ตอนที่ 108 เลอศิลป์ทำไปเพื่ออะไร

เย็นวันนั้นหลังเลิกงาน รษิการีบไปรับอชิและเบนนี่กลับจากโรงเรียนแทบไม่ทัน

เหลือเพียงพวกเขาสองคนที่หน้าประตูโรงเรียนอนุบาลและคุณครูของพวกเขากำลังดูแลอยู่

“ขอโทษนะคะที่มาช้า” รษิกากล่าวด้วยรอยยิ้มขอโทษพร้อมเอื้อมมือไปจับมือลูกๆ ของเธอ

ครูพิมพ์รภาขยับไปยืนอยู่ข้างหน้าพวกเขาเล็กน้อยอย่างไม่คาดคิดและยิ้มอย่างไม่สบายใจไปที่เธอ “ฉันจะช่วยดูแลพวกเขาอีกสักหน่อย พอดีผู้อำนวยการโรงเรียนมีเรื่องจะคุยกับคุณค่ะ ตอนนี้เขารออยู่ในห้องทำงานของเขา”

รษิกาไม่รู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอก็ขึ้นไปชั้นบนและเคาะประตูห้องของเขา

สีหน้าของผู้อำนวยการโรงเรียนช่างดูน่าสงสัยอย่างประหลาด

“ครูพิมพ์รภาบอกฉันว่าคุณมีเรื่องต้องการคุยกับฉัน เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ?” รษิกาถาม

ผู้อำนวยการโรงเรียนยิ้มอย่างมีเลศนัยในขณะที่เขาพูดช้าๆ ว่า “ปัญหาคือผมได้สังเกตดูลูกๆ ของคุณในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา และผมรู้สึกว่าพวกเขาไม่เหมาะกับโรงเรียนอนุบาลของเรา บางทีคุณควรพิจารณาให้พวกเขาเปลี่ยนสภาพแวดล้อมดู”

เขาแค่ต้องการจะไล่อชิและเบนนี่ออกไป!

รษิกาขมวดคิ้วด้วยความงุนงงแต่ยังคงสุภาพ “วันนี้พวกเขาทำอะไรผิดที่โรงเรียนหรือเปล่าคะ? หากเป็นกรณีนี้ ฉันจะอบรมพวกเขาที่บ้านอย่างแน่นอน ได้โปรดอย่ากังวล ฉันสัญญาได้เลยว่าพวกเขาจะไม่ทำแบบนี้…”

เธอยังไม่ทันได้พูดคำสัญญาจนจบ ผู้อำนวยการโรงเรียนกลับตัดบทเสียเธอก่อน “ทั้งสองคนทำได้ดีแล้วครับ แต่ผมไม่อยากให้พวกเขาอยู่ในโรงเรียนอนุบาลนี้อีกต่อไป และแน่นอนว่าผมจะคืนค่าเล่าเรียนทั้งหมดที่คุณจ่ายไปให้ด้วย”

รษิกาเริ่มรู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติเกิดขึ้น “ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่เงินค่ะ ในเมื่อคุณบอกว่าลูกๆ ของฉันทำได้ดีมาก แล้วทำไมคุณถึงต้องไล่พวกเขาออกคะ? คุณต้องให้เหตุผลที่อย่างน้อยฉันสามารถเอาไปบอกลูกๆ ของฉันได้สิ”

ผู้อำนวยการโรงเรียนขมวดคิ้ว “ไม่มีเหตุผลอื่นใดหรอกครับ”

เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิดในขณะที่เขาพูดออกไป

ในความเป็นจริงเด็กสองคนนั้นทำตัวดีมากที่โรงเรียนเมื่อเทียบกับเด็กคนอื่นๆ ที่อายุเท่ากัน พวกเขาทำตัวเหมือนผู้ใหญ่ตัวเล็กๆ สองคนที่ไม่เคยทำให้ครูต้องกังวลและช่วยเธอดูแลเด็กคนอื่นๆเสียด้วยซ้ำ

โรงเรียนอนุบาลแห่งนี้ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องไล่พวกเขาออกเลย