บทที่ 11

หลังจากถอดเสื้อผ้าแล้ว ฉันไปรอ Ning Zhiyuan เขากลับมาจากอาบน้ำ เป่าผม เข้านอนและดึงฉันขึ้น ก่อนที่ฉันจะพร้อม เขากดฉันขึ้น และคราวนี้เขามัดฉันด้วยซ้ำ ไปที่เตียง ฉันขอร้องไม่ให้เขาทำอย่างนั้น แต่จริงๆ แล้วเขาปิดปากฉันไว้ไม่ให้ฉันมีโอกาสขัดขืน

คืนนี้เป็นอีกคืนที่นอนไม่หลับ Ning Zhiyuan ไม่หลับเลยจนกระทั่งรุ่งสาง

ฉันอยากตื่นแต่เช้า หนิง จื่อหยวนจับมือฉัน: "วันนี้ฉันพักผ่อน"

ฉันแค่เอนหลังและเริ่มง่วงนอน

เรานอนจนถึงเที่ยงและมีคนมาเคาะประตูฉันรีบลุกขึ้นไปที่ประตูและกลับมาหลังจากจ่ายเงินแล้วเท่านั้น

ทันทีที่เขาหันกลับมา Ning Zhiyuan ก็พุ่งตัวไปที่ประตู

เขาบ้าจริงๆ แม้ว่าที่ผ่านมาเขาจะขอบ่อย ๆ แต่เขาก็ไม่เคยบ้าขนาดนี้ ไม่รู้สิ ฉันคิดว่าเขาป่วย

ขณะที่เขากำลังทำอยู่ มีคนพูดขึ้นที่ทางเดินว่า "ช่วงนี้ข้าวแพงขึ้นเรื่อย ๆ"

"ใช่!"

ป้าสองคนขึ้นมาจากชั้นล่าง ฉันได้ยินพวกเขาคุยกันผ่านประตู แต่หนิง จื่อหยวนไม่ได้สนใจอะไร และยังคงทำในสิ่งที่ควรทำ ฉันจับมือเขาและขอให้เขาหยุด โกรธเคือง

แต่เขาจงใจพลิกตัวฉันก่อนที่เขาจะไปไกล เขาเข้ามาจากด้านหลังโดยตรงและกระแทกฉันอย่างแรง

โครมคราม ฉันกลัวจนหัวใจแทบจะกระโดดออกมา และฉันก็ยุ่งอยู่กับการปิดปาก

ป้าที่อยู่นอกประตูพูดว่า "เสียงอะไร"

"เลขที่."

“บางทีฉันอาจจะได้ยินผิด”

แต่เขากระแทกอย่างแรง ผมทนไม่ไหว รีบเอามือไปกดที่แผงประตูแล้วส่งเสียง

สนามหญ้าขนาดใหญ่ทั้งหมดหยุดอยู่นอกประตู และหนึ่งในนั้นพูดว่า "ครอบครัวกำลังจะย้าย ฉันได้ยินว่ามีคนกลับมา"

“ก็น่าอยู่นะครับ

ฉันได้ยินจากลูกชายของฉันว่ามีการขายบ้านบนอินเทอร์เน็ต ลูกชายของฉันบอกฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้เมื่อวานนี้ "

ฉันรีบปิดประตูแล้วส่ายหัว

Ning Zhiyuan หรี่ตาเล็กน้อยและไม่ให้โอกาสฉันอีก

เขาดุร้ายมาก อำมหิตเหมือนลิงชิมแปนซี

เมื่อเขาพูดจบ ฉันก็ยืนนิ่งไม่ได้ และร่างกายของฉันก็ปวกเปียกอยู่ในอ้อมแขนของเขา

“คุณกล้าพอที่จะขายบ้านไหม”

Ning Zhiyuan จ้องมาที่ฉันอย่างดุดัน ฉันเม้มปากและพิงแขนของเขาโดยไม่สามารถพูดได้

Ning Zhiyuan อุ้มฉันขึ้นและอาบน้ำจากนั้นก็ออกมาวางฉันลง

ฉันก็เหนื่อยและหลับไปหลังจากนอนไปสักพัก

เมื่อฉันตื่นขึ้น Ning Zhiyuan กำลังนั่งมองสิ่งของของฉันอยู่ด้านข้าง ฉันลุกขึ้นนั่งทันทีและกำลังจะเอาของคืน แต่มันสายเกินไป เขากำลังดูรูปถ่ายและไดอารี่บางเล่มของฉัน

เมื่อเห็นว่าฉันกระวนกระวายมาก ดวงตาของเขาก็เหลือบมองใบหน้าของฉันอย่างบึ้งตึง: "คุณเคยถ่ายรูปกับหนุ่มๆ เยอะขนาดนี้ไหม"

ยกมือขึ้น มีรูปถ่ายประมาณห้าสิบรูป ทั้งหมดถ่ายโดยฉันและเพื่อนร่วมชั้นมหาวิทยาลัย

ฉันรีบพูดว่า: "พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นในวิทยาลัยหรืออะไรทำนองนั้น ฉันจำไม่ได้ว่าเป็นใคร พวกเขาลากฉันไปถ่ายรูปและพวกเขาไม่ได้ใช้เงินเพื่อถ่ายรูปฉัน ฉันทิ้งมันไปไม่ได้ "

“ตอนนี้เผาหมดแล้ว”

Ning Zhiyuan โยนรูปถ่ายบนเตียงให้ฉัน ฉันมองดู หยิบมันขึ้นมาแล้วไปที่ห้องครัว จัดระเบียบมัน พบอ่างโลหะ เปิดแก๊ส จุดไฟรูปถ่าย แล้วโยนมันลงในอ่าง

ในไม่ช้ามันก็ลุกเป็นไฟอยู่ข้างใน

เมื่อ Ning Zhiyuan มา ฉันส่วนใหญ่ถูกเผาไปแล้ว

ฉันมองกลับไปที่ Ning Zhiyuan และเขามองมาที่ฉัน เราแค่มองหน้ากัน จ้องหน้ากัน

“มันไหม้จริงเหรอ?”

“ผมจำไม่ได้แล้วเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์ ตอนผมเรียน ผมอยู่ในสมาพันธ์นักศึกษาและมีคนมาขอความช่วยเหลือตลอด บางคนมาหาผมเพื่อถ่ายรูปหลังเรียนจบที่นั่น มากมายโดยไม่รู้ตัว พอโตขึ้น เปลี่ยนไปหมด จำไม่ได้ว่าใครเป็นใครตอนอยู่”

Ning Zhiyuan มองมาที่ฉัน กัดฟัน และชำเลืองดูภาพถ่ายที่กลายเป็นเถ้าถ่าน

"โง่!"

ฉันโกรธอีกครั้ง และไม่รู้ว่าฉันโกรธแบบไหน ดังนั้นฉันจึงหันหลังกลับและจากไปหลังจากพูดจบ

เป็นผลให้ Ning Zhiyuan ไม่มีความสุขในวันรุ่งขึ้น และเขาไม่ชอบทุกอย่างโดยเฉพาะฉัน