ตอนที่ 1310 แค่นั้นเหรอ

เมื่อถึงเวลาบ่ายสองโมงตรง ครอบครัวภักดีสรวงที่มีสีหน้าทุกข์ระทมก็มาถึงหน้าทางเข้าคฤหาสน์

แม้ว่าท่าทางของสุเมธจะดูรับได้ แต่จันทรากับอัญชสาก็ทำหน้าเหมือนมีคนตาย หลังจากพวกเธอร้องไห้ด้วยความตื่นตระหนกมาตลอดทาง ผมเผ้าของพวกเธอก็ยุ่งเหยิงไปหมด

“เข้าไปขอโทษซะ!”

สุเมธมองลูกสาวของเขา และอัญชสาก็พยักหน้าอย่างไม่ลังเล

อย่างไรเสีย พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกเมื่อดูจากสถานการณ์ในตอนนี้

ทั้งสามคนเข้ามาในบ้านขณะที่รู้สึกจุกอยู่ในลำคอ

นาทีที่เธอก้าวเข้ามา อัญชสาก็เห็นรษิกานั่งอยู่กับเลอศิลป์ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเด็กทั้งสามคนเติมเต็มช่องว่างระหว่างพวกเขาไปเรียบร้อยแล้ว

ความชั่วร้ายแวบผ่านดวงตาของอัญชสา

แม้ในตอนที่เธอใกล้ชิดกับเลอศิลป์มากที่สุด เธอก็ไม่เคยนั่งโซฟาตัวเดียวกันกับเขาเลย

เขามักจะนั่งที่เก้าอี้เดี่ยวอยู่เสมอ

และตอนนั้น ต่อหน้าต่อตาเธอนี่เอง พวกเขาดูเป็นเหมือนครอบครัวเดียวกันจริงๆ

ขณะที่ความโกรธเดือดดาลอยู่ในตัวเธอ อัญชสาก็เห็นคฑาจากหางตา

ในพริบตานั้น เธอรู้สึกอ่อนแรงและแทบจะทรุดตัวลงไปคุกเข่า

ก่อนที่เธอจะเข้ามา เธอยังคงมีความหวังว่าเลอศิลป์จะรู้เรื่องอื่นแทน

แต่การได้เห็นคฑาก็ดับความหวังเหล่านั้นไปและทำให้เธอสิ้นหวัง

“เลอศิลป์ คนพวกนี้…”

สุเมธต้องการจะแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ก็ยั้งปากไว้เมื่อเห็นว่าศศิตาก็อยู่ที่นั่น

ในอีกด้านหนึ่ง จันทรารู้สึกชาไปทั้งตัวและดูเหมือนกับจะเป็นลมไปได้ทุกขณะ

“คุณอัญชสา ผมแน่ใจว่าคุณรู้จักคนที่อยู่ข้างหลังผม”

เสียงเยือกเย็นของเลอศิลป์ดังขึ้นมา