ตอนที่ 1006 คาดหวังเป็นคนอื่น

หลังจากนั้นไม่นาน รษิกาจึงถามออกมาด้วยความกังวลว่า “หนูเจ็บตรงไหนหรือเปล่าจ๊ะ?”

เด็กชายส่ายหัว เขาไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากช่วงเวลาที่ถูกเข็มฝังลงบนผิวหนัง

เมื่อได้ยินเช่นนั้นรษิการู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก

เธอรอสักพักก่อนจะถึงเวลาดึงเข็มที่ฝังอยู่ทั้งหมดออก

เมื่อเห็นเช่นนั้นเด็กชายลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วถามออกมาอย่างไร้เดียงสาว่า “คุณรษิกาครับ ผมจะหายดีแล้วเหรอครับ?”

ความเจ็บแปลบกระทบที่หัวใจของรษิกาทันทีเมื่อได้ยินประโยคจากเด็กชาย “ยังจ้ะ เรายังต้องคอยดูแลหนูต่อไปในอนาคต อย่าลืมใส่ใจกับสุขภาพให้มากขึ้นกว่านี้และอย่าออกกำลังกายหนักๆ นะ โอเคไหม?”

เด็กชายหยักหน้าตอบรับ

จากนั้นรษิกาจึงดำเนินการสั่งยาแผนโบราณให้เด็กชาย และขณะนั้นเองเจตนินก็คอยให้คำแนะนำรษิกาอย่างมากมาย

หลังจากอธิบายทุกอย่างจนครบถ้วน เธอยอมรับข้อเสนอแนะและเปลี่ยนแปลงใบสั่งยาตามที่เขาแนะนำ

เมื่อออกใบสั่งยาเสร็จเรียบร้อยแล้ว เด็กชายจึงได้หยิบกระดาษไปหาเจ้าหน้าที่ที่ทำหน้าที่จัดยา

ความโศกเศร้าแสดงออกมาทั่วใบหน้ารษิกาขณะที่เธอมองดูเด็กชายเดินจากไป

อาจเป็นเพราะการรักษาเด็กคนนี้ผ่านไปได้ด้วยดี และความเจ็บป่วยของเด็กชายคนนั้นก็ไม่ได้รุนแรงจนเกินไป แต่ถึงอย่างนั้นรษิกาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแย่ไปกับเขา

หากเขาเป็นเด็กธรรมดาที่ไม่ได้กำพร้า พ่อแม่ของเด็กชายคงจะทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อดูแลอาการป่วยของเขา แต่เด็กคนนี้ดันกำพร้าน่ะสิ… ถ้าไม่ใช่เพราะมีการให้คำปรึกษา เขาคง…

ขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความโศกเศร้า เสียงของเจตนินก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง

“ไม่ต้องกังวลหรอกนะครับ การรักษาต่อจากนี้ ทางครอบครัวผมไม่เก็บค่าใช้จ่ายอะไรหรอกครับ เราจะสังเกตอาการของเขาต่อไปจนกว่าเขาจะหายดี”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น รษิกาจึงหันกลับมามองเขาด้วยสายตาซาบซึ้งใจ “ฉันอยากจะขอบคุณครอบครัวของคุณแทนเด็กคนนี้ด้วยนะคะ”

เจตนินหัวเราะออกมาอย่างเต็มใจ หลังจากสงบสติอารมณ์แล้ว เขาเลิกคิ้วขึ้นมองของฝากที่เหลือที่รษิกาแขวนไว้ข้างกำแพง “คุณจะทำยังไงต่อกับของพวกนั้นครับ?”

เมื่อมองตามสายตาของเจตนิน รษิกาจึงรีบคว้ากระเป๋าแล้วบอกว่า “รอฉันสักครู่นะคะ ฉันจะแจกของพวกนี้ให้กับเด็กคนอื่นๆ ด้วย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเจตนินจึงพยักหน้าตอบรับและรอเธอ

ทันใดนั้น ขณะที่รษิกาก้าวออกจากเต็นท์ เสียงร้องดีใจของเด็กๆ ก็ดังขึ้นจากด้านนอกทันที