บทที่ 10 ร้ายแค่ไหนข้าก็เลือก [3]

อันหนิงอยู่พูดคุยสัพเพเหระไม่นานก็ขอตัวกลับ ด้วยนางแอบออกมาคนเดียวไม่ได้บอกใคร หากหายไปนานก็จะเป็นที่สังเกตได้ ทว่าก่อนกลับก็อยากไปรำลึกความหลังในวัยเด็กสักหน่อย จึงได้ย้อนกลับเรือนนอน แต่ก็ต้องหยุดอยู่แค่หน้าประตู เมื่อเห็นว่าด้านในมีคนอยู่

สิ่งที่นางเห็นคือตุ๊กตาผ้ามากมายถูกตกแต่งไว้เต็มเรือน ซึ่งของเหล่านี้เป็นสิ่งที่นางเคยแย่งอันเล่อมาเพราะอยากได้ แต่ในตอนนั้นน้องสาวไม่ยอมจึงเกิดการทะเลาะกัน แล้วนางเองก็แอบทำลายมันเสียไม่มีชิ้นดีจนเกิดเรื่องใหญ่โต ถูกท่านแม่ตำหนิเสียยกใหญ่ ท่านพ่อกลับจวนมารู้เรื่องเข้านางก็ถูกตีไปเสียหลายครั้ง

ในตอนนั้นนางจึงได้เห็นอันเล่อล้มลงนอนชักกับตา ทว่ากลับคิดว่านั่นคือการแกล้งเรียกร้องความสนใจ ไม่ได้รู้เลยว่ามันคืออาการป่วยของน้องสาว ยิ่งเห็นหวังเหล่ยรีบร้อนช้อนตัวอุ้มน้องสาวด้วยความเป็นห่วง นางก็ยิ่งเอาแต่กล่าวโทษอันเล่อว่าแย่งความรักผู้อื่นไปจนหมด ไม่เหลือเผื่อแผ่มาถึงตน ทั้งที่เรื่องทั้งหมดมันเป็นเพราะทำตัวเองทั้งนั้น แล้วจะหวังให้ผู้อื่นรักได้อย่างไร

ดวงตาคมเฉี่ยวกวาดมองของทุกชิ้นในเรือนนอนเก่าของตน ทุกอย่างในที่นี้คงจะเป็นอันเล่อหามาสินะ มันล้วนแต่เป็นของที่นางเคยชอบทั้งนั้น หากเป็นเมื่อก่อนนางต้องรีบปรี่เข้าไปทันที พร้อมกับตวาดลั่นให้เก็บของพวกนั้นไปเผาทิ้งเป็นแน่

อันหนิงตัดสินใจไม่เข้าไปทำลายบรรยากาศอันดีของน้องสาว หากตนเข้าไปตอนนี้มิวายทำให้อันเล่อตกใจ เกรงว่าจะทำให้อาการชักกำเริบอีก นางจึงออกจากจวนไปทั้งอย่างนั้น การกลับจวนครั้งนี้มันเหมือนกับการได้ปลดปล่อยอะไรหลาย ๆ อย่าง ได้รู้ว่าครอบครัวรักตนมากแค่ไหน ความเกลียดชังอะไรนั่นไม่มีเลยสักนิด

เมื่อมาถึงตลาดผู้คนเดินขวักไขว่จับจ่ายซื้อของ ร่างบางเดินชมของไปเรื่อย ๆ อย่างไม่เร่งรีบ นางใช้เวลาอยู่จวนตระกูลหลี่แค่ครึ่งชั่วยามยังพอมีเวลาให้ผ่อนคลายเลือกซื้อของที่อยากได้ ก่อนที่จะกลับจวนไปเจอใบหน้าอันบูดบึ้งของสามี

แต่การเดินเล่นผ่อนคลายระหว่างกลับจวนก็ดันมีเรื่องทำให้อารมณ์เสียจนได้ คิดว่าปกปิดตัวตนได้แล้วแท้ ๆ แต่หมาบ้าตัวนี้หลอกมันไม่ได้เลยจริง ๆ