ตอนที่ 1227 ฉันไม่มีแม่

ฝนหยุดตกเมื่อทั้งสองมาถึงลานจอดรถ

เสื้อนอกที่เลอศิลป์ตัดมาพิเศษนั้นเปียกเพราะใช้บังฝน แม้แต่แขนของเขาก็ยังเปียกโชกเพราะสายฝน

รษิกายืนอยู่ข้างรถ เธอมองดูเขาเปิดประตูและพาดเสื้อนอกไว้ที่เบาะหลังโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลย หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตัดสินใจนั่งในที่นั่งผู้โดยสาร

ในไม่ช้า เลอศิลป์ก็ขึ้นรถแล้วขับไปที่บ้านของเธอ

“ฉันสงสัยจังว่าตอนนี้พวกเขากำลังทำอะไรอยู่”

ด้วยความรู้สึกไม่สบายใจกับความเงียบภายในรถ รษิกาจึงค้นหาหัวข้อสนทนาอย่างรวดเร็ว

เลอศิลป์เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเธอที่สะท้อนอยู่ในกระจกมองหลัง “ครรชิตจะดูแลพวกเขาเป็นอย่างดี คุณโทรหาเขาก็ได้นะถ้าคุณกังวล”

รษิกายิ้ม “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันเชื่อว่าครรชิตจะดูแลพวกเขาอย่างดี”

ขณะที่พวกเขาพูดถึงเด็กๆ รษิกาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงตอนที่เด็กๆ จากไปโดยไม่ลังเลเมื่อเช้านี้

เธอสงสัยว่าเด็กทั้งสามคิดอะไรอยู่เมื่อพวกเขาทำอย่างนั้น และตัดสินใจจะค้นหาคำตอบเมื่อเธอกลับถึงบ้าน

...

ในขณะเดียวกันที่บ้านรษิกา ครรชิตซื้ออาหารเช้ามาให้กับเด็กๆ

หลังอาหารเช้า เด็กทั้งสามก็รีบขึ้นไปชั้นบนและซ่อนตัวอยู่ในห้องของอชิและเบนนี่ และเริ่มกระซิบกันเอง

“ฉันสงสัยว่าตอนนี้แม่รู้สึกยังไง”

เบนนี่ขมวดคิ้วทันทีขณะที่เขาดูกังวล

อชิตบไหล่น้องชายของเขาเป็นการปลอบใจ “แม่บอกว่าแม่โอเคแล้วไม่ใช่เหรอ? อีกอย่าง พ่อก็คอยอยู่ข้างๆ แม่ ดังนั้นแม่จะไม่เป็นไรแน่นอน”

ไอรดาพยักหน้าอย่างแข็งขัน “พ่อจะดูแล…”

ทันใดนั้น ไอรดาก็ชะงักไปและมองดูอชิและเบนนี่อย่างเขินอาย

อชิและเบนนี่จึงส่งสายตาให้กำลังใจเธอ

ในที่สุดไอรดาก็พูดว่า “พ่อจะดูแลแม่อย่างดี! แม่เป็นหมอที่เก่งมาก ฉันมั่นใจว่าแม่จะไม่เป็นอะไร!”