ตอนที่ 1215 ช่วยให้เธอตัดสินใจ

นี่เป็นครั้งที่สองที่เลอศิลป์ได้ยินไอรดาเรียกรษิกาว่าแม่ในคืนเดียวกัน

เมื่อเลอศิลป์เห็นท่าทางเขินอายของเด็กหญิง เขาก็ขมวดคิ้วแต่ไม่สามารถพูดอะไรกับเธอได้

เมื่อไอรดารู้ว่าพ่อของเธอไม่ได้ขอให้เธอเปลี่ยนคำเรียกรษิกา เธอก็เบิกตากว้าง และหันไปมองอชิกับเบนนี่ด้วยสีหน้ายินดี

ถ้ารษิกาไม่หลับ เด็กๆ คงจะส่งเสียงเชียร์ดังๆ

ความสับสนเปล่งประกายไปทั่วดวงตาของเลอศิลป์ เมื่อเห็นความสุขของพวกเด็กๆ แต่เขาไม่ได้ถามคำถามใดๆ เลย สิ่งเดียวที่เขาพูดคือ “มันดึกแล้ว รีบกลับไปนอนเถอะ”

หลังจากแน่ใจว่ารษิกาไม่เป็นอะไรและได้เห็นเรื่องประหลาดใจที่ไม่คาดคิด เด็กๆ ก็ยอมตกลงอย่างรวดเร็ว และเดินตามเลอศิลป์ออกไปจากห้องพักฟื้น

หลังจากส่งเด็กๆ กลับไปที่ห้องพักฟื้นข้างๆ แล้ว เลอศิลป์ก็พบว่าหัวใจของเขาเต้นแรงขณะมองดูเด็กๆ จ้องมองเขา

ฉันคิดว่าฉันรู้ว่าทำไมพวกเขาถึงมีความสุขตอนนี้

“พ่อ”

ไอรดาอยู่ใกล้เลอศิลป์มากที่สุด เธอเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อของเขา

เลอศิลป์ชะงักไปและหมอบลงเพื่อมองเธอในระดับสายตา

ไอรดาเอียงคอถามอย่างลังเลว่า “พ่อคะ พ่อดีกับคุณรษิกาแล้วเหรอ?”

เธอรีบกล่าวเสริมว่า “ตอนที่หนูเรียกคุณรษิกาว่าแม่ พ่อไม่พูดอะไรเลย!”

สำหรับเธอ มันเป็นการตกลงอย่างเงียบๆ จากพ่อของเธอที่ให้เธอเรียกรษิกาว่าแม่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นไป

ในขณะเดียวกัน ทั้งอชิและเบนนี่ก็มองเลอศิลป์ด้วยสายตาที่มีความหวังเช่นกัน

เลอศิลป์ยกมือขึ้นยีผมของเด็กน้อย “นี่ไม่ใช่สิ่งที่พ่อจะตัดสินใจได้เอง เราต้องรอจนกว่าคุณรษิกาจะหายดีจึงจะถามความคิดเห็นของเธอได้”

ดวงตาของเด็กๆ หรี่ลงเมื่อได้ยินคำตอบที่ไม่ชัดเจน

การเห็นความผิดหวังของเด็กๆ ทำให้เลอศิลป์ขมวดคิ้ว จากนั้นเขาก็สัญญากับพวกเด็กๆ ว่า “แต่ก่อนที่คุณรษิกาจะหายดี พ่อจะดูแลเธอไปก่อน ดังนั้นอย่ากังวลและดูแลตัวเองให้ดีแทนนะ”