บทที่ 18

Ning Zhiyuan มองดูอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นใช้ปากกาลูบเบาๆ: "เรื่องบ้านไม่ใช่ตัวอย่าง"

“ผมไม่มีแผนที่จะเก็บบ้านไว้ ตอนนี้ผมอยากจะขายบ้านพร้อมเงิน แบบนี้ผมจะมีเงินก้อนหนึ่ง ผมคำนวนแล้วว่าขายได้ 1 ล้านในราคาบ้านปัจจุบัน "

ทำเลที่ตั้งของบ้านเรานั้นดี และทรัพย์สินทุกประเภทในชุมชนก็เป็นที่รู้จักในรัฐ

แม้ว่าสภาพครอบครัวของฉันในตอนนั้นจะไม่ดีนัก แต่บ้านของฉันก็ถูกซื้อด้วยเงินจำนวนมากในตอนนั้น และเป็นบ้านสำหรับงานแต่งงานของพ่อแม่ฉัน

และพ่อแม่ของฉันก็มีรายได้ที่ดีเช่นกัน ตอนที่พวกเขาซื้อมัน มันมากกว่า 200,000 หยวน ในเวลานั้นเงินจำนวนนี้ค่อนข้างมาก

เวลาผ่านไปนานกว่า 20 ปี บ้านหลังนี้เหมือนที่ดินที่มีพื้นที่ทุกตารางนิ้วด้านนอกและได้รับการอัพเกรดอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าพื้นจะไม่ดีเหมือนเมื่อก่อน แต่บ้านหลังนี้มีราคาแพงอย่างเห็นได้ชัด นั่นคือสถานที่ดีและสภาพแวดล้อมของชุมชนดี

บ้านของครอบครัวฉันก็เป็นสถานที่ยอดนิยมเมื่อยี่สิบปีก่อนเช่นกัน

Ning Zhiyuan ฟังฉันและมองมาที่ฉัน: "เท่าไหร่?"

"หนึ่งล้าน."

"ฉันเสนอ 1.2 ล้านและซื้อมัน"

Ning Zhiyuan จ้องมองมาที่ฉันและซื้อบ้านของฉันอย่างง่ายดาย ฉันคิดอยู่พักหนึ่ง: "ถ้าคุณต้องการก็หาเวลาผ่านพิธีการกัน"

“ไม่ต้องห่วงเรื่องพิธีการ ฉันจะคืนเงินให้”

ครั้งนี้ Ning Zhiyuan เป็นคนใจกว้างมาก ใจกว้างกว่าที่เคย แต่เขาใจกว้างมาก ฉันรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

ฉันตกลงซื้อบ้าน แต่เขาไม่ผ่านพิธีการเพื่อคืนเงินให้ฉัน ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่สมเหตุสมผลเสมอ

“ทำไมคุณไม่ให้เงินฉันก่อน แล้วค่อยให้เงินฉันหลังจากที่โอนบ้านแล้ว”

“คิดว่าฉันไม่ต้องเข้าแถวเหรอ?”

เมื่อฉันพูดถึงเรื่องนี้ ฉันจำได้ว่าสำนักงานการจัดการที่อยู่อาศัยนั้นลำบากมาก

“ยิ่งไปกว่านั้น ฉันเป็นผู้ว่าราชการ ฉันซื้อบ้านมากมาย ทำไมฉันไม่ตรวจสอบดูล่ะ”

Ning Zhiyuan ทำให้ฉันดูเย็นชาซึ่งเป็นเรื่องจริง

“งั้นเอาบ้านมาให้ฉันก่อน คุณให้เงิน 1.2 ล้าน ฉันจะให้ใบรับรองอสังหาริมทรัพย์แก่คุณ และฉันกำลังเขียนข้อตกลง บ้านเป็นของคุณ”

“ไม่ดีกว่าหรือที่คุณจะขายมันให้ฉันด้วยตัวคุณเอง ตอนนี้ทุกอย่างเป็นของฉันแล้ว”

เมื่อ Ning Zhiyuan พูดแบบนั้น ฉันก็อึ้งไปชั่วขณะ และเขามองฉันอย่างไม่มีความสุขมาก: "นั่นอาจไม่มีค่ามากไปกว่าบ้าน ขายบ้านกันเถอะ"

"..."

ฉันไม่พูดอะไร ในสายตาเขา ฉันไร้ค่าและไร้ค่าจริงๆ

เรากำลังมองหน้ากันเมื่อผู้อำนวยการจางมา และได้ยินเสียงเคาะประตู หนิง จื่อหยวนไปที่โซฟา ส่วนฉันก็ไปเปิดประตู

ผู้อำนวยการจางเข้ามาและให้อาหารฉันและฉันก็วางมันลง

หลังจากไล่ผู้อำนวยการ Zhang ฉันรอให้ Ning Zhiyuan ลุกขึ้นและล้างมือกับฉัน

คนส่วนใหญ่ออกไปกินข้าว อันที่จริง นอกจากผู้ว่าฯ แล้ว ยังมีกรรมการและผู้อำนวยการอยู่บนชั้นสองด้วย

แต่พวกเขาทั้งหมดจากไป เหลือเพียงฉันกับหนิงจื่อหยวน

เราต่างคนต่างไปเข้าห้องน้ำ ฉันเดินวนไปวนมาสักพักก็พบว่ามีประจำเดือนมา

แต่ฉันรู้สึกโชคดีที่อย่างน้อยก็ได้พักผ่อนสักสองสามวัน ใครจะรู้ สีหน้าของ Ning Zhiyuan น่าเกลียดมากเมื่อฉันกลับไปเห็นฉันถือกระเป๋า

ฉันคิดว่าเขารู้สึกว่าเขากำลังจะอดกลั้นในสองสามวันนี้ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมมันจึงยากที่จะมองหน้าเขา

ไปล้างมือเรียบร้อย โชคดี สองวันมานี้เตรียมตัว

ฉันยังกังวลว่าจะไม่มา เพราะมีหลาย ๆ ครั้งที่ไม่มีมาตรการ

ในที่สุดก้อนหินก็ตกลงมาที่พื้น

แต่ในระหว่างมื้ออาหาร Ning Zhiyuan ไม่มีความสุขตลอดเวลา ใบหน้าของเขาปลิวเหมือนลมแรง มันเป็นลางสังหรณ์ของน้ำแข็งและหิมะที่กำลังมา

หนาวตาย!

ฉันพยายามไม่ยุ่งกับเขาและกินอย่างเงียบๆ

วันนี้มีทบอลมังสวิรัติและเรพซีด และปลา ซุปไข่...

เป็นอาหารโปรดของฉันทั้งหมด

โชคนี้ดีจริงๆ

เมื่อเห็นว่าฉันกินไปสามลูกติดต่อกัน หนิงจื่อหยวนก็พูดว่า: "คุณน่าจะกินให้หมดเหมือนกันนะ มีทั้งหมดไม่กี่ลูก"

ตอนนั้นเองที่ฉันรู้ว่า Ning Zhiyuan ยังไม่ได้กินแม้แต่คำเดียว และฉันก็กำลังจะกินมันให้เสร็จ

อาหารกล่องมีไม่เยอะ มีลูกชิ้นแค่ หกหรือเจ็ดลูก

ฉันคิดอยู่ครู่หนึ่ง: "ฉันขอโทษ"