ตอนที่ 1139 แสดงออกชัดอยู่บนใบหน้า

รษิกาถอนหายใจอย่างโล่งอก

เธอมองออกว่าแม้ไอรดาใจลอยไปไกล เด็กคนอื่นก็พยายามเข้าใกล้เธออย่างกระตือรือร้น และอยากเล่นกับเธอ

แต่ก่อนที่เธอจะรู้สึกสบายใจขึ้นมา เธอก็เห็นไอรดากรีดร้อง

เด็กๆ ที่กระโดดโลดเต้นอยู่รอบๆ ชะงักไปทีละคน

รษิการู้สึกจุกแน่นในใจ เธอมองไปทางภัคจีราโดยไม่รู้ตัว

ไอรดามีบางอย่างที่ผิดปกติไปอย่างเห็นได้ชัด และภัคจีราก็อาจจะเห็นจากจุดที่เธอยืนอยู่

แต่มีเด็กคนหนึ่งที่ไม่ยอมหยุดร้องไห้อยู่ข้างๆ ภัคจีรา แม้ว่าเธอจะเห็นความวุ่นวายตรงนั้น แต่เธอก็ยุ่งอยู่กับการปลอบเด็กข้างๆ เธออยู่

เมื่อไม่มีทางเลือก รษิกาจึงหันกลับมามองไอรดาด้วยความกังวล

เด็กหญิงก้มหน้านิ่งขณะที่บีบมือบนตักของเธอ

รษิกามองเห็นพฤติกรรมของไอรดาได้ไม่ชัดเจนจากจุดที่เธอยืนอยู่ แต่เธอก็เดาได้ว่าเด็กหญิงกำลังเจ็บปวด

เมื่อตระหนักได้เช่นนั้น รษิกาก็รู้สึกเป็นทุกข์เล็กน้อย อย่างไรก็ตาม เธอไม่ได้คิดมาก และคิดว่าเด็กคนอื่นๆ อาจจะทำร้ายไอรดาโดยไม่ได้ตั้งใจ

น่าเศร้าที่สถานการณ์จริงในห้องเรียนแตกต่างไปจากที่เธอสันนิษฐาน

ไอรดาที่โศกเศร้าถูมือที่บาดเจ็บของเธอขณะที่ริมฝีปากเม้มแน่น เห็นได้ชัดว่าเธอมีท่าทีไม่พอใจ

เนื่องจากพฤติกรรมของเธอในวันแรกที่ไปโรงเรียน เพื่อนร่วมชั้นจึงมองว่าเธอเป็นตัวประหลาด

ไอรดาไม่อยากจะเล่นกับพวกเขาเช่นกัน ดังนั้นเธอจึงแทบไม่ได้พูดคุยกับใครเลยในช่วงสองวันที่ผ่านมา

เป็นผลให้เพื่อนร่วมชั้นของเธอเริ่มเรียกเธอว่าเป็นเด็กใบ้และตัวประหลาด พวกเขาพยายามทำท่าทางตลกทุกรูปแบบเพื่อพยายามทำให้เธอพูดและมองว่าเธอเป็นตัวตลก

ยิ่งพวกเขาทำอย่างนั้น ไอรดาก็ยิ่งรู้สึกต่อต้านพวกเขามากขึ้น

เธอไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะปฏิบัติต่อเธอแย่ยิ่งกว่าในวันนี้

ในช่วงพัก เด็กๆ กลุ่มหนึ่งมารายล้อมรอบไอรดา และเริ่มร้องเพลงที่พวกเขาแต่งขึ้นขณะเคลื่อนตัวไปรอบๆ เธอเป็นวงกลม

เมื่อไอรดาพยายามปิดหู เด็กหญิงตัวเล็กๆ ก็ก้าวเข้ามาเหยียบบนมือของเธอ