ตอนที่ 1067 แค่เพื่อน

หลังจากอชิหาไอรดาเจอ เขาก็เรียกเบนนี่มา

“เราเข้าไปข้างในแล้วฟังว่าแม่คุยอะไรกับคุณเจตนินกันเถอะ”

พอได้ยินคำแนะนำนั้น อีกสองคนก็เห็นด้วย

พวกเขาเปิดประตูอย่างระมัดระวังและเห็นว่ารษิกานั่งอยู่ที่โซฟาเดี่ยว เธอกำลังคุยอยู่กับเจตนิน ผู้ใหญ่ทั้งสองคนต่างก็ยิ้มกันอยู่

สัญญาณเตือนในใจเด็กๆ ดังขึ้นทันทีที่เห็นรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้ารษิกา

ไอรดาทำท่าทางแปลกไปจากปกติ และรีบตรงเข้าไปอยู่ข้างๆ รษิกาทันที

“ไอวี่” ตอนนั้นเองที่รษิกาเห็นว่าเด็กๆ กลับเข้ามาแล้ว

เจตนินมองรษิกากับไอรดาอีกครั้ง และพูดอย่างไม่ได้ตั้งใจอะไรมาก “ยิ่งอยู่ใกล้กันอย่างนี้ผมยิ่งเห็นว่าทั้งสองคนหน้าเหมือนกันมาก”

นั่นทำให้รษิกาตื่นตระหนก

ไอรดาผู้ไร้เดียงสาถามรษิกาว่า “หน้าเหมือนอะไรเหรอคะ? คุณรษิกา”

รษิกาลูบหัวเธอ และมองหน้าเจตนินก่อนจะพูดว่า “ไม่มีอะไรจ้ะ คุณเจตนินเขาแค่พูดเฉยๆ” จากนั้นเธอก็ยืนขึ้นและหันไปหาเจตนิน “คุณเจตนินคะ มีอะไรเพิ่มเติมอีกไหมคะ?”

แน่นอนว่าในฐานะผู้คร่ำหวอดในวงการธุรกิจ เขามองออกว่าเธอกำลังบอกใบ้ให้เขากลับไป เขายิ้มให้เด็กๆ แล้วพูดว่า “นี่ก็จะเที่ยงแล้ว ถึงผมจะรู้จักพวกเด็กๆ มานานแล้ว แต่ก็ยังไม่มีโอกาสได้เลี้ยงข้าวพวกเขาเลย วันนี้เราไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันไหมครับ?” จากนั้นเขาก็มองไอรดาอย่างมีความหมาย “บังเอิญที่ลูกสาวของคุณเลอศิลป์มาที่นี่ ดังนั้นก็ถือว่าผมเชิญเขาด้วยแล้วกันนะครับ”

รษิการู้สึกไม่สบายใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาพูดเป็นนัยอะไรหรือเปล่า? อีกอย่าง ข้ออ้างที่เขาใช้มาชวนเด็กๆ ไปกินมื้อเที่ยงมันก็แปลกๆ ด้วย

พอคิดได้เช่นนั้น เธอก็พร้อมที่จะปฏิเสธข้อเสนอแทนเด็กๆ

แล้วเธอก็ต้องแปลกใจ เพราะก่อนที่เธอจะพูด ไอรดาก็ส่งเสียงออกมาก่อน “ขอบคุณนะคะคุณเจตนิน แต่หนูชอบกินอาหารฝีมือคุณรษิกามากกว่า!”

เด็กชายทั้งสองพยักหน้าเห็นด้วย

การปฏิเสธนี้ตรงมาก ซึ่งทำให้เจตนินเลิกคิ้วขึ้นมาทันที