บทที่ 1

ยามราตรีมืดมิดดุจหมึก

ท่ามกลางความเงียบสงัด ริมฝีปากร้อนผ่าวของกู้จือโม่ไล้ไปตามลำคอของฉัน ฉันโอบกอดเขาไว้แน่น หัวใจพองโตไปด้วยความสุข แต่ก็เจือไปด้วยความอ่อนแรง

แอลกอฮอล์ทำให้เราทั้งคู่มึนเมา ลมหายใจของเราประสานกัน การกระทำของเขายิ่งเร่งร้อนขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่ออารมณ์รักพลุ่งพล่านขึ้น ฉันพึมพำชื่อของเขา “จือโม่…”

ติ๊ง…

เสียงเรียกเข้าที่ดังสนั่นทำลายบรรยากาศแห่งอารมณ์รักในห้องลง

ฉันและกู้จือโม่หันไปมองพร้อมกัน เห็นชื่อสองคำปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

เยวี่ยเยวี่ย

ความรู้สึกหายใจไม่ออกและความตื่นตระหนกถาโถมเข้ามาในหัวใจฉัน

ในความมืด ฉันมองไม่เห็นสีหน้าของกู้จือโม่ แต่รับรู้ได้ถึงความลังเลของเขา

ไม่รู้ว่าความกล้ามาจากไหน ฉันเงยหน้าขึ้นและจูบเขาอย่างไม่ลังเล

แต่กู้จือโม่กลับหลบเลี่ยงทันที แล้วลุกขึ้นหยิบโทรศัพท์

เสียงหวานของหญิงสาวดังมาจากโทรศัพท์ “อาโม่”

วินาทีต่อมา กู้จือโม่ไม่แม้แต่จะเปิดไฟ ก็เดินก้าวยาวไปที่หน้าต่างเพื่อตอบโทรศัพท์

ใต้แสงจันทร์ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยมีให้ฉัน

ความรักที่เคยเต็มเปี่ยมก็จางหายไปเหมือนกระแสน้ำ ใจฉันเย็นยะเยือก เหลือเพียงความคับข้องใจ ความพ่ายแพ้ และความสิ้นหวังเท่านั้น

ในที่สุด กู้จือโม่ก็วางสาย

เพียะ!

แสงไฟแสบตาสว่างขึ้น กู่จือโม่ขมวดคิ้วหนา ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเย็นชา “เธอรับโทรศัพท์ของเฉินเยวี่ยเมื่อตอนบ่ายใช่ไหม?”

แม้จะเป็นประโยคคำถาม แต่น้ำเสียงของเขากลับหนักแน่น มั่นใจ พร้อมกับแฝงไปด้วยความไม่พอใจ

ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง มุมปากยกยิ้มอย่างขมขื่น “ใช่ ฉันไม่เพียงแต่รับสาย แต่ยังลบประวัติการโทร แถมยังจงใจทำให้นายเมา เพียงเพราะไม่อยากให้นายรู้ว่าวันนี้เธอกลับประเทศแล้ว”

ได้ยินคำสารภาพของฉัน ดวงตาของกู้จือโม่ก็ฉายแววโกรธ

เขาดูหงุดหงิด ไม่สนใจฉันอีกต่อไปแล้ว หยิบเสื้อผ้าที่พื้นขึ้นมาแล้วทำท่าจะเดินออกไป

“กู้จือโม่!” ฉันกำผ้าปูที่นอนไว้แน่น พยายามกลั้นน้ำตาไว้ “นายจะไปหาแฟนเก่าในวันครบรอบแต่งงานของเราจริง ๆ เหรอ?”

กู้จือโม่ชะงักเล็กน้อย ก่อนพูดอย่างเย็นชาว่า “เฉินเยวี่ยมีเรื่องสำคัญที่ต้องให้ฉันช่วย เฉียวซิงลั่ว เรื่องวันนี้ฉันจะไม่ถือโทษโกรธเธอ แต่ขออย่าให้มีครั้งต่อไปอีก”

เฉินเยวี่ยต้องการเขา แล้วฉันไม่ต้องการเขาเหรอ?

ร่างกายของฉันสั่นเทา เหมือนนักพนันที่สิ้นหวัง “ถ้านายไป เราจะหย่ากัน”

กู้จือโม่ใบหน้าถมึงทึงด้วยความโกรธ ราวกับจะทนไม่ไหวแล้ว “ก็ตามใจเธอ”

ประตูปิดดังปัง

ฉันคลายมืออย่างฉับพลัน ทรุดลงบนเตียงอย่างหมดแรง น้ำตาที่กลั้นไว้ในที่สุดก็ไหลออกมา

การแต่งงานที่ฝืนใจครั้งนี้ ในที่สุดก็ถูกตัดสินให้จบลงแล้ว

มองดูรูปแต่งงานที่แขวนอยู่บนผนัง หัวใจฉันรู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด ไม่อาจทนอยู่ในห้องนอนได้อีกแม้แต่วินาทีเดียว

ฉันขับรถออกไปอย่างไร้จุดหมาย เตร็ดเตร่ไปทั่วเมืองอย่างสิ้นหวัง

ฉันขับมาถึงโรงเรียนมัธยมปลายของฉันกับกู้จือโม่โดยไม่รู้ตัว

บนบอร์ดประชาสัมพันธ์ยังคงมีรูปถ่ายของชั้นเรียนที่จบการศึกษาไปแล้ว ฉันพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะได้ยืนข้างกู้จือโม่ แต่ในวินาทีที่ชัตเตอร์ถูกกดลง สายตาของกู้จือโม่กลับจับจ้องไปที่หญิงสาวอีกคน

ดูเหมือนว่าตอนจบถูกกำหนดไว้แต่แรกแล้ว

ฉันชอบกู้จือโม่ตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย

ตอนนั้น เขาเป็นทั้งหนุ่มหล่อของโรงเรียนและเป็นนักเรียนอัจฉริยะที่ไม่มีใครเทียบได้ บวกกับภูมิหลังครอบครัวที่โดดเด่น ทำให้เขามีรัศมีของผู้เป็นที่รักของสวรรค์

เพื่อเข้าใกล้เขา ฉันพยายามอย่างหนักที่จะสร้างโอกาสให้ได้อยู่ใกล้เขา เพื่อให้คู่ควรกับเขา ฉันท่องหนังสือและทำแบบฝึกหัดทั้งวันทั้งคืน เพื่อเอาใจเขา ฉันรู้ทุกอย่างที่เขาชอบ

แต่เขามีใครอื่นอยู่ในใจเสมอ และไม่เคยให้ความสนใจฉันเลย

ตอนที่เขาเรียนมหาวิทยาลัย เขาเริ่มออกเดตกับเฉินเยวี่ย ฉันร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดแล้วถอยห่างออกไป จนกระทั่งปีที่เขาจบการศึกษา ตระกูลกู้ตกอยู่ในวิกฤต คุณพ่อกู้ป่วยหนักและเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล เฉินเยวี่ยไปต่างประเทศ กู้จือโม่วุ่นวายใจ ฉันจึงตัดสินใจสละโอกาสเรียนต่อต่างประเทศ เพื่อช่วยเขาจัดการกับปัญหาภายในบริษัทและดูแลพ่อของเขา

เมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทางลง กู้จือโม่ถามฉันว่าฉันต้องการอะไร

ฉันมองเขาคนที่ฉันชอบมานานหลายปี หัวใจเกือบจะกระโดดออกจากอก “ฉันต้องการให้นายแต่งงานกับฉัน”

เพื่อตอบแทนความช่วยเหลือ ฉันจึงได้สมหวัง