บทที่ 14

Shen Lanzhi ขึ้นมาจากชั้นล่างพร้อมกับผู้ช่วยส่วนตัวของเธอและเดินนำหน้าพวกเรา

เมื่อเห็นฉัน Shen Lanzhi หยุด มองมาที่ฉันสักพักแล้วถามว่า "Zhiyuan ไม่อยู่ที่นี่เหรอ"

"ฉันได้รับโทรศัพท์จากเพื่อนในตอนเช้าและจากไป"

Shen Lanzhi เป็นแม่ของ Ning Zhiyuan แม้ว่าเธอจะอายุ 50 แต่เธอก็ดูแลเป็นอย่างดี เธอดูเหมือนผู้หญิงในวัย 30

ไม่ว่าจะเป็นรูปร่าง หน้าตา หรือนิสัยใจคอ เธอดีกว่าผู้หญิงทั่วไปมาก

แม้ว่าเขาจะเป็นนักธุรกิจ แต่ในความคิดของฉัน อารมณ์ของ Shen Lanzhi ไม่ได้เป็นของนักธุรกิจ อย่างน้อยเขาก็ไม่มีกลิ่นเงิน

“จะไม่ชวนฉันเข้าไปหน่อยเหรอ?”

Shen Lanzhi ถามฉัน ฉันตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและรีบก้าวออกไป: "เชิญเข้ามา"

Shen Lanzhi เดินเข้าไปในห้องมองไปที่ประตูและไม่รีบร้อนที่จะนั่งลง แต่มองไปรอบ ๆ ก่อนที่จะเข้าไปข้างใน

“เชิญนั่งลง ข้าจะรินชาให้”

Shen Lanzhi นั่งลง ฉันหันกลับไปเพื่อรินชาแล้วยืนอยู่ข้างหน้าเธอผู้ช่วยของเธอเป็นผู้ชายสวมแว่นตาอายุประมาณเธอ

Ning Zhiyuan ไม่ชอบคนนี้มาก มากจนทำให้เขาแปลกแยกจาก Shen Lanzhi

แต่อย่างไรก็ตาม พวกเขาเป็นแม่ลูกกัน และพวกเขาก็ยังมีมารยาทที่ควรมี

"เชิญดื่มชาครับ"

Shen Lanzhi หยิบชามชาขึ้นมาและดมกลิ่น: "ไม่ใช่ชาที่ดีนัก แต่ก็ชงได้ดี"

Shen Lanzhi ไม่รุนแรง อย่างน้อยเธอก็ไม่เคยรุนแรงกับฉัน

เธอยังให้สร้อยข้อมือมรกตแก่ฉันเมื่อฉันแต่งงานแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่ามันมีมูลค่าเท่าไหร่แต่มันควรจะแพงมากแต่ฉันก็คืนมันให้กับ Ning Zhiyuan ในภายหลัง

ปกติเธอไม่ได้ไปที่บ้านของ Ning Zhiyuan บ่อยนัก แต่พบกันเป็นครั้งคราวในช่วงเทศกาลและอื่นๆ และเธอก็ไม่ค่อยพูด

แต่เธอเป็นคนจู้จี้จุกจิก มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เธอมองไม่เห็น และเธอไม่ชอบอะไรง่ายๆ

ฉันคิดว่ารวมถึงตัวฉันด้วย ดังนั้นฉันจึงไม่ค่อยได้คุยกับเธอ และฉันไม่ริเริ่มที่จะพูดคุยในเวลาอื่น ยกเว้นการประชุมตามปกติ

"ขอบคุณ."

ฉันขอบคุณเขาอย่างสุภาพ Shen Lanzhi ยิ้ม จิบชาแล้ววางลง

เธอเงยหน้าขึ้นและมองมาที่ฉันอย่างระมัดระวังครู่หนึ่ง: "คุณรู้ไหมว่าฉันรู้ได้อย่างไรว่าคุณกลับมาแล้ว"

ฉันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง: "มีคนกล่าวไว้"

Shen Lanzhi ยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่มีฟันหายไปสามารถละลายน้ำแข็งและหิมะในฤดูหนาวได้ ดังนั้นฉันจึงคิดเสมอว่า Shen Lanzhi เป็นผู้หญิงที่สง่างามและสง่างาม

"นั่งลงคุยกัน"

ฉันเดินไปด้านข้างและนั่งลง Shen Lanzhi พูดว่า: "Zhiyuan ไม่เคยมองคุณมากนัก ดังนั้นเขาจึงละเลยหลายสิ่งหลายอย่างใช่ไหม"

ฉันยิ้ม: "เขาไม่ชอบฉันเป็นเรื่องปกติ ถ้าเขาไม่ชอบฉัน เขาก็จะเมินเฉยไปหลายอย่าง"

“แต่คุณไม่รู้สึกผิดเหรอ?”

ฉันส่ายหัว: "เขาช่วยฉัน ถ้าไม่มีเขา น้องชายของฉันคงไม่สามารถไปต่างประเทศและได้รับโควต้าที่ดีเช่นนี้"

"คุณวางแผนที่จะตอบแทน Zhiyuan หรือไม่"

“ไม่เชิง แต่เขาก็ช่วยฉัน”

Shen Lanzhi คิดอยู่ครู่หนึ่ง: "ฉันพอใจมากที่คุณคิดอย่างนั้น แต่ฉันไม่ชอบภูมิหลังของคุณรู้ไหม"

“พอรู้มาบ้าง เมื่อก่อนพ่อไปฟ้องใคร แกเป็นจำเลย เรียกค่าสินไหม เสียชื่อเสียงด้วย”

บางสิ่งที่ฉันยังคงรู้

Shen Lanzhi กล่าวว่า: "ฉันไม่ได้เกลียดพ่อของคุณ แม้ว่าฉันจะสูญเสียครั้งใหญ่ก็ตาม"

ฉันไม่ได้ตอบ และ Shen Lanzhi พูดว่า: "ในธุรกิจ การสูญเสียย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ หากมีคนเสียชีวิต การขึ้นศาลเป็นเรื่องปกติ และการชนะหรือแพ้ก็เป็นเรื่องปกติ

คุณควรรู้เพียงส่วนเดียวไม่ใช่ส่วนอื่น "

Shen Lanzhi คิดอยู่ครู่หนึ่ง: "ฉันยังคงชื่นชมพ่อของคุณ หลังจากที่เขาต่อสู้คดีของฉัน ฉันขอให้เขาเป็นที่ปรึกษาทางกฎหมายของฉัน แต่เขาปฏิเสธ

เขาคิดว่าเขาคึกคะนองและไม่สนใจเงินของฉัน

แต่เมื่อเขายุติคดีหนึ่งของฉันแล้ว เขากลับไม่ทำ "

“ไม่ใช่เพราะพ่อของฉันปฏิเสธคุณ เขายังบอกฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้ และความรู้สึกของฉันที่มีต่อคุณก็ได้รับอิทธิพลอย่างมากจากพ่อของฉัน เพราะเขาบอกว่าคุณเป็นผู้หญิงที่พิเศษมาก”

รอยยิ้มของ Shen Lanzhi กว้างขึ้น: "จริงเหรอ?"

"จริง!"

Shen Lanzhi คิดอยู่ครู่หนึ่ง: "ฉันไม่ได้อยู่ในประเทศจีนตอนที่พ่อแม่ของคุณเสียชีวิต ถ้าฉันไป ฉันจะไปพบพวกเขา น่าเสียดาย พวกเขาล้วนเป็นคนที่ยอดเยี่ยม"

"ขอบคุณ!"

Shen Lanzhi พูดว่า: "เอาล่ะ ฉันควรจะไปทำธุรกิจ คุณเพิ่งบอกว่ามีคนบอกฉันว่าคุณกลับมาแล้ว คุณคิดว่าใคร"

ฉันส่ายหน้าทั้งที่กระจกบานใหญ่อยู่ในใจฉันก็ยังพูดไม่ออก

Shen Lanzhi ถามฉัน: "ใช่ Zhiyuan หรือไม่"

"ฉันไม่แน่ใจ."