บทที่ 16

ฉันไม่ใช่ทาสของเขา

ฉันเกลียดเขาแทบตาย แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ชอบชีวิตแบบนี้ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะชินกับการทรมานแบบนี้จากเขาแล้ว

“ครั้งหน้าคุณกล้าไหม”

ฉันส่ายหัวเบา ๆ ฉันไม่มีแรงมานานแล้ว

อันที่จริง ถ้าเขาเริ่มถามฉันแบบนั้น ฉันคงส่ายหัวทันที

แต่เขาลงโทษฉันก่อนที่จะถามฉัน เขาน่ารังเกียจเกินไป! ฉันยังรู้สึกอึดอัดมากขึ้น

**เดี๋ยวนะ กอดฉันหน่อยสิ**.

**** นี้จบแล้ว

ในตอนเช้า ทันทีที่ฉันลืมตา ฉันถูกหนิงจือหยวนข่มเหง

“นอนแบบนี้ก็ได้ครับ”

Ning Zhiyuan ดูไม่มีความสุขและจ้องมองมาที่ฉัน

ฉันไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่มีความสุข นอนผิดที่หรือเปล่า?

หลังจากถูกเขาทรมานมากว่าครึ่งชั่วโมง ฉันไม่มีแรงคิดเลยว่าทำไมเขาถึงโกรธ

ยิ่งไปกว่านั้น เช้านี้เขาอารมณ์ดีและพูดจาดี

“วันนี้มีงานและฉันจะไปงานเลี้ยงตอนบ่าย ไปกับฉัน”

ขณะรับประทานอาหารเช้า ฉันเงยหน้าขึ้นมอง Ning Zhiyuan แล้วถามแปลกๆ ว่า "เป็นการแสดงหรือไม่"

“Heart to Heart จัดโดยสถานีโทรทัศน์ เด็กพิการบางคนต้องการเงินบริจาค และฉันได้เตรียมเงินไว้ให้คุณแล้ว”

"คุณไม่ได้อยู่คนเดียวมาก่อน ... "

“ไร้สาระมากไหม”

"ฉันเห็น."

"..."

Ning Zhiyuan มองมาที่ฉันครู่หนึ่งจากนั้นก็ลุกขึ้นไปแต่งตัวหลังจากรับประทานอาหาร

ฉันคิดว่าต้องไปที่นั่นตอนบ่ายเท่านั้น แต่เขากำลังรอฉันอยู่ที่ประตู: "เร็วเข้า"

“บ่ายแล้วเหรอ?”

“ฉันไปรับคุณตอนบ่ายได้ไหม”

"ฉันไปเอง"