ตอนที่ 119 คุณจะทำอะไรแม่ของเรา

สีหน้าเลอศิลป์เจื่อนลงทันที เขาจ้องรษิกาตาไม่กะพริบ แต่เขาก็ไม่สามารถแสดงกิริยาที่ไร้มารยาทออกไปได้

ในที่สุด เลอศิลป์ก็เบือนหน้าไปทางอื่น หัวใจเขาเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกจากอก ตอนนี้เขาถูกรุมล้อมไปด้วยความสับสน

ตลอดเวลาที่ผ่านมา รษิกาคิดว่าไอรดาเป็นลูกของอัญชสา!

เขารู้สึกมาตลอดว่าไอรดาถูกรษิกาทอดทิ้ง ตอนที่เธอกลับประเทศนี้มาและทำตัวห่างเหินไอรดา เขาก็คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่แสนจะเลือดเย็น

แต่สิ่งที่เธอพูดก่อนหน้านี้ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่รู้ว่าไอรดาคือลูกของเธอ

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

หรือว่าเธอตีบทแตกจนหลอกฉันได้?

เลอศิลป์ตกตะลึงและรู้สึกงุนงงไปหมด

หลังจากนั้นไม่นาน เลอศิลป์ค่อยๆ ดึงตัวเองกลับมาได้ เขาจับข้อมือของเธอและค่อยๆ พูดอย่างนุ่มนวลว่า “ผมบอกตอนไหนว่าไอรดาเป็นลูกอัญชสา?”

รษิกาเริ่มเจ็บข้อมือ แต่เธอไม่ได้สนใจใคำพูดที่เหลือเชื่อของเขา ตอนนี้ทั้งความตกใจและความสงสัยกำลังประดังเข้าเต็มหัวใจของเธอ

ไอรดาไม่ใช่ลูกของอัญชสา!

มิน่าล่ะ อัญชสาถึงไม่อยู่ในวันที่ไอรดาไม่สบาย

แต่เท่าที่เธอรู้ นอกจากอัญชสา เลอศิลป์ก็ไม่ได้คบกับใคร

จะเป็นใครได้อีกนะ? ใครคือแม่ของไอรดา?

คำถามมากมายพรั่งพรูเข้ามาในหัวของรษิกา และเธอก็พยายามที่จะไม่ถามอะไรเขา

“แม่!” สองเสียงที่คุ้นเคยเรียกรษิกา “ในที่สุดเราก็เจอแม่แล้ว! แม่ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เด็กๆ รีบปรี่เข้าไปหารษิกา โดยที่เลอศิลป์ยังจับข้อมือเธอไว้อยู่