บทที่ 12 ไม่ได้ขอให้ชอบ [2]

“แอบไปพลอดรักที่ใดกันมาบ้างเล่า ถึงได้กลับบ้านเสียมืดค่ำ”

“หวังเหล่ย ทะ...ท่านกลับมาตั้งแต่เมื่อใด” หญิงสาวอุทานออกมาด้วยความตกใจ รู้ได้ในทันทีว่าครั้งนี้นางชะตาขาดแน่

“ข้ากลับมาเมื่อใดมันสำคัญนักหรือ แล้วเจ้าเล่าไปที่ใดถึงได้กลับจวนเอาป่านนี้”

“ข้าไปบ้านอยู่คุยเล่นกับท่านพ่อท่านแม่ แล้วก็แวะเดินตลาดนิดหน่อย ก็ท่านไม่มีเวลาว่างให้ข้าสักที ข้าก็เลยไปคนเดียว”

“ข้าไม่มีเวลาว่างหรือว่ารอเวลาที่ข้าไม่ว่างกันแน่” น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นบ่งบอกถึงความไม่พอใจได้เป็นอย่างดี หวังเหล่ยเหยียดยิ้ม กี่ครั้งแล้วที่นางทำเช่นนี้เพราะเบื่อที่จะทะเลาะกันจึงพยายามไม่ใส่ใจ ต้องให้จับได้คาหนังคาเขาหรือไรถึงจะยอมรับได้

“ถ้าท่านอารมณ์เสียจากที่อื่นก็อย่าเอามาลงกับข้าสิ กินขนมสักหน่อยดีหรือไม่ มันช่วยให้อารมณ์ดีได้นะ” อันหนิงพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบ ฝ่าฝืนคำสั่งสามีข้อนี้นางมีความผิดก็จริง ทว่าข้อกล่าวหาแอบพลอดรักกับชู้นั้นไม่เป็นความจริงแม้แต่น้อย

“ข้าไม่ต้องการของน่ารังเกียจพวกนี้” ไวเท่าความคิดมือหนาปัดถุงกระดาษในมือภรรยาทิ้งไปอย่างไม่ไยดี ถุงขนมปลิวตามแรงกระเด็นติดผนังกระทั่งมันตกลงพื้นข้างชั้นวางของ ของที่ได้จากชายอื่นยังจะกล้าเอามาให้สามีอีกหรือ หยามหน้าเกินไปหรือไม่

“ถึงจะรังเกียจกันแค่ไหนบอกกันดี ๆ ไม่ได้หรือ ไม่เห็นต้องใช้กำลังเช่นนี้เลย ข้าไม่รู้หรอกว่าท่านไปรู้อะไรจากใครมา แต่เรื่องที่ท่านกำลังใส่ความไม่หยุด ขอยืนยันตรงนี้ว่าข้าไม่ได้ทำและข้าก็กลับบ้านเดิมจริงถ้าไม่เชื่อก็ไปถามท่านพ่อท่านแม่ได้” คราวนี้อันหนิงก็จะไม่ทนเช่นกัน นางรู้ว่าผิดที่ขัดคำสั่งแอบออกจากจวน กระนั้นเขาก็ไม่มีสิทธิ์กระทำรุนแรงเช่นนี้

“ฮึ! ข้าถามแน่อย่าคิดว่าไม่กล้า” กายหนาลุกจากเตียงก่อนจะย่างก้าวเข้าหาตัวภรรยา มือแข็งราวกับคีบเหล็กบีบหน้าอันหนิงด้วยแรงโกรธ ความเกรี้ยวกราดที่แสดงออกมานั้น หวังเหล่ยไม่รู้เลยว่าทำให้อีกคนกลัวมากแค่ไหน ในใจมีแต่ความโกรธระคนน้อยใจที่ถูกอันหนิงล้อเล่นกับใจเขามากเกินไป