บทที่ 12

ฉันมองไปทางอื่นและไม่ตอบ

“ชอบไหมตอบฉันสิ”

"..."

ฉันควรตอบอย่างไร?

ชอบหรือไม่?

Ning Zhiyuan รออย่างกระวนกระวาย ดึงฉันออกไปที่ประตู ฉันก้าวไปสองก้าวเพื่อหยุดเขาทันที และยืนอยู่ตรงหน้าเขา: "ฉันไม่สามารถพูดได้"

Ning Zhiyuan หยุด จ้องมาที่ฉันด้วยดวงตาที่ลึกล้ำ และกัดฟัน: "คุณชอบใครจริงๆ"

"ฉันไม่ชอบ..."

ฉันถูกจับได้อีกครั้งและรู้สึกว่า Ning Zhiyuan และฉันอยู่ด้วยกันราวกับว่าเราเป็นคนสองระดับ IQ ของเขาไม่ตรงกันและของฉันก็ไม่มีใครเทียบได้

ในช่วงเวลาสั้น ๆ เขาก็ตกหลุมพรางของเขา

ฉันหาข้อแก้ตัวไม่ได้จริงๆ ฉันจึงพูดว่า: "ไม่สำคัญว่าคุณจะชอบหรือไม่ คุณจะไม่ชอบฉัน"

“รู้ได้ไงว่าไม่ชอบถ้าไม่ถาม”

ฉันมอง Ning Zhiyuan ด้วยความประหลาดใจ เขาหมายความว่าอย่างไร

แต่วินาทีต่อมา ฉันก็คัดค้านความคิดในใจทันที เขาต้องตั้งใจให้ฉันตั้งตัว

เสียงกริ่งดังขึ้นอีกครั้ง Ning Zhiyuan มองไปที่มัน ใบหน้าของเขาน่าเกลียดมากขึ้นเรื่อย ๆ ฉันเดินไปด้านหน้า Ning Zhiyuan ทันที

“ผมชอบคุณนิดหน่อย ทำไมผมต้องอยู่เคียงข้างคุณด้วย”

ร่างกายของ Ning Zhiyuan สั่นอย่างเห็นได้ชัด สายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉัน และฉันก็มองเขาเช่นกัน

ฉันยังมีความรู้สึกดีๆ แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนดี แต่เขาช่วยฉันไว้ได้ในที่สุด

“บอกให้ไป!”

เมื่อหันกลับมา Ning Zhiyuan ก็เข้าไปในห้อง จริง ๆ แล้วฉันก็หนีไปได้แบบนั้น การหายใจเพียงครั้งเดียวทำให้ฉันกลัวแทบตาย

เมื่อเห็นเขาไปฉันจึงหันไปมองที่ประตู

เพื่อให้ Ning Zhiyuan รู้สึกดีขึ้น ฉันจึงตัดสินใจหาคนช่วย Yao Keqian ออกไปจากประตู

ฉันจึงโทรหาตำรวจ ขอให้ตำรวจมาช่วย และพาเหยา เค่อเชียนออกไป

เมื่อเหยา เค่อเชียนจากไป ฉันยืนอยู่ที่ประตูและได้ยินตำรวจพาตัวเหยา เค่อเชียนออกไป และเหยา เค่อเชียนไม่ได้ขัดขืนเลย เขาแค่พูดอะไรออกไปข้างนอก

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น มาหาฉันถ้าคุณมีอะไร อย่าลืมสิ่งที่ฉันพูด”

เหยา เค่อเชียนถูกพาตัวไปแบบนี้ ฉันยังรู้สึกไม่สบายใจ

ย้อนไปเมื่อตอนเรียนมหาลัยสี่ปี เราเรียนอยู่ห้องเดียวกัน นั่งโต๊ะเดียวกันตลอด เขาไม่ต้องเรียนหลายคาบ เพราะเขาเรียนแพทย์ ส่วนฉันเรียนกฎหมาย เราไม่ได้อยู่ใน แนวเดียวกันเลย

แต่เขาพาฉันไปหลายหลักสูตร

ฉันจำได้ครั้งหนึ่งตอนที่ฝนตกหนัก เหยา เค่อเชียนพยุงฉันด้วยเสื้อผ้าของเขา ร่างกายของเขาเปียกโชก และฉันก็ปกป้องเขาอย่างแน่นหนา

บางครั้ง เหยา เค่อเชียน จะซื้ออาหารให้ฉัน โดยบอกว่าน่าเสียดายที่ครอบครัวของเขาโยนส่วนที่เกินมาทิ้งไป

ดังนั้นทุกครั้งที่เหยา เค่อเชียนกลับบ้านไปโรงเรียน เขาจึงใส่ของเต็มเป้ เขารู้ว่าฉันไม่กินของว่าง และสิ่งที่ฉันนำมาคือผลไม้

เขายังซื้อเสื้อสเวตเตอร์สำหรับโกนหนวดแบรนด์เนม 2 ตัวและมอบให้ฉันด้วย เขาบอกว่าเป็นของเหลือจากเขา เห็นว่าฉันไล่ตามเขาทันแล้ว การซื้อเสื้อผ้าก็เปล่าประโยชน์ ถ้าฉันไม่รังเกียจที่จะสวมชุดแรกของเขา

ฉันเอามันกลับมา และเมื่อน้องชายของฉันกลับมาจากโรงเรียน เขาบอกว่ามันเป็นของใหม่และยังไม่ได้ซัก

ฉันเพิ่งรู้ว่าเขาซื้อมาให้ฉันโดยเฉพาะ

เมื่อก่อนเรานั่งโต๊ะเดียวกันเขาดูแลฉันตลอดไม่เคยรังแกฉัน

บางคนบอกว่าเขาชอบฉัน แต่เขามักจะบอกว่าฉันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา ไม่มีอะไรเลย

ที่จริงฉันรู้มาตลอดว่าเขารู้ว่าฉันไม่อยากตกหลุมรักตอนมหาลัยเขาเลยไม่กล้าลงน้ำ

เขากำลังรออยู่

แต่ก่อนฉันเรียนจบฉันแต่งงาน

ก่อนแต่งงานไม่ทักใครเลย จู่ๆก็หายไป

ยังไม่ได้เจอกันเลย

ถ้าเหยา เค่อเชียนไม่ได้พูดประโยคนั้นข้างนอก ฉันก็ยังจำไม่ได้