บทที่ 2

สายลมอ่อน ๆ ในยามค่ำคืนยังคงพัดเส้นผมไปมา ขณะที่ฉันยืนอยู่ข้างนอกพร้อมกับมีกระเป๋าเดินทางวางอยู่ข้าง ๆ ในที่สุด ฉันก็ออกมาจากบ้านหลังนั้นแล้ว

เมื่อเดินไปบนถนนได้ไม่ไกลนัก ฉันก็สังเกตเห็นไฟหน้ารถคันหนึ่งกะพริบเจิดจ้าเข้ามาหา แล้วรอยยิ้มจาง ๆ ก็ผุดขึ้นบนริมฝีปาก เนื่องจากจำได้ทันทีว่าคนคนนั้นเป็นใคร

รถสปอร์ตสีแดงสดใสแล่นเข้ามาจอดอยู่ตรงหน้าฉัน และมีผู้หญิงที่ดูสดใสยิ่งกว่านั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ เธอกระดิกนิ้วเรียกฉันในขณะลดกระจกลง

เกรซนั่นเอง

เกรซไม่เพียงแต่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเท่านั้น แต่ยังเป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจด้วย เราสองคนไม่เคยแยกจากกันเลยนับตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัยด้วยกันมา และด้วยความที่เราทั้งสองคนหลงใหลในแฟชั่นเหมือนกัน เราจึงตัดสินใจทำความฝันให้เป็นจริง ด้วยการร่วมกันก่อตั้งลักซ์ โว้คขึ้นมา ซึ่งเป็นเว็บไซต์ช้อปปิ้งออนไลน์ที่ล้ำสมัย และกลายเป็นที่ชื่นชอบของกลุ่มผู้นำเทรนด์รุ่นใหม่ในเวลาอันรวดเร็ว

เกรซมีสายตาที่เฉียบคมมากในเรื่องการดีไซน์ เธอจึงรับหน้าที่ออกแบบเสื้อผ้าสวย ๆ ในคอลเลคชั่นต่าง ๆ ในขณะที่ฉันพุ่งความสนใจไปที่การออกแบบเครื่องประดับของอเทลิเย่ ซึ่งเป็นสตูดิโอแฟชั่นระดับไฮเอนด์ที่ให้บริการกับลูกค้าระดับสูง ซึ่งมีเราเป็นเจ้าของอย่างเท่าเทียมกัน ความเฉียบแหลมทางธุรกิจและวิสัยทัศน์ที่สร้างสรรค์ของเรา ได้พาเราก้าวเข้าไปอยู่ในโลกของเศรษฐีระดับชั้นแนวหน้า

ฉันรู้ได้ทันทีว่าเธอกำลังจะแซวอะไรฉันเมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้า การหยอกล้อระหว่างเราอย่างสนุกสนานนั้น นับเป็นเรื่องปกติธรรมดาเหมือนการหายใจเข้าออก ฉันก้าวขึ้นไปนั่งตรงเบาะผู้โดยสารในรถของเกรซ พลางถอนหายใจพร้อมกับรัดเข็มขัดนิรภัยทันที

“ในที่สุดก็ยอมทิ้งไอ้สารเลวนั่น แล้วกลับไปทำงานได้แล้วหรือ?" เกรซพูดติดตลกพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์

“ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมเธอถึงต้องยอมเสียเวลาสามปีไปกับการเป็นแม่บ้าน เพื่อคอยดูแลไอ้โหลยโท่ยที่ไม่ได้รักอะไรเธอเลย"

ฉันกลอกตาไปมา "เพราะฉันตาบอดไง แต่ตอนนี้ฉันมองเห็นแล้ว เคยได้ยินเพลงนั้นไหม?”

เกรซหัวเราะคิกคักในขณะติดเครื่องยนต์ "ฉันดีใจนะที่เธอตาสว่างได้ซะที เรามีอะไรต้องทำอีกเยอะแยะ เราไม่อยากให้เธอเสียสมาธิเพราะผู้ชายที่มองไม่เห็นคุณค่าของเธอเลย"

“รู้ไหมซิดนีย์ ฉันต้องพูดเรื่องนี้อีกครั้งหรือ เรื่อง 'การแต่งงาน' กับผู้ชายคนนั้นน่ะ? ฉันเกลียดเธอจังเลย!” เธอเหลือบมองประตูรั้วบ้านมาร์คอย่างรวดเร็ว "ให้ตายสิ ฉันอยากพูดแบบนี้มานานแล้ว"

ฉันหัวเราะเบา ๆ พร้อมเอาข้อศอกพิงประตูรถอย่างเหนื่อยอ่อน “ไม่เอาน่า” เกรซเกลียดการแต่งงานของฉันกับมาร์คมาโดยตลอด เธอพยายามแสดงท่าทีไม่พอใจในแบบของเธออย่างตรงไปตรงมาและอ้อมค้อม มีบางครั้งที่เธอเปิดปากออกมาตรง ๆ และบางครั้งที่บอกเป็นนัย ๆ อย่างเช่นตอนที่เธอทำท่าลังเลก่อนจะแสดงความยินดีกับฉันในวันครบรอบแต่งงานอีกครั้ง หรือการเปลี่ยนเรื่องพูดเมื่อไหร่ก็ตามที่ฉันพูดอะไรเกี่ยวกับการแต่งงานขึ้นมา ฉันดีใจที่ในที่สุดเราก็สามารถพูดคุยกันได้อย่างอิสระ และสามารถนำเรื่องนี้มาพูดล้อเล่นกันได้

“ฉันหมายถึงเธอแต่งตัวเชยเป็นบ้าเลย และรองเท้าที่เข้าชุดกันคืออะไรก่อน? ยี้!”

“เกรซ!” ฉันหัวเราะอีกครั้ง

“พ่อคนถูกทุกอย่างนั้นเข้ามามีอิทธิพลกับตู้เสื้อผ้าเธอด้วยหรือ? ฉันไม่เคยเห็นเธอใส่ชุดสีเบจมากขนาดนี้มาก่อนเลยแล้ววันนั้นอีก ฉันเห็นเธอใส่รองเท้าส้นเตี้ยกับชุดค็อกเทลนั่น สาบานเลย อกอีแป้นจะแตกตาย"

ฉันระเบิดหัวเราะออกมาอีกครั้งพร้อมกับส่ายหัว "โอ๊ย ก็รู้นี่นาว่าฉันแค่พยายามทำตัวให้เข้ากับภาพลักษณ์ 'ภรรยาที่สมบูรณ์แบบ' เท่านั้น จะไม่มีแบบนี้อีกแล้วล่ะ"

“ขอบคุณพระเจ้า ออกมาจากตมนั่นได้ซะทีนะ"

ฉันยังคงคิดว่าสิ่งที่เธอพูดก่อนหน้านี้มันตลกดี ฉันก็เลยแกล้งหยอกล้อเธอด้วยการตบเธอเล่น ๆ

“แหม แต่ฉันว่าพอใส่ชุดพวกนั้น ก็สวยนะ!”

“ฮะ?” เกรซแสยะปากแบบตลก ๆ "สวยสำหรับคนตาบอดอะจ้ะ"

เรื่องนี้ทำให้ฉันนึกตอนที่ฉันไปงานกับมาร์ค โดยสวมเดรสที่ฉันคิดว่าดูสง่างาม แต่ภายหลังเขากลับมองว่ามันดูเผยเนื้อหนังเกินไปซึ่งไม่เหมาะกับคนที่เป็นภรรยา คำดูถูกเหยียดหยามของเขาไม่เพียงแต่ทำให้รู้สึกเจ็บปวดเท่านั้น แต่สิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าก็คือการได้รับความอับอายขายหน้าในที่สาธารณะ เมื่อใคร ๆ ต่างพากันเห็นด้วย เหตุการณ์ครั้งนี้ไปถึงหูพ่อแม่ของฉัน แล้วยิ่งทำให้รู้สึกอับอายขายหน้ามากขึ้น ฉันคิดว่านับตั้งแต่ตอนนั้น เสื้อผ้าของฉันก็เริ่มเปลี่ยนไป ฉันพยายามทำให้ทุกคนพอใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับมาร์คและพ่อแม่ของฉัน ฉันนี่ช่างโง่เง่าจริง ๆ

ฉันถอนหายใจ "โอ้พระเจ้า ฉันคิดถึงความเป็นเราเหลือเกิน"

เกรซพยักหน้า "ใช่แล้ว ฉันก็เหมือนกัน" เธอพูดในขณะเหยียบคันเร่ง และเมื่อเธอทำอย่างนั้น เครื่องยนต์ก็ส่งเสียงคำรามออกมา ก่อนจะพุ่งออกไปบนถนน แล้วผสมกลมกลืนไปกับการจราจรที่คับคั่ง

“แล้วเราจะไปไหนกันดีล่ะ?”

“ไปสนามบินสิ อยู่ดี ๆ ก็อยากไปเที่ยวใกล้ ๆ ขึ้นมา"

“ว้าว ฉันคิดว่าเธอจะไปนอนค้างที่บ้านฉันสักคืนหนึ่งหรืออะไรทำนองนั้นซะอีก" เกรซพูดขึ้น

ฉันยักไหล่ "แค่อยากจะหนีไปสักพักหนึ่ง"

เกรซเอนตัวพิงเบาะในขณะวางมือข้างหนึ่งไปบนประตูรถ แล้วใช้มืออีกข้างหนึ่งจับพวงมาลัยเอาไว้ "งั้นก็ตามแหละ"

“นั่นทำให้ฉันนึกอะไรได้" เกรซพูด "มีบริษัทสนใจจะซื้อเว็บไซต์นี้ ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ มีคนเสนอเงินให้เยอะมาก จนฉันอดใจแทบไม่ไหว"

“ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะทำงานจริง ๆ นะ ไว้ค่อยคุยตอนเรากลับมาก็แล้วกัน" ฉันพูดพลางเหลือบมองเกรซ เกรซพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ "เข้าใจได้อยู่"