ตอนที่ 1319 ไม่รู้ใจตัวเอง

รษิกาเป็นห่วงเล็กน้อยว่าไอรดาจะไม่พอใจที่เลอศิลป์ไม่อยู่ทานข้าวกับพวกเขา

แต่เธอก็ประหลาดใจเพราะไอรดายิ้มอย่างมีความสุขขณะที่เธอเคี้ยวอาหารของเธอไป ราวกับว่าเธอไม่ได้ยินดียินร้ายอะไรที่เลอศิลป์ไม่ได้อยู่ด้วย

รษิการู้สึกปวดใจเมื่อได้เห็นเช่นนั้น

เลอศิลป์ยุ่งมากจริงๆ จนแทบไม่มีเวลาให้ลูกสาวเขาเลยเหรอ? นี่ก็น่าจะอธิบายได้แล้วว่าทำไมไอรดาถึงได้ฟื้นตัวช้าแบบนี้…

รษิกากำลังจะพาเด็กๆ กลับขึ้นไปข้างบนหลังทานอาหารเสร็จแล้ว แต่คติยาก็เข้ามาในห้องนั่งเล่นก่อนและพูดว่า “คุณเลอศิลป์รอคุณอยู่ที่สวนหลังบ้านนะคะคุณรษิกา”

เพราะได้เห็นเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายวันนี้ คติยาจึงอยากจะเรียกรษิกาว่า “คุณนายรษิกา” เต็มทนแล้ว

แต่เธอก็เลือกจะไม่เรียกเช่นนั้น เพราะคิดว่าจะทำให้รษิกาไม่สบายใจ

รษิกาชะงักไปและจ้องมองเด็กๆ หลังจากได้ยินเช่นนั้น

เลอศิลป์จะอยากเจอฉันทำไมกัน? ถ้าพาเด็กๆ ไปด้วยจะสะดวกหรือเปล่านะ?

“เราก็อยากไปด้วยนะครับแม่!” เบนนี่อุทานขณะดึงแขนของรษิกา

ไอรดาเสริมด้วยเช่นกัน “หนูก็อยากไปค่ะ อารษิกา!”

อชิแค่ยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่พูดอะไร แต่สายตาของเขาก็ฉายแววออกมาว่าเขาอยากไปด้วยเช่นกัน

รษิกาไม่อาจปฏิเสธพวกเด็กๆ ได้ จึงถามคติยาไปว่า “เขาไม่ได้บอกว่าห้ามพาเด็กๆ ไปด้วยใช่ไหมคะ?”

คติยาส่ายหน้าหลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเบี่ยงตัวเพื่อให้พวกเขาเดินออกไป

จากนั้นรษิกาก็จูงมือเบนนี่และไอรดาไว้ขณะที่อชิเดินนำหน้าไปเอง

ทั้งสี่คนเดินออกจากบ้านไปยังสวนหลังบ้าน

รษิกาขมวดคิ้วสับสนเมื่อเธอเห็นว่าสถานที่นั้นมืดสนิท