ตอนที่ 130 ไอรดาหายแล้ว

อชิและเบนนี่ตกตะลึงเมื่อเห็นน้ำตาไหลอาบแก้มไอรดา พวกเขาไม่รู้ว่าควรจะต้องปลอบเธอหรือไม่

ดูเหมือนเธอร้องไห้เพราะเห็นแม่พวกเขาเจ็บตัว เธอกำลังตอบสนองต่อโลกภายนอกแล้ว มันช่างเป็นข่าวดีกับพวกเขาเหลือเกิน

แต่หัวใจพวกเขาก็ต้องแตกสลายเมื่อเห็นดวงตาฉ่ำน้ำตาของไอรดา ฝาแฝดจึงหันไปเพื่อจะขอความช่วยเหลือจากแม่ แต่สิ่งที่พวกเขาได้เห็นคือแม่กำลังขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวดขณะที่ล้างแผลอยู่ตรงนั้น

ทันใดนั้น อชิกับเบนนี่ก็สงบจิดสงบใจ แต่ทว่าพวกเขายังคงมองสลับไปมาระหว่างรษิกากับไอรดาอยู่

ครู่หนึ่งต่อมา เลอศิลป์ก็คว้าแขนรษิกาออกมาจากกระแสน้ำที่ไหลชะล้างแผลอยู่

รษิกาหลุบตาลงมองบริเวณที่บาดเจ็บ แม้ว่ามันจะยังแดงอยู่ แต่ก็ไม่เจ็บมากแล้ว

เมื่อเลอศิลป์เห็นท่าทางของเธอ เขาก็ขมวดคิ้วขณะที่แววตามีความกังวลเจืออยู่ เขาถามว่า “เป็นไงบ้าง? ยังเจ็บมากอยู่ไหม?”

รษิกาเกร็งอยู่พักหนึ่งแต่ก็สายหน้า “ดีขึ้นมากแล้วล่ะ ฉันจะไปทายา เสร็จแล้วมันคงไม่เป็นไรมากนัก”

สิ้นคำนั้น เธอก็สะบัดมือเลอศิลป์ออกและเดินไปที่ประตู

ขณะที่เธอหันมา รษิกาก็เจอกับสายตาสิ้นหวังของลูกชายทั้งสองคน

รษิกาหันไปทางที่พวกเขามองอยู่ ก็เห็นว่าไอรดากำลังสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร ร่างเล็กๆ ของเธอสั่นเทิ้ม แต่ไม่มีเสียงใดหลุดรอดออกมาจากปากเด็กน้อยเลย

นี่เป็นครั้งแรกที่รษิกาเห็นไอรดาร้องไห้หลังจากได้รับการวินิจฉัยว่าอาการออทิสติกกำเริบ ยิ่งไปกว่านั้น เด็กน้อยดูเหมือนจะอารมณ์เสียมาก เธอจึงอดเป็นห่วงไม่ได้ “หนูร้องไห้ทำไมคะ? หนูกลัวเหรอ?”

ขณะที่พูดอยู่นั้น เธอก็ย่อตัวลงตรงหน้าไอรดาและเอื้อมมือไปเพื่อจะเช็ดน้ำตาให้เด็กหญิงตัวน้อย

ทว่าไอรดากลับกระโจนเข้าไปในอ้อมแขนขณะที่ยังสะอื้นต่อไป สายตาของเธอจับจ้องไปยังแขนที่บาดเจ็บของรษิกา

รษิกาผงะที่เด็กหญิงพุ่งตัวเข้าใส่อ้อมแขนเธอเช่นนั้น แต่หลังจากตื่นตระหนก เธอก็กลับดีใจขึ้นมา

นี่เป็นอาการเดียวกันกับเมื่อก่อนนี้ ที่ไอรดามักจะกระโจนเข้าหาอ้อมแขนรษิกาเสมอเมื่อไรก็ตามที่พวกเธอเจอหน้ากัน

แม้เด็กหญิงตัวน้อยจะร้องไห้อยู่ แต่อย่างน้อยที่สุดเธอก็มีปฏิกิริยากับสิ่งรอบตัวบ้างแล้ว