ตอนที่ 1093 หกปี

“นี่มันน่ารำคาญมาก!” อัญชสาบ่น “ทำไมเด็กๆ ถึงเอาใจยากอย่างนี้? เลอศิลป์ก็ด้วย ถ้าเขาตัดสินใจจะให้ฉันเป็นภรรยาเขาแล้ว เราก็จะต้องมีลูกด้วยกันอีก ทำไมจะต้องรอให้ไอวี่ยอมรับฉันด้วยล่ะ?”

ฉันคิดเรื่องนี้เอาไว้แล้ว ถ้าฉันได้แต่งงานกับเลอศิลป์ เราก็จะมีลูกด้วยกัน แล้วในอนาคต ทรัพย์สินของฟ้าศิริสวัสดิ์ก็จะต้องตกเป็นของลูกฉัน! ส่วนไอรดา ฉันจะเหลือเงินไว้ให้บ้าง เพื่อให้เธอมีชีวิตรอดไปได้

ฝนทิพย์พูดพลางยิ้ม “คุณพูดถูกนะ แต่ก็ต้องรอจนกว่าคุณจะได้แต่งงานก่อน”

อัญชสากลอกตาใส่ฝนทิพย์ “แล้วต้องทำไงล่ะ? ฉันบอกว่าให้ซื้อของขวัญให้เด็ก แต่เราสองคนไม่มีใครรู้เลยว่าเธอชอบอะไร ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อีกนานไหมล่ะกว่าเธอจะยอมรับฉัน? ใครจะรับรองได้ว่าผู้หญิงแบบรษิกาจะไม่โผล่ขึ้นมาอีกคน?”

ฉันรอมาหกปีแล้ว และฉันจะไม่รออีกต่อไป ฉันไม่กล้าเสี่ยงอีกต่อไปแล้ว! ในเมื่อเลอศิลป์ก็ยอมแล้วในคราวนี้ ฉันจะกอดโอกาสนี้ไว้ให้แน่นเลย

หลังจากเงียบอยู่นาน ฝนทิพย์ก็บอกว่า “ถ้าเป็นอย่างนั้น ทำไมคุณไม่ลองคุยกับไอวี่อย่างจริงใจดูล่ะ?”

“อะไรนะ?” อัญชสาหัวเราะร่า “ฉันเนี่ยนะ? คุยกับเด็กนั่นน่ะเหรอ?”

ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กบ้านั่น เลอศิลป์ก็คงไม่ลากเรื่องนี้มานานถึงหกปีหรอก หกปีมานี่ฉันเสียอะไรไปมากมายก็เพราะนังเด็กโง่นั่นคนเดียว! อันที่จริง เพราะเธอที่ทำให้เลอศิลป์ห่างจากฉันไปมากขึ้นทุกที

นี่คือสิ่งที่อัญชสาคิดอยู่ในใจ

ดังนั้นการจะให้เธอไปคุยกับไอรดาดีๆ นั่นก็เป็นเหมือนเรื่องตลกสำหรับเธอ

ฝนทิพย์เดาออกว่าอัญชสากำลังคิดอะไรอยู่ เธอจึงพยายามอย่างมากที่จะโน้มน้าวใจของราิกา “มันก็แค่ชั่วคราวน่า พอคุณแต่งงานกับเลอศิลป์ไปแล้ว ไอวี่ก็จะอยู่ในความควบคุมของคุณด้วย ทีนี้คุณจะทำยังไงกับเธอก็ได้ตามต้องการเลย”

แม้จะเป็นถ้อยคำที่โหดร้าย แต่ไอรดาก็เป็นเด็กที่ฝนทิพย์เฝ้าดูเธอเติบโตมา ดังนั้นเธอจึงเค้นคำพูดเหล่านั้นออกมาจากลำคออย่างยากเย็น