ตอนที่ 1147 สะท้อนความผิดของตัวเอง

ภัคจีราไม่ได้ใส่ใจกับไอรดาและเธอไม่กล้าพูดโกหกต่อหน้าต่อตาของเลอศิลป์

ดังนั้น เมื่อเธอพูดมาได้ครึ่งทาง เธอหันไปมองรษิกาด้วยสายตาวิงวอน

รษิกาคิดว่าจะคุยกับเลอศิลป์เรื่องนี้อยู่แล้ว เมื่อเธอสบตาภัคจีรา เธอจึงพูดต่อคำที่ภัคจีราเว้นเอาไว้

“เด็กๆ รวมกลุ่มกันรอบๆ ไอวี่และพูดบางอย่างกับเธอ พวกเขาถึงขั้นเหยียบมือของไอวี่ ไอวี่ขัดขืนแล้วแต่พวกเขาผลักเธอล้มอีกครั้ง ฉันทนดูไม่ได้ ฉันจึงยื่นมือเข้าไปช่วย”

รษิกาคาดเดาได้ว่าพวกเด็กๆ พูดอะไรกับไอรดา แต่เธอไม่อยากพูดแทงใจดำของเด็กหญิง

เมื่อรษิกาอธิบายกับเลอศิลป์ สีหน้าของเลอศิลป์ก็เย็นชามากยิ่งขึ้น

ในขณะเดียวกัน ยิ่งรษิกาพูดมากเท่าไร เธอก็ยิ่งโมโหมากขึ้น เธอถามว่า “เหตุการณ์รุนแรงของเด็กๆ ที่แกล้งไอวี่หมายความว่าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมาแล้วมากกว่าหนึ่งหรือสองครั้งแล้วนะ คุณเลอศิลป์ คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยเหรอ?”

ทำไมเขาถึงให้ไอวี่เข้าโรงเรียนแบบนี้? เป็นเพราะเขาตัดสินใจที่จะอยู่ด้วยกันกับอัญชสาและกำลังวางแผนที่จะมีลูกกับเธออย่างงั้นเหรอ? นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเขาถึงปล่อยปละละเลยไอวี่เหรอ?

ความคิดที่อาจจะเป็นไปได้ทำให้หัวใจของรษิการู้สึกพังทลาย และด้วยความเจ็บปวดหัวใจของเธอ เธอก็กอดไอรดาแน่นขึ้น

เลอศิลป์ไม่พูดอะไร แต่เขาเดินเข้ามาหาเธอ

ตามสัญชาตญาณแล้ว รษิกาจะก้าวถอยหลังแต่มีโซฟาอยู่ข้างหลังเธอ เธอจึงทำเช่นนั้นไม่ได้

ไม่นานนัก เลอศิลป์ก็อยู่ตรงหน้าเธอ รษิกาก็ตึงเครียด

ขณะที่เธอกำลังจะถามเขาว่าเขากำลังจะทำอะไร เลอศิลป์ก็เอื้อมมือไปจับมือที่เจ็บของไอรดา

หลังจากตรวจดูอาการบาดเจ็บของไอรดา เลอศิลป์จึงหันไปมองภัคจีราอีกครั้ง “โรงเรียนของคุณดูแลเด็กๆ กันแบบนี้ใช่ไหม?”

ใจของภัคจีราวูบไหว

เธอคิดมาเสมอว่าไอรดาไม่ใช่เด็กประเภทที่ก่อปัญหา เธอจึงไม่เคยใส่ใจกับไอรดามากนัก