ตอนที่ 1271 ผมล่ะประทับใจจริงๆ

ตั้งแต่คมสันโดนจับไป สถาบันวิจัยก็ไร้ซึ่งผู้นำหากรษิกามาจากไปอีกคน

ดังนั้น เธอจึงทำได้แค่ต้องอยู่ต่อไปก่อนและค้นหานักวิจัยที่เก่งกาจอีกคนหนึ่ง เธอบอกเขาเกี่ยวกับการจัดการโครงการทั้งหมดที่เกี่ยวข้อง และให้เขาทำหน้าที่ของคมสันไปก่อนเป็นการชั่วคราว

ด้วยความเป็นห่วง เลอศิลป์จึงคอยเฝ้าดูเธอไม่ห่าง

ในตอนที่รษิกาให้คำแนะนำเสร็จแล้ว ก็เป็นตอนเย็นพอดี และเป็นเวลาที่ทุกคนเลิกงาน

เธอลุกขึ้นยืนและเดินออกไปพร้อมเลอศิลป์

ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงทางเข้าสถาบันวิจัยซึ่งรถโรลส์รอยซ์เคลื่อนเข้ามาจอดพร้อมเสียงเบรกดังลั่น

รษิกาพบว่ารถที่อยู่ต่อหน้าเธอนั้นดูคุ้นเคย แต่เธอนึกไม่ออกในตอนนั้นว่าใครเป็นเจ้าของรถ

ก่อนที่เธอจะนึกออกว่าเป็นรถใคร ประตูฝั่งคนขับก็เปิดออกมา เจตนินลงมาจากรถด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย

“คุณเจตนิน”

เมื่อได้เห็นเขา อารมณ์ที่ปั่นป่วนก็ก่อตัวขึ้นในใจรษิกา

ก่อนหน้าที่คมสันจะโดนคุมตัวไป เธอเชื่อใจในเจตนินน้อยมาก ดังนั้น ช่วงนี้เธอจึงไม่ได้ติดต่อเขา

การได้เห็นเขาในตอนนี้ เธอก็รู้สึกทั้งอยากขอโทษและแปลกใจในเวลาเดียวกัน

เลอศิลป์ที่อยู่ข้างๆ เธอ ค้อมหัวอย่างไร้ความรู้สึกให้กับเจตนิน

ในทางกลับกัน เจตนินกลับยิ้มให้ชายหนุ่มอย่างชื่นชม “ขอบคุณที่ยื่นมือเข้ามาช่วยในเรื่องนี้และทำให้ชื่อเสียงผมกลับมาไร้มลทินนะครับ คุณเลอศิลป!”

เมื่อเลอศิลป์ได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเขาก็เคร่งเครียดทันที

ระหว่างนั้น รษิกาก็กำลังงุนงง “คุณรู้เรื่องนี้แล้วเหรอ?”

เขารู้ข่าวเร็วขนาดนี้ได้ยังไงกัน? คมสันเพิ่งถูกจับไปควบคุมตัวไว้แค่ครึ่งวันเอง