บทที่ 17

สำนักงานของ Ning Zhiyuan นั้นเรียบง่ายและชัดเจน เช่นเดียวกับคนของเขา สะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่มีความสะเพร่า

หลังจากเข้าประตู Ning Zhiyuan ก็ผลักประตูและปล่อยฉันไป ราวกับว่ารังเกียจ เขาหันกลับและเข้าไปในโต๊ะ ฉันไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลย แต่ความไม่ชอบมาพากลถูกกวาดออกไปและแทนที่ด้วยความปลอดโปร่ง

เหตุผลที่เขาสูงโปรไฟล์เพื่อโชว์คนอื่น

“อีกสักครู่ฉันมีประชุม คุณรอฉันที่นี่”

"อืม"

Ning Zhiyuan กำลังดูเอกสารข้างใน ส่วนฉันยืนอยู่ในห้องทำงานของเขา เขาฟังคำตอบของฉันและเงยหน้าขึ้นมองฉัน: "มานี่"

"คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ใส่กระโปรงสั้นแบบนี้อีกในอนาคต"

เย็นชาว่ากล่าวตักเตือนแต่ด้วยเหตุผลบางอย่างฉันกลับไม่รู้สึกว่าเขาโกรธ

มีคนเคาะประตู Ning Zhiyuan ไม่มีความสุขมากและมองไปที่ประตู

ประตูเปิดออก เป็นผู้กำกับของ Ning Zhiyuan Zhang Xianchen

"ผู้หญิง."

"เข้ามา."

ผู้อำนวยการ Zhang เข้าประตูและเดินไปหา Ning Zhiyuan Ning Zhiyuan มีสีหน้าไม่พอใจ: "ถึงเวลาหรือยัง"

"ยังมีอีกสิบนาที"

ผู้อำนวยการ Zhang เดินนำหน้า Ning Zhiyuan Ning Zhiyuan เงยหน้าขึ้นและเหลือบมองมาที่ฉัน: "พักผ่อนเมื่อคุณเหนื่อย"

"ฉันรู้."

เมื่อถึงจุดหนึ่ง Ning Zhiyuan ได้นั่งลงแล้ว ลุกขึ้น เดินไปรอบ ๆ โต๊ะ เดินไปที่ประตูและจากไป

ฉันไม่สบายใจเลยจนกระทั่งเขาจากไป

กลับมาที่ออฟฟิศ ฉันไม่คิดว่าจะมีอะไรให้ทำอีก ดังนั้นฉันจึงนั่งบนโซฟาและเรียกดูบล็อกโพสต์และอะไรทำนองนั้น

เป็นเพราะเมื่อเร็ว ๆ นี้มีหลายสิ่งมากเกินไปและสถานที่ที่จะใช้ประสบการณ์มากเกินไปฉันจึงเผลอหลับไป

ฉันไม่รู้ว่า Ning Zhiyuan กลับมาเมื่อไหร่ แต่มีคนมาเคาะประตูแล้วเข้ามา ฉันสะดุ้งตื่น

เมื่อลืมตาขึ้น เขาเห็นดวงตาที่ไม่พอใจของ Ning Zhiyuan มองไปที่ประตู

"เกิดอะไรขึ้น?"

ใจร้อนมาก ราวกับว่าการนอนหลับของ Ning Zhiyuan ถูกรบกวน

“เราเตรียมกิจกรรมไว้ตอนบ่ายแล้ว ถามว่าไปกินข้าวเย็นกันไหม”

“ฉันไม่ไป ฉันจะส่งข้าวกล่องให้คุณสองกล่องในภายหลัง ฉันจะกินมันในที่ทำงาน”

Ning Zhiyuan ไม่สนใจบุคคลนั้นโดยตรง และผู้อำนวยการ Zhang ก็ออกไปข้างนอกอย่างรวดเร็ว

Ning Zhiyuan เปิดสมุดบันทึกของเขา เริ่มอ่านสิ่งต่าง ๆ ให้คำแนะนำเป็นครั้งคราว และฉันก็นั่งอยู่บนโซฟา รู้สึกอึดอัดมาก