ตอนที่ 1209 ใกล้ชิด

“รษิกา”

เลอศิลป์ใจสั่นเมื่อเขาเดินไปที่เตียงในโรงพยาบาลและเรียกคนที่นอนอยู่ที่นั่นเบาๆ

อย่างไรก็ตาม เปลือกตาของรษิกาหนักมาก เธอต้องการที่จะตอบสนองแต่ไร้ซึ่งพลังงาน การนอนหลับคือสิ่งเดียวที่เธอปรารถนา

เลอศิลป์เริ่มหม่นหมองมากขึ้นขณะที่เธอค่อยๆ ง่วงงุนขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็เปิดประตูห้องพักฟื้นด้วยความโกรธและจ้องมองไปที่ผู้เชี่ยวชาญที่รออยู่ข้างนอก

“คุณ… คุณเลอศิลป์...”

ผู้เชี่ยวชาญคนหนึ่งรออยู่นอกประตูเผื่อไว้ หลังจากรษิกาปวดหัวอย่างกะทันหันก่อนหน้านี้

ผู้เชี่ยวชาญไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะต้องเผชิญกับเลอศิลป์ที่โกรธเกรี้ยวเพียงลำพัง และเขาก็สั่นสะท้านอยู่ในใจ

ใบหน้าของเลอศิลป์ขุ่นมัว “คุณฉีดยาอะไรให้เธอ? ทำไมเธอถึงง่วงนอนมากหลังจากฉีดยา?” เขาถาม

เมื่อผู้เชี่ยวชาญได้ยินดังนั้น เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะพูดต่อว่า “นั่นเป็นเพราะคุณรษิกาเจ็บปวดมาทั้งวันและยังต้องทนกับอารมณ์ที่เปลี่ยนไปอย่างมากก่อนหน้านี้ เราจึงเพิ่มยาระงับประสาทในการฉีดยาแก้ปวดเข้าไปด้วย เธอจะได้พักผ่อนมากขึ้น”

อารมณ์แปรปรวนจะหยุดทันทีที่เธอหลับไป นั่นเป็นวิธีแก้ปัญหาที่มีประสิทธิภาพที่สุดที่พวกเขาคิดได้

หลังจากได้ยินแบบนั้น สีหน้าของเลอศิลป์ก็อ่อนลง

“เราดำเนินการและลืมแจ้งให้คุณทราบ ขอโทษที่ทำให้คุณต้องกังวลนะครับ” ผู้เชี่ยวชาญกล่าวขอโทษอย่างเขินอาย

เลอศิลป์รู้สึกได้ทันทีว่าหนักใจขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่รู้ว่าเธอจะผล็อยหลับไป ความเหนื่อยล้าสะสมในแต่ละวันก็ดูเหมือนจะเข้าโจมตีเขาในคราวเดียว “ไม่เป็นไรหรอก วิธีแก้ปัญหาของคุณเยี่ยมมาก” เขาตอบพร้อมโบกมืออย่างไม่ใส่ใจให้กับผู้เชี่ยวชาญ

จากนั้นเขาก็กลับเข้าไปในห้องพักฟื้นอีกครั้ง

ในขณะนั้น จิตใต้สำนึกของรษิกาก็ล่องลอยไป