บทที่ 7

ขนตาของซูย่างสั่นไหวเล็กน้อย

ถ้าเมื่อก่อนเธอไม่ได้คบกับฝู่เฉินซี ป่านนี้ก็คงได้เป็นนักจิตบำบัดไปแล้วจริง ๆ เพียงแต่พอเวลาผ่านไปหลายปี แม้ว่าในสายงานเธอจะไม่ได้มีความบกพร่องใด ๆ แต่เธอจะสามารถกลับไปทำอาชีพที่ถนัดได้อีกครั้งจริงเหรอ?

ศาสตราจารย์เวินก็สังเกตเห็นความลังเลในใจของเธอ จึงพูดปลอบอย่างอ่อนโยนว่า “เรื่องนี้ไม่ต้องรีบหรอก แต่ถ้าเธอมีความตั้งใจจริง อาจารย์ก็ยินดีที่จะช่วยเหลืออยู่แล้ว”

“ขอบคุณค่ะ ศาสตราจารย์”

หัวใจของซูย่างอบอุ่นขึ้นมา

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอไม่มีเวลาไปเยี่ยมศาสตราจารย์ คิดไม่ถึงว่าศาสตราจารย์เวินยังคงห่วงใยศิษย์คนนี้อยู่

ซูย่างเอ่ยถามอาการป่วยของศาสตราจารย์เวินด้วยความห่วงใย ทั้งยังนั่งพูดคุยกับท่านอยู่นาน ศาสตราจารย์เวินถึงกับเชิญให้เธออยู่ร่วมทานอาหารด้วยอย่างอบอุ่น

จนกระทั่งบ่าย ซูย่างถึงได้ออกจากบ้านตระกูลเวิน

เพราะวันรุ่งขึ้นจะต้องออกล่าสัตว์ ซูย่างจึงตั้งใจหยิบเสื้อผ้าและอุปกรณ์ที่เตรียมไว้แล้วออกมา

วันถัดมา หลินลู่ซีขับรถไปรับซูหย่าง พอขับมาถึงเขาหมิง ทั้งสองก็มาถึงค่อนข้างเร็ว เห็นเพียงไม่กี่ใบหน้าที่ไม่คุ้นตา ไหนจะเพราะการล่าครั้งนี้จัดโดยตระกูลหรง ทำให้มีคนหลากหลายปะปนกันไป ซูย่างจึงไม่ค่อยมีอารมณ์ทักทายใครนัก เดินตรงเข้าไปในตัวบ้าน เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเลือกปืนล่าสัตว์ทันที

พอเธอออกมา ก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยพอดี

พี่ฝู่ พี่อวี่หนิง พวกพี่มาได้ยังไง? พวกพี่ไม่สนใจเรื่องพวกนี้ไม่ใช่เหรอ?

“อวี่หนิงบอกว่าของป่าที่นี่รสชาติดี ออกมาเดินเล่นพอดี ๆ

หัวใจของซูย่างสะดุดวูบ ผลักประตูเดินออกไป เห็นเพียงเพื่อนสนิทของฝู่เฉินซีกำลังทักทายทั้งสองคนด้วยท่าทีอบอุ่น