ตอนที่ 1059 อนุญาตให้ไอรดาอยู่เถอะ

“คุณรษิกางานเยอะมากๆ ดังนั้นอย่าอยู่เป็นภาระเธอเลยนะลูก” เลอศิลป์ย่อตัวลงมาคว้ามือที่ว่างอยู่ของไอรดาเอาไว้

แรงของไอรดาหมดลงไปแล้วหลังจากร้องไห้มานาน เธอจึงปล่อยมือรษิกาทันทีที่เลอศิลป์จับมือเธอ

หญิงสาวกระชับมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แต่แล้วก็ปล่อยให้เด็กหญิงไปเมื่อนึกถึงคำพูดรุนแรงของชายคนนั้น

เลอศิลป์อุ้มไอรดาเอาไว้ เขาลูบหลังปลอบใจเธอก่อนที่จะหันหลังเดินจากไป

“พ่อ!” ทันใดนั้น เสียงของเด็กน้อยก็ร้องออกมาจากด้านหลัง ทำให้เลอศิลป์ชะงักไปทันที

สีหน้าของรษิกาเปลี่ยนไปเมื่อรู้ว่าเป็นเสียงของลูกชายเธอ

เสียงของเบนนี่ดังมากเมื่อเขาเรียกเลอศิลป์เช่นนั้น และสีหน้าของเขาก็แดงก่ำ อาจจะเพราะความกังวล

นาทีที่คำนั้นหลุดออกจากปากเขา เบนนี่ก็รู้สึกเสียใจที่พูดออกไป

เขารู้ว่าเขาไม่ควรทำอย่างนั้น แต่เขาไม่รู้แล้วว่าจะทำอย่างไรให้เลอศิลป์ไม่จากไป

ในตอนนั้น เบนนี่ไม่จำเป็นต้องเงยหน้ามามองแม่ เขาก็สัมผัสได้ว่าเธอกำลังมองเขาอยู่ด้วยความตื่นตระหนก

เด็กชายตกใจและหันไปมองหน้าพี่ชายเพื่อขอความช่วยเหลือ

อชิขมวดคิ้วแน่น เขาแสร้งทำเป็นสงบแม้ว่าจะหงุดหงิดใจอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน “คุณเลอศิลป์ครับ คุณเป็นพ่อของไอวี่ แต่คุณก็ไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไรเหรอครับ? ถ้านักจิตวิทยาช่วยเธอได้จริงๆ แล้วทำไมเธอถึงไม่พูดเลยจนกระทั่งมาเจอเราล่ะครับ?”

เบนนี่รีบเสริมขึ้นมาทันที “ถ้าเรามีพ่อ เราก็ไม่ชอบเหมือนกันถ้าพ่อมาบังคับให้เราทำอะไรที่ไม่อยากทำ!”

เด็กชายทั้งสองคนพูดไปมากพอจะทำให้ผู้ใหญ่อีกสองคนหวั่นไหวอีกครั้งหนึ่ง และเลอศิลป์ก็เริ่มครุ่นคิด อชิพูดไม่ผิดเลย ถ้านักจิตวิทยาช่วยได้จริงๆ ไอวี่ก็คงจะยอมพูดออกมาบ้าง แต่ฉันจะปล่อยให้ไอวี่พึ่งพารษิกาอยู่ได้ยังไงในเมื่อรษิกาอยากจะตัดสัมพันธ์กับฉันอย่างนี้?