บทที่ 7

"หลีกทาง."

ฉันเงยหน้าขึ้นมอง Ning Zhiyuan: "ฉันขอร้อง เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเพราะฉัน ไม่ใช่ความผิดของเขา"

“วังซีฮาน คุณกำลังหาเรื่องตายอยู่หรือเปล่า”

หนิง จื่อหยวน กัดฟัน เลิกคิ้วและจ้องมาที่ฉัน ฉันรู้ว่าเขาไม่มีความสุข

ฉันมองกลับไปที่เหยา เค่อเชียน: "ไป ไปจากข้างบน"

"ฉันไม่ไป."

เหยา เค่อเชียนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา: "นี่คือข้อพิสูจน์ หนิง จื่อหยวน ฉันอยากให้คุณไปไหนมาไหนโดยไม่กิน"

“ใช่ มาดูกันว่าคุณมีความสามารถแค่ไหน”

Ning Zhiyuan ไม่สนใจ เขาผลักฉันด้วยมือทั้งสองข้าง ต้องการให้ฉันหนี แต่ฉันจับมือเขาไว้แน่น: "ฉันขอร้องล่ะ"

"หลีกทาง!"

ฉันขอร้องไม่ได้ ฉันจึงต้องคุกเข่าลง

ฉันเงยหน้าขึ้นมอง Ning Zhiyuan: "โอเคไหม?"

"ยืนขึ้น."

Ning Zhiyuan โกรธมากจนหน้าซีดด้วยความโกรธ

ฉันส่ายหน้า “ลืมมันไปซะ ถ้าเธอไม่ตกลง ฉันจะไม่ลุก”

"ฉันจะปลุกคุณ"

"ฉันลุกไม่ขึ้น"

Ning Zhiyuan ยกมือขึ้นจะตีฉันด้วยความโกรธ Yao Keqian รีบเข้ามาหยุดฉัน แต่ Ning Zhiyuan เตะฉัน เหยา Keqian ก็ไม่มีแรงและถูกเตะอีกครั้ง

Ning Zhiyuan ต้องการจะไป ฉันกอดขาของ Ning Zhiyuan: "ฉันขอร้องคุณ อย่าตีเขาอีก ฉันไม่เคยชอบเขาเลยจริงๆ"

Ning Zhiyuan มองมาที่ฉัน: "ลุกขึ้น"

“ถ้าฉันไม่ลุกขึ้น ถ้าเธอตีเขาและทุบมัน ถ้าเขาฟ้องเธอ มันจะทำให้แม่สามีไม่มีความสุข และเธอก็จะเดือดร้อนด้วย

ฉันออกจากโรงพยาบาลและไม่ได้พบเขาอีกเลย "

Ning Zhiyuan เหลือบมองไปที่ Yao Keqian ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม: "ไปให้พ้น!"

เหยา เค่อเชียน กล่าวว่า: "ฉันไม่คาดคิดจริงๆ ว่าคนรวยจะอาละวาดได้ขนาดนี้ ในเวลานั้น ผลการเรียนของซีฮั่นในวิทยาลัยได้รับทุนการศึกษา เป็นเพราะคุณย้ายไปโรงเรียนอื่นและเกรดที่ตามหลังสองคะแนน Sihan พรากเกรดของ Sihan ไป ทุนการศึกษาของ Han ทำให้เธอไม่สามารถสนับสนุนน้องชายของเธอให้เรียนหนังสือได้

ครอบครัวของคุณร่ำรวยและ Sihan ยากจน คุณจึงไม่ต้องการทุนการศึกษา

มันคงไม่ทำร้ายหนุและทำให้เธอถ่อมตัวแบบนี้

Ning Zhiyuan ให้ฉันบอกคุณว่าฉันจะไม่ปล่อยคุณไป "

เหยา เค่อเชียนเหลือบมองมาที่ฉัน หันหลังกลับและเดินลงบันได ฉันลุกขึ้นยืน

"เหยา เค่อเชียน"

เหยา เค่อเชียนหยุด แล้วฉันก็พูดว่า "เอาโทรศัพท์มา"

เหยา เค่อเชียนถอยหลังไป 2 ก้าวแล้วมองมาที่ฉัน หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและยื่นให้ฉัน

“ฉันเป็นภรรยาของเขา ฉันต้องปกป้องเขา ฉันขอโทษ”

ถอยหลังหนึ่งก้าว ผมคำนับเหยา เค่อเชียนอย่างสุดซึ้ง เหยา เค่อเชียนหัวเราะเบา ๆ “ยัยโง่”

เมื่อหันกลับมา Yao Keqian ก็จากไปอย่างรวดเร็ว ฉันไม่ได้มอง Yao Keqian อีกเพราะฉันรู้ว่าฉันไม่มีคุณสมบัติ

เมื่อหันกลับมา ฉันมองไปที่ Ning Zhiyuan ที่มีใบหน้าอัปลักษณ์ และสิ่งต่อไปคือเขาจะจัดการกับฉันอย่างไร

"เรากลับก่อนนะ"

ฉันดึงมือของ Ning Zhiyuan Ning Zhiyuan เหวี่ยงฉันออกไป หันกลับมาและเดินไปที่ประตู เปิดประตูแล้วเตะมันอย่างแรง

ฉันกลัวที่ด้านหลังและเมื่อเขาออกไปเขาก็เดินไปข้างหน้าและเตะถังขยะอีกครั้งราวกับว่าเขายังคงโกรธอยู่

ถังขยะในโรงพยาบาลทำด้วยโลหะทั้งหมด กลิ้งไปกับพื้นพร้อมกับเสียงดังกราว ฉันรีบเดินไปสองสามก้าวเพื่อช่วยถังขยะขึ้น และเดินตาม Ning Zhiyuan กลับมา

ทุกคนบนถนนชี้มาที่ฉัน แต่เป็น Ning Zhiyuan ที่เดินกลับไปอย่างเยือกเย็นและไร้การควบคุม

เมื่อฉันกลับไปที่วอร์ด ฉันเปิดประตูและเข้าไป Ning Zhiyuan กำลังยืนรอฉันอยู่ เมื่อฉันเข้าไป เขากวาดขวดและกระป๋องบนตู้ ทำให้เกิดเสียงดังมากในห้อง

ประตูปิดลง ฉันยืนอยู่ตรงทางเข้าประตู

“ฉันไปกินข้าวตอนเที่ยง และเจอเหยา เค่อเชียน เขาขวางฉันและไม่ยอมปล่อยฉัน ตอนแรกฉันไม่อยากคุยกับเขา แต่เขาไม่ให้ฉันไปและลากฉันไปที่ทางเดิน

ฉันผลักเขาเมื่อคุณไป