บทที่ 13

ในตอนเช้าเมื่อเหยา เค่อเชียนมา Ning Zhiyuan ก็ออกไปหลังจากได้รับโทรศัพท์จาก Ran Suxue

โทรศัพท์มาหาฉัน ดูเหมือนว่า Ran Suxue มีบางอย่างที่ต้องทำที่บ้านและต้องการความช่วยเหลือ Ning Zhiyuan กำลังจะไปประชุม แต่ซื้อตั๋วเครื่องบินแทน

ก่อนจากไป Ning Zhiyuan ผลักฉันไปที่ห้องนอนและออกไปหลังจากสัมผัสเขาเท่านั้น

แต่ฉันรู้สึกไม่สบายใจกับสถานการณ์นั้นจริงๆ

แต่ฉันต่ำต้อยฉันจะทำอย่างไร ในสายตาของ Ning Zhiyuan ฉันเป็นเพียงสาวใช้ที่อุ่นเตียงของเขา

เหยา เค่อเชียนมาที่บ้านของฉันในตอนบ่าย และฉันก็เดินไปที่ประตูเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู แต่ฉันไม่ได้เปิดประตูเมื่อเห็นว่าเป็นเหยา เค่อเชียน

เดิมทีฉันจะแสร้งทำเป็นว่าไม่อยู่บ้าน แต่เหยา เค่อเชียนจากไป

แต่เขาเคาะประตูสองครั้งแล้วพูดว่า: "ฉันรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน ฉันมาตอนตีห้า ฉันเพิ่งมาเมื่อเห็นหนิงจื่อหยวนออกไป เปิดประตูแล้วคิดดูสิ!"

ฉันชะงักไปชั่วขณะโดยไม่รู้ตัวและไม่พูดเป็นเวลานาน

เหยา เค่อเชียนพูดข้างนอก: "ให้ฉันไปพบคุณ และฉันจะไปด้วยความเต็มใจ พี่สาวของฉันบอกฉันว่ามีคนเรียกฉันไปที่โรงพยาบาลระดับสูง ฉันรู้ว่าคือหนิง จื่อหยวนและสีหาน ถ้าคุณต้องการให้ฉันไป ฉันจะไป ไปซะ" ถ้าไม่ไป ต่อให้ตายก็ไม่ไป!"

ฉันเปิดประตูและมองไปที่เหยา เค่อเชียน: "รบกวนทำไม"

เหยา เค่อเชียนอึ้งไปครู่หนึ่งแล้วพุ่งเข้ามากอดฉัน ฉันหลบและมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์: "ถ้ายังทำอีก ฉันจะแจ้งตำรวจ"

"รายงานฉันเต็มใจ"

แม้ว่าเขาจะพูดอย่างนั้น เหยา เค่อเชียนก็ไม่ได้มา เขาแค่ยืนอยู่ตรงข้ามฉันและมองมาที่ฉัน

วันนี้เขาแต่งตัวแบบสบาย ๆ เสื้อยืดแขนสั้นสีชมพูและกางเกงสีเบจเช่นเดียวกับคนของเขา สะอาดและสดชื่น

ฉันจำได้ว่าเขาเป็นแบบนี้ตอนเรียนมหาวิทยาลัย แต่ตอนนี้เขาก็ยังเป็นแบบนี้อยู่

“คุณอยากจะพูดอะไร ฉันไม่สามารถเชิญคุณนั่งได้ ฉันเป็นคนที่แต่งงานแล้ว ดังนั้นฉันจะดูหมิ่นคุณไม่ได้ คุณไม่ใช่เด็กอีกต่อไปแล้ว”

เหยา เค่อเชียนไม่ได้ทำให้ฉันลำบากและเขาก็ไม่ได้เข้าไปข้างในด้วย ยืนที่ประตู เขาแค่มองไปที่บ้านของฉัน

“ที่นี่ก็เหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง” เขากล่าว

ฉันมองเขาไม่รู้จะพูดอะไร

เมื่อพ่อแม่ของฉันเสียชีวิต ไม่มีญาติหรือเพื่อนคนอื่นๆ ในครอบครัวของฉันเลย มีเพียงเพื่อนบ้านของฉันเท่านั้นที่ช่วยเหลือ และคนเดียวที่จะตัดสินใจได้คือน้องชายของฉันและฉัน แต่น้องชายของฉันยังเด็กเกินไปในตอนนั้นและฉัน ก็ได้รับผลกระทบอย่างหนักเช่นกัน

และเหยาเค่อเชียนก็ลางานไปกับเราและช่วยเราหลายอย่าง

ต่อมาเท่านั้น...

ต่อมาฉันเนรคุณและส่งน้องชายไปแต่งงานกับ Ning Zhiyuan

“ซีฮั่น!” เมื่อเห็นว่าข้ายังไม่ตอบ เหยา เค่อเชียนก็เรียกข้า

ฉันมองเขา: "ใช่"

“ฉันแค่อยากจะถาม ก่อนหน้านั้นจู่ๆ คุณก็หายตัวไป ไม่ใช่เพราะคุณเกลียดฉัน แต่เพราะเหตุการณ์ไม่คาดฝัน คุณต้องแต่งงานกับ Ning Zhiyuan?”

ฉันเม้มปากพูดไม่ออก

ไม่สามารถแสดงความคับข้องใจ เปิดเผยอะไรไม่ได้

ฉันยิ้มแต่พูดไม่ได้

"มันน่าเกลียดจริงๆ ไม่สวยเลย แต่ฉัน... ชอบ!"

เหยา เค่อเชียนก้าวออกไป ฉันถอยห่างทันที เหยา เค่อเชียนหยุด: "ฉันไม่ไป ไม่ถอย ฉันแค่มองคุณ ฉันจะจากไปหลังจากที่ฉันมองคุณ"

ฉันมองไปที่เหยา เค่อเชียน: "อย่ากลับมาหลังจากอดีต ความสามารถของคุณต้องสามารถเป็นคณบดีได้ ไม่อย่างนั้นอีกหลายปี ฉันจะป่วย และฉันจะขอให้คุณช่วย"

“ไร้สาระ แกไม่ได้ป่วย ฉันไม่ได้เรียนหมอเพราะโรคแก ฉันเรียนเพราะลุงแกป่วย”