ตอนที่ 1235 หมดแรง

เลอศิลป์ยังคงอยู่ที่สถาบันวิจัยตลอดช่วงบ่าย

ในตอนเย็น หลังจากที่เลอศิลป์ออกมาจากสถาบันวิจัยเขาเหลือบมองเวลา ทันใดนั้นเองความลังเลแล่นผ่านเข้ามาในหัวเขาชั่วขณะ ก่อนที่จะกดโทรศัพท์โทรหาครรชิตเพื่อขอให้เขาหยิบยาที่เลอศิลป์มีมาตรวจดู จากนั้นเขาก็ขับรถไปที่บ้านของรษิกา

ระหว่างนั้นเด็กๆ กำลังเล่นสนุกกันอยู่หน้าบ้าน

ขณะที่รษิกากำลังเตรียมอาหารเย็นด้วยความเหม่อลอย

เป็นเพราะเธอรู้สึกเสียใจนิดหน่อยหลังจากที่เลอศิลป์ออกไปจากบ้าน

ท้ายที่สุดแล้ว อาจเป็นเพราะเขากำลังสืบสวนหาความจริงเกี่ยวกับเรื่องของเธอ เธอจึงอยากเป็นส่วนหนึ่งของการตามหาความจริงนี้ด้วย

นอกจากนี้ นั่นคือเหตุผลหลักที่เธอออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่แรก

อย่างไรก็ตาม เธอไม่สามารถออกจากบ้านเพราะเด็กๆ ไม่ยอมปล่อยให้เธอไป

ที่แย่ไปกว่านั้นคือตลอดช่วงบ่ายของวันนี้ เธอยังไม่ได้รับข้อความหรือโทรศัพท์จากเลอศิลป์เลยแม้แต่ครั้งเดียว

ดังนั้นรษิกาจึงไม่รู้ว่าเขาได้ค้นพบสิ่งใดหรือไม่

ขณะที่รษิกากำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้น เธอก็ได้ยินเสียงเด็กๆ ดังมากจากห้องนั่งเล่น

เด็กๆ ได้ยินเสียงกริ่งดังขึ้นขณะที่กำลังเล่นอยู่หน้าบ้าน พวกเขาจึงไปเปิดประตู

เมื่อเห็นว่าเป็นใคร เด็กๆ ทั้งสามคนจึงกล่าวทักทายด้วยความยินดีว่า “คุณเลอศิลป์!”

แม้ว่าเลอศิลป์จะรู้สึกอารมณ์ไม่ดี แต่เขาก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อสบตากับสายตาที่สดใสของเด็กๆ

ขณะที่เลอศิลป์ละสายตาจากเด็กๆ เขาสังเกตเห็นว่ารษิกาไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่น

ดังนั้นเขาจึงถามอชิกับเบนนี่ว่า “แม่ของเธออยู่ที่ไหนล่ะ?”

พวกเขาชี้ไปที่ห้องครัวพร้อมกัน

ขณะที่เลอศิลป์กำลังจะเดินเข้าไปในห้องครัว เบนนี่เอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อของเขาไว้และทำท่าทางให้เขาก้มลงมาหา