ตอนที่ 1217 พวกเขาเป็นยังไงบ้าง

เช้าวันรุ่งขึ้นรษิกาตื่นขึ้นมาในเวลาที่เลอศิลป์งีบหลับไป คิ้วของเธอยังคงขมวดในขณะที่เธอดึงเข็มออกเอง

เลอศิลป์เหลือบมองฝ่ามือที่ว่างเปล่าของเขา จากนั้นจึงหันไปมองผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขา และถามด้วยน้ำเสียงแหบห้าวว่า “คุณตื่นตั้งแต่เมื่อไร? ทำไมไม่ปลุกผมล่ะ?”

รษิกามีสมาธิกับสิ่งที่ทำอยู่มากเกินไป และตระหนักได้ว่าชายคนนั้นตื่นแล้วหลังจากได้ยินเสียงของเขา เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วดำเนินการสิ่งที่เธอทำอยู่ต่อไป

“คุณดูเหมือนกำลังหลับสนิท แล้วฉันก็รู้สึกดีขึ้นแล้ว เลยไม่ได้ปลุกคุณ”

เธอไม่ได้หันไปมองชายคนนั้นเลยขณะที่เธอพูด

รษิการู้สึกราวกับอยู่ในความฝันเมื่อเธอตื่นขึ้นมาเห็นเลอศิลป์งีบหลับอยู่ พร้อมจับมือเธอไว้แน่นก่อนหน้านี้

แต่หลังจากนั้นไม่นาน ความทรงจำเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ขณะที่เธอครึ่งหลับครึ่งตื่นก็เข้ามาในใจเธอ

เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความฝัน เลอศิลป์ดูแลเธอตลอดทั้งคืนจริงๆ

รษิกาไม่รู้ว่าจะอธิบายความรู้สึกของเธออย่างไรหลังจากตระหนักรู้เช่นนั้น

อีกครั้งหนึ่งเมื่อเห็นคิ้วที่ขมวดของเลอศิลป์ และสัญญาณของความเหนื่อยล้าที่มองเห็นได้ชัดบนใบหน้าของเขา เธอก็ไม่อาจปลุกเขาให้ตื่นได้ จึงดึงมือของเธอออกอย่างระมัดระวังโดยที่เขาไม่รู้ตัว

เห็นได้ชัดว่าชายคนนั้นเหนื่อยมากจนไม่รู้ถึงการเคลื่อนไหวและยังคงหลับอยู่

เนื่องจากเขายังคงหลับอยู่ รษิกาจึงตัดสินใจใช้โอกาสนี้ตรวจดูสภาพของเธอก่อนที่จะทำการฝังเข็มง่ายๆ ให้กับตัวเอง

เธอไม่คาดคิดว่าเลอศิลป์จะตื่นขึ้นมาขณะที่เธออยู่ในขั้นตอนสุดท้ายของการถอดเข็มออก

เธอแค่รู้สึกสับสนเล็กน้อยหลังจากได้ยินเสียงของชายคนนั้น

“คุณกำลังทำอะไร?”

เลอศิลป์นวดขมับและยืดร่างกายของเขาให้ตรงอย่างเกียจคร้าน การขมวดคิ้วเล็กน้อยทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเมื่อเห็นการกระทำของเธอ

รษิกาทำท่าสงบขณะที่เธอจ้องมองเข็มเงินที่จุดฝังเข็มแล้วดึงมันออกมา “ฉันตรวจร่างกายและรู้สึกว่าการฝังเข็มช่วยล้างพิษในร่างกายได้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เลอศิลป์ก็มองดูเธอด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “คุณทำเองเลยเหรอ?”