ตอนที่ 1224 ความโกลาหล

รษิการู้สึกว่าหัวใจของเธอเริ่มสั่นคลอนหลังจากได้ยินคำพูดของเลอศิลป์ อย่างไรก็ตาม เธออดไม่ได้ที่จะคิดว่าน้ำเสียงของเขาฟังดูค่อนข้างแปลก

เขากำลังสงสัยว่าเจตนินคือผู้กระทำผิดจริงๆ แต่ทำไมประโยคสุดท้ายของเขาถึง...

รษิกาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเมื่อจู่ๆ เธอก็นึกถึงบางสิ่งบางอย่างได้ และแววตาแห่งความประหลาดใจก็แวบขึ้นมาในดวงตาของเธอ

ก่อนหน้านี้ เลอศิลป์มักจะอารมณ์เสียกับฉันเพราะฉันเข้าใกล้เจตนินมากเกินไป แน่นอนว่าคราวนี้เขาคงจะโกรธเรื่องเดิมอีกแล้ว เขาคงโกรธที่ฉันปกป้องเจตนิน เดี๋ยว... เขาอาจจะ... หึงเจตนินเหรอ?

ขณะที่ความคิดนั้นแวบเข้ามาในใจของเธอ รษิกาก็กลับมามีสติอีกครั้งและเหลือบมองเลอศิลป์อย่างไม่สบายใจก่อนที่จะละสายตาไป

ยังไงก็เถอะฉันเชื่อมโยงคำว่าหึงกับผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าฉันไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เลยที่เลอศิลป์จะรู้สึกหึงหวง

อย่างไรก็ตาม เมื่อความคิดนี้วนอยู่ในใจของรษิกา มันก็เหมือนกับหยั่งรากลึกและไม่สามารถกำจัดออกไปได้ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงไม่กล้าสบตากับเลอศิลป์อีกต่อไป

เธอหายใจติดขัดขณะที่เธอพูดว่า “ถึงแม้ว่าจะเป็นเรื่องจริงที่ฉันไม่รู้จักเจตนินดีขนาดนั้น แต่ฉันไม่มีเหตุผลที่จะสงสัยเขาเลยเพราะเขาเป็นหัวหน้าโครงการ”

เลอศิลป์พึมพำตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เขาดูเหมือนพอใจกับคำพูดของเธอ

หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง รษิกาก็ตัดสินใจ “เนื่องจากเรามีความคิดเห็นที่แตกต่างกัน เราจะปล่อยให้หลักฐานพิสูจน์ออกมาเอง”

ในที่สุดเธอก็กล้าที่จะมองตาเลอศิลป์ ขณะที่เธอกล่าวเสริมว่า “คุณคิดยังไงกับข้อเสนอแนะของฉัน? คุณเลอศิลป์"

เมื่อเห็นว่ารษิกายังคงไม่อยากสงสัยเจตนิน แต่มีเหตุมีผลพอที่จะยอมตกลงกับเขา เลอศิลป์ก็รู้สึกว่าความโกรธของเขาลดลงเล็กน้อย “ก็ได้ ผมจะว่าตามนั้น ผมจะหาหลักฐานมาให้คุณดูเพื่อที่คุณจะได้เห็นว่าจริงๆ แล้วเขาเป็นคนแบบไหน”

รษิกาพยักหน้า “ความจริงก็คือสิ่งฉันต้องการ ยังไงซะ คุณหมอคมสันก็รับผิดชอบสถาบันวิจัย ดังนั้นฉันจะบอกเขาให้วางมือจากการควบคุมไปก่อนในช่วงเวลานี้เพื่อให้คุณพิจารณาเรื่องนี้ดู”

เลอศิลป์เห็นด้วยโดยไม่พูดอะไรอีก