรื่องเช่นไรก็รีบมารายงาน”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เสิ่นกงยกกล่องของออกจากห้องไปทันที หยางอี้เหรินเดินมาหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมา
“ข่าวลือเสีย ๆ หาย ๆ ของเจ้าเมื่อชาติก่อน เกิดขึ้นเพราะสองคนพ่อลูกนี้สินะ เช่นนั้นในชาตินี้ข้าจะคิดบัญชีกับพวกมันเป็นคนแรก ลี่จางหย่ง ลี่จินเซียน ชาตินี้ข้าไม่โง่อีกแล้ว พวกเจ้าต้องชดใช้ให้ชุนหลันอย่างสาสม”
หยางอี้เหรินมองไปที่กล่องราชโองการในลิ้นชักที่เก็บเอาไว้และหันมายกผ้าเช็ดหน้าของนางขึ้นมา เขากลับมายังชาตินี้พร้อมกับสิ่งแรกที่ทำคือเข้าเฝ้าเสด็จพ่อที่วังหลวง ทูลขอราชโองการสมรสฉบับนี้มาและทำทีว่าให้เสด็จพ่อของเขาส่งมันมายังเมืองเหลียงโจวเพื่อป้องกันข้อสงสัยของผู้อื่น
ชาติก่อน
“ชุนหลัน ตื่นสิชุนหลัน เจ้าอย่าทิ้งข้าไปนะชุนหลัน”
“ท่านหลีกไปนะ อย่าแตะต้องนาง!!”
“จินถิง เจ้าออกมาก่อนท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ…” / เสิ่นกง