บทที่ 1

“อ๊ะ! เจ็บนะ!” ผมตื่นขึ้นจากนิทราทันที

ผู้ชายตรงหน้าทำให้ฉันตกใจ ทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่? !

ฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่ในอาการโคม่านานแค่ไหน

ฉันลืมตาขึ้นและจ้องมอง Ning Zhiyuan ด้วยความงุนงง เขาถูกพันด้วยผ้าขนหนูรอบเอวและเขาดูมีเสน่ห์มากจนฉันหลงทางเล็กน้อย

“ดูไม่พอเหรอ?”

"คุณมาได้อย่างไร"

ไม่อยากถามแต่สามเดือนเราหย่ากันแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันลงจากเครื่องบินเมื่อวานนี้ และเขามาถึงประตูทันทีที่ฉันกลับถึงบรินสเตท

Ning Zhiyuan มองมาทางฉัน ยื่นมือออกแล้วค่อยๆ ดึงผ้าห่มที่ฉันกำไว้แน่นออก แล้วเขาก็ดึงฉันกลับอย่างเร่งรีบ

แต่เขารู้ว่าฉันไม่กล้าสู้หน้าเขา ผ่านไป 2-3 ครั้ง ฉันก็ก้มหน้าลงและเลิกดิ้นรน

เขามองมาที่ฉันด้วยดวงตาสีเข้มคู่นั้นสักพัก แล้วตบขาของเขา: "ขึ้นมา"

ฉันส่ายหัว: "ไม่"

มันยากมากสำหรับฉันที่จะพูดประโยคนี้ และฉันก็กลัวมาก แม้ว่าฉันจะโพล่งออกไป แต่กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ฉันถ่อมตัวจนสามารถคุกเข่าลงต่อหน้าเขาได้ ในตอนนี้ ฉันสามารถพูดคำปฏิเสธเขาได้ ซึ่งเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่แล้ว

"ขึ้นมา"

เสียงของ Ning Zhiyuan แผ่วเบา ราวกับว่าเขาเบาลงมาก แต่ฉันรู้อารมณ์ของเขาดี เขาไม่เคยแสดงสีหน้าดีใจหรือโกรธเลย

หนึ่งวินาทีอาจไม่แยแสวินาทีถัดไปอาจถึงแก่ชีวิตได้

นี่คือ Ning Zhiyuan ผู้ว่าการรัฐ Brin

Ning Zhiyuan เป็นผู้ว่าการรัฐ Brin เขาเกิดในตระกูลระดับสูง เขาเป็นลูกชายคนเดียว ลุงของเขาเป็นสมาชิกคณะรัฐมนตรี พ่อของเขาเป็นรัฐมนตรี และแม่ของเขาก็มีอำนาจมากเช่นกัน

เขาไม่ใช่หนุ่มเจ้าสำราญ เขาเรียนเก่งทุกอย่างตั้งแต่เด็ก พอสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ทุน พอจบมหาวิทยาลัยก็ไปเรียนต่อต่างประเทศ พอกลับมาเมืองจีน เข้าร่วมทีมผู้นำและเข้าร่วมทีมผู้นำ

ในความเป็นจริงความสามารถเป็นด้านหนึ่งและมีคนในครอบครัวของเขาดังนั้นจึงไม่ต้องสงสัยเลยว่าอาชีพอย่างเป็นทางการของเขาจะสดใส

มันเหมือนกับหายนะสำหรับฉัน

ก่อนที่ฉันจะได้ริเริ่ม Ning Zhiyuan ก็ดึงฉันเข้าไป ฉันถูกเขากดดันด้วยสีหน้าไม่สบายใจ และเขาจ้องมาที่ฉันด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ ความกระวนกระวายใจในดวงตาของเขาชัดเจน

“เร็วเข้า ฉันมีประชุมตอนบ่ายสามโมง”