ตอนที่ 1307 มาที่บ้าน

เมื่อคำวิงวอนของพวกเขาส่งไปไม่ถึงคนที่ต้องการ คนในครอบครัวภักดีสรวงก็สิ้นหวัง

ศศิตามองพวกเขาจากหางตา “พวกคุณกล้าโกหกฉันมาหลายปีแบบนี้ได้ยังไง? แล้วตอนนี้ยังมีหน้ามาขอให้ฉันยกโทษให้อีกเหรอ?”

ทั้งสามคนก้มหน้านิ่ง ไม่มีใครกล้าพูดเลยสักคำ

หลังจากเงียบอยู่นาน ศศิตาก็หันหลังจะจากไป “พวกคุณควรจะสวดมนต์ให้หนักๆ เลย!”

ในที่สุดสุเมธก็ยืนขึ้นหลังจากผ่านไปนาน ขณะที่จ้องมองลูกสาวเขาซึ่งกำลังคุกเข่าอยู่ด้วยแววตาที่เจ็บปวด เขาก็พูดขึ้นว่า “แกควรหนีออกไปจากประเทศนี้”

อัญชสาเงยหน้ามาทันทีที่ได้ยินผู้เป็นพ่อพูดเช่นนั้น

“มันเป็นทางออกเดียว” สุเมธถอนหายใจยาว “แกจะรอดไปได้ด้วยการหนีเท่านั้น ไม่งั้น เราจะเสียทั้งแก ทั้งเงินทองของเราด้วย!”

ความลังเลฉายไปทั่วดวงตาของอัญชสา

ไปจากประเทศนี้… แล้วเลอศิลป์จะปล่อยฉันไปเหรอ? ยิ่งไปกว่านั้น เขายังจะให้โอกาสฉันอยู่อีกเหรอ?

ขณะที่ใจเธอเต็มไปด้วยความกังวล อัญชสาก็ไม่อาจตอบรับข้อเสนอของพ่อเธอได้

ในชั่วพริบตา ตอนนี้ก็เป็นเวลาบ่ายโมงครึ่งแล้ว

ทั้งสามคนรีบออกจากบ้านไป

เมื่อพิจารณาจากการที่เลอศิลป์โมโหกับการกระทำของอัญชสาอยู่แล้ว พวกเขาอาจดูไม่สำนึกผิดหากไปถึงที่บ้านเลอศิลป์สาย

ระหว่างนั้น รษิกาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างตระกูลภักดีสรวงและฟ้าศิริสวัสดิ์

เธอเป็นหวัดตั้งแต่วันก่อน อชิกับเบนนี่จึงไม่ได้ไปโรงเรียน เพื่อจะได้อยู่เป็นเพื่อนเธอที่บ้าน

เด็กๆ เป็นห่วงเธอมากเหมือนที่เป็นมาเสมอ พวกเขาดูให้แน่ใจว่าเธอทานยาและดื่มน้ำอย่างพอเพียง

แม้ว่ารษิกาจะมีไข้แค่เล็กน้อยเท่านั้น พวกเขาก็ยังห้ามไม่ให้เธอลุกจากเตียง

ในตอนเช้า เลอศิลป์กับไอรดาแวะมาเยี่ยมและกลับไปเมื่อรู้ว่าอาการของรษิกาไม่ได้ร้ายแรง