บทที่ 19

เมื่อพวกเขาลงจากเวที เด็กๆ ควรจะถูกส่งออกไป แต่พวกเขาล้อมพวกเขาไว้และไม่ยอมออกไป ซึ่งทำให้เจ้าหน้าที่ลำบากใจเล็กน้อย และเป็นการยากที่จะพูดอะไร ดังนั้นพวกเขาจึงต้องอธิบายให้เด็กๆ ฟัง

เด็กๆ ทุกคนมองมาที่ฉัน ฉันไม่รู้ว่า Ning Zhiyuan กำลังคิดอะไรอยู่ ดังนั้นฉันจึงต้องมองเขาเพื่อดูว่าเขาไม่มีอารมณ์ใดๆ ฉันจึงบอกกับเจ้าหน้าที่ว่า: "คุณจัดการได้ในภายหลัง ฉันจะนั่งกับพวกเขาและดูการแสดง "

พนักงานก็ไปจัดมาให้

จากนั้นฉันใช้เวลาตลอดบ่ายกับเด็กๆ และเด็กๆ ได้รับเชิญไปที่เราทานอาหารเย็น

ฉันนั่งกับพวกเขาและพวกเขาทั้งหมดเงียบ มีความสุขและหัวเราะขณะรับประทานอาหาร

ฉันเองส่งเด็กๆ กลับไปที่รถหลังอาหารเย็นก่อนที่พวกเขาจะออกไป

คนอื่นเริ่มยกยอฉัน แต่นั่นไม่สำคัญสำหรับฉัน ฉันเลยไม่ฟัง

ฉันก็เคยเป็นวัยรุ่นเหมือนกัน และมันยากที่จะลืมตอนที่ฉันยังเด็ก

ฉันยังไม่ลืมการเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์เหล่านั้นด้วยซ้ำ

ชอบพวกเขาด้วย

ระหว่างทางกลับ Ning Zhiyuan ดูเหมือนจะเหนื่อย เขาพิงรถและหลับตาเพื่อพักผ่อนในขณะที่ฉันนั่งที่หน้าต่างและมองออกไปนอกหน้าต่าง คนขับพาเราไปที่บ้านของ Ning Zhiyuan ฉันเพิ่งจำอะไรบางอย่างได้

Ning Zhiyuan ลงจากรถ และฉันก็พูดกับเขาว่า "ฉันจะกลับก่อน ฉันอยากพักผ่อนสักสองสามวัน ถ้าไม่มีอะไรจะทำ"

Ning Zhiyuan มองกลับมาที่ฉัน: "กี่โมงแล้ว คุณยังต้องการให้คนขับรถพาคุณไปที่อื่นอีกไหม"

ฉันมองไปที่คนขับและต้องลงจากรถ

คนขับขับรถออกไป ฉันพูดทันที "ฉันจะนั่งแท็กซี่กลับ ฉันจะไปต่อ..."

“ฉันเหนื่อย ขอคลิกหน่อย”

Ning Zhiyuan เดินเข้าไปข้างใน ฉันยืนอยู่ข้างนอกสักพัก ดังนั้นฉันจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเดินตามเขาเข้าไป

กลับเข้าไปข้างใน Ning Zhiyuan ไปอาบน้ำ ฉันหาเสื้อผ้าข้างนอก ล้างชั้นล่าง เปลี่ยนชุด และขึ้นไปชั้นบน

Ning Zhiyuan นั่งบนเตียงก่อนและรอฉัน ฉันนั่งลงข้างๆเขาและบีบไหล่ของเขา

“มันเหมือนคุณยังไม่ได้กิน อย่าหยิกมัน”

เขาดึงมือฉันออกไปและ Ning Zhiyuan ก็ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง ดังนั้น ฉันจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากลุกขึ้นและออกไป ก่อนที่ฉันจะไปถึงประตู Ning Zhiyuan ก็เรียกฉัน และฉันก็หันไปมองเขาอีกครั้ง

"นอนที่นี่"

"คืนนี้ฉัน..."

“มีผ้านวมอยู่ในตู้ เอามาปูบ้าง” หนิงจื้อหยวนปฏิเสธไม่ได้

“หรือจะนอนพื้น”

Ning Zhiyuan เงยหน้าขึ้นมองฉัน: "ให้คุณนอนบนเตียง"

สิ่งที่ฉันพูดนั้นดูเจ้ากี้เจ้าการและร้ายกาจไปหน่อย ดังนั้น ฉันจึงไม่อยากพูดอะไรไปมากกว่านี้ ฉันหยิบผ้านวม Xia Liang ผืนเล็กขึ้นมากางออกและออกไปหยิบผ้าอนามัยแล้ววางไว้ข้างๆ

Ning Zhiyuan อ่านไปเรื่อย ๆ และฉันก็เหนื่อยเช่นกัน

อันที่จริง ประจำเดือนมักจะอ่อนล้าเป็นพิเศษ ฉันแค่อยากนอนเฉยๆ

เมื่อหันกลับมา ฉันหันหลังให้ Ning Zhiyuan ซึ่งมีผ้าห่มคลุมอยู่สองสามผืน Ning Zhiyuan พูดด้วยเสียงต่ำ "มานี่"

ฉันนิ่งไปครู่หนึ่ง และฉันรู้ว่าเขาจะไม่ปล่อยฉันไป

ฉันลุกขึ้นและสอบผ่าน Ning Zhiyuan ชี้คางของเขาขึ้นไปที่ ** ซึ่งบังเอิญอยู่ระหว่างขาของเขา แม้ว่าฉันจะลังเลใจมาก แต่ฉันก็ยังยื่นมือออกไป

Ning Zhiyuan จ้องมองอย่างว่างเปล่าและมองมาที่ฉัน: "คุณกำลังทำอะไรอยู่"

กลับเป็นฉันเองที่งงจนไม่ตอบโต้

ฉันมองเขา: "คุณไม่ต้องการ?"

"ไร้สาระ นอน!"

Ning Zhiyuan พูดอย่างเย็นชาด้วยความโกรธ ฉันหดมือกลับ ฉันคิดผิดหรือเปล่า?

Ning Zhiyuan ไม่มีความสุขมาก เขานอนลงโดยไม่มองมาที่ฉัน หลับตาและเริ่มพักผ่อน

ฉันนั่งพักสักครู่และสงสัยว่าอารมณ์นี้แย่ลงเรื่อย ๆ

ตอนแรกฉันหลับไม่ลง โดยหันหลังให้ Ning Zhiyuan แต่ต่อมาฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และผล็อยหลับไป