บทที่ 20

หลังจากรับโทรศัพท์ Ning Zhiyuan ก็ออกไปข้างนอก และไม่นานหลังจากนั้น ฉันเห็น Ran Suxue กำลังมา

Ran Suxue ถือกระเป๋าถืออยู่ในมือ และเธอบอกกับฉันว่า: "ฉันขอโทษที่รบกวนคุณอีกครั้ง ฉันกำลังจะปรับปรุงบ้านในอีก 2 วันนี้ และฉันไม่สามารถกลับไปได้จริงๆ

ฉันต้องการพักในโรงแรม Zhiyuan ไม่ยอมให้ฉัน "

"..."

บ้านไม่ใช่ของฉัน และฉันไม่ใช่เจ้าของที่นี่ Ning Zhiyuan เต็มใจ ฉันจะพูดอะไรดี

"คุณกินข้าวหรือยัง" เมื่อเห็นว่าฉันไม่ได้พูด Ning Zhiyuan จึงหยิบกระเป๋าถือของ Ran Suxue และถาม Ran Suxue

ฉันมองไปที่กระเป๋าของ Ran Suxue มันเบาราวกับว่าไม่มีอะไรอยู่ในนั้น

มันเบามากจน Ning Zhiyuan รู้สึกว่ามันหนัก ดังนั้นเขาจึงรีบรับมันไว้

เมื่อนึกถึงตอนที่ฉันมา เขาไม่สนใจฉันเลย

ชัดเจนว่าอะไรสำคัญกว่ากัน

“ยังเลย การก่อสร้างมาแต่เช้า ฉันไม่ว่าง” Ran Suxue พูดและมองมาที่ฉัน: “ฉันจะรบกวนคุณอีกครั้ง คุณสุขภาพไม่ดี และคุณยังต้องรับ ดูแลฉัน"

ฉันไม่ตอบ แต่มองไปที่ใบหน้าแปลก ๆ ของ Ran Suxue

ดวงตาของเธอจริงใจเสมอ รอยยิ้มของเธอสงบนิ่งอยู่เสมอ และเธอก็ระมัดระวังอยู่เสมอ

แต่……

“ไม่ได้ยินเหรอ?”

วินาทีต่อมา น้ำเสียงของ Ning Zhiyuan เย็นชามาก มีร่องรอยของการตำหนิ ฉันพูดว่า: "ไม่มีอะไร"

Ran Suxue กล่าวว่า "ฉันขอโทษที่ทำให้คุณลำบาก"

“ล้างมือและเปลี่ยนรองเท้า ฉันจะเตรียมอาหารให้คุณ”

เมื่อหันกลับมาฉันก็ไปที่ครัวและเตรียมอาหาร เมื่อฉันออกมา Ning Zhiyuan และ Ran Suxue กำลังจะคุยกัน

Ning Zhiyuan ยิ้มอย่างมีความสุขมาก

ฉันไม่ค่อยเห็นเขายิ้ม ฟันของเขาขาวมาก ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสุข

ฉันวางชามและตะเกียบลง Ning Zhiyuan มองกลับมาที่ฉัน สายตาของเขากลายเป็นเย็นชา ฉันเดาว่าฉันรบกวนพวกเขา

"กินข้าวกันเถอะ"

Ning Zhiyuan ถูกขัดจังหวะโดยฉัน เขาจึงลืมพูดถึงฉัน จากนั้นดึงเก้าอี้ออกมาโดยขอให้ Ran Suxue นั่งลง

ทุกคนนั่งลง ส่วนฉันก็นั่งลง

โต๊ะยาว Ning Zhiyuan นั่งตรงกลาง Ran Suxue และฉันอยู่ด้านหนึ่ง

“คุณทำโจ๊กหรือยัง”

หลังจากกินข้าวต้มเต็มปาก รันซู่ซู่ก็ถามฉัน และฉันก็ยิ้ม: "ใช่"

"มันอร่อย แต่ฉันทำอาหารไม่เก่ง ทุกครั้งที่ฉันทำอาหาร ความร้อนไม่เพียงพอหรือมันมากเกินไป จื่อหยวนไม่ชอบ"

ฉันมองไปที่ Ning Zhiyuan แต่เขากัด

หลังจากนั้นเธอก็ให้ผักกับ Ran Suxue และ Ran Suxue ก็กินผักและพูดว่า "อย่ากังวลเกี่ยวกับฉัน"

Ning Zhiyuan ชำเลืองมองมาที่ฉัน: "ฉันยังทำโจ๊กตอนกลางคืน"

"ดี."

Ran Suxue พูดทันที "ขอบคุณ"

...

ฉันก้มหน้าลงเพื่อกินโจ๊กและฟังการสนทนาของพวกเขา หลังอาหารเย็น Ran Suxue กำลังจะอาบน้ำและขอให้ Ning Zhiyuan มากับเธอ

Ning Zhiyuan ตามมา จากนั้นประตูก็ปิดลง

ฉันหันกลับไปมองอาหารบนโต๊ะ และด้วยเหตุผลบางอย่าง ฉันนั่งงุนงง

ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงโทรศัพท์ฉันคงยังงุนงงอยู่

ฉันมองไปที่มัน และมันเป็นข้อความจากน้องชายของฉัน ถามว่าฉันพูดหรือเปล่า และจากนั้นฉันก็จำได้ว่าน้องชายของฉันต้องการให้ฉันไปที่นั่น

“ฉันจะบอกคุณพรุ่งนี้ สองวันมานี้ฉันยุ่งมาก ฉันจะไปงานอีเวนต์กับพี่เขยของคุณ” ฉันกับพี่ชายอธิบายว่า “ฉันจะบอกคุณพรุ่งนี้ และ ฉันจะบอกคุณพรุ่งนี้”

"คิดถึงฉัน?"

น้องชายเริ่มทำตัวเหมือนเด็ก

“คิดแล้วอยากตาย!”

"จริงหรือหลอก?"

"จริง!"

หลังจากส่งข้อความกับน้องชายสักพัก ผมก็ลืมของบางอย่าง ลุกขึ้นไปจัดของ แล้วกลับขึ้นไปชั้นบน

ฉันเก็บของหลังจากเข้าประตู และไม่มีอะไรทำในตอนบ่าย ดังนั้นฉันจึงวางแผนที่จะงีบหลับ

แต่ทันทีที่ฉันหลับไป Ran Suxue ก็โทรมาหาฉัน

"สีหาน"

Ran Suxue เคาะประตูและเรียกฉัน ฉันไปเปิดประตู ยืนที่ประตูและมองเธอ เธอถือเงินอยู่ในมือ: "ฉันต้องการซื้อบางอย่าง คุณสามารถไปกับฉันได้ไหม"

“หนิง จื่อหยวน ไม่อยู่ที่นี่เหรอ?”