ตอนที่ 1325 พวกเขาต้องการพ่อจริงๆ

“ก็ได้ ผมจะรอคุณนะ”

เลอศิลป์ระงับความผิดหวังของเขาไว้และบอกว่า “คุณใช้เวลาคิดทบทวนได้ตามสบายเลยนะ ไม่ต้องรีบร้อน ผมยินดีที่จะรอได้นานตามที่คุณต้องการ”

จากนั้น เขาก็เหลือบมองแหวนเพชรในมือของรษิกา “ผมหวังว่าคุณจะเก็บแหวนเอาไว้ แล้วสวมมันเมื่อคุณคิดออก ผมจะรู้คำตอบของคุณในตอนนั้นเลย”

รษิการู้สึกประทับใจเมื่อเธอได้ยินเช่นนั้น ความรู้สึกผิดก่อตัวอย่างรุนแรงขึ้นขณะที่เธอพูดว่า “ขอบคุณนะ”

เธอรู้ว่าเป็นเรื่องยากที่จะบอกเลอศิลป์เกี่ยวกับเหตุผลที่เธอปฏิเสธเขา

ไม่ใช่เพราะเธอไม่เชื่อใจเขาแต่เป็นเพราะเธอรู้สึกผิดกับอชิและเบนนี่

ครรชิตถอนหายใจโล่งอกเมื่อเขาเห็นรษิกาเก็บแหวนเอาไว้

ดูเหมือนว่าคุณเลอศิลป์ยังมีโอกาสอยู่ และเป็นโอกาสที่ดีอีกด้วย!

อย่างไรก็ตาม สีหน้าของศศิตาดูไม่พอใจ

ฉันว่าแล้ว! เธอปล่อยให้ลูกชายฉันเคว้งคว้าง! ฉันจะไม่ยอมให้คนอย่างเธอมาเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลฟ้าศิริสวัสดิ์โดยเด็ดขาด!

ขณะที่ศศิตากำลังคิดหาวิธีให้รษิกายอมแพ้ จู่ๆ รษิกาก็เดินเข้ามาหาเธอ

เธอขมวดคิ้วและจ้องมองที่หญิงสาวอย่างไม่พอใจ “มาทำอะไรตรงนี้? เลอศิลป์ขอเธอแต่งงานแล้วยังไง? ฉันจะไม่ยอมให้เธอเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลฟ้าศิริสวัสดิ์หรอกนะ!"

รษิกายิ้ม “คุณศศิตา ฉันก็ไม่ได้คาดหวังให้คุณเปลี่ยนมาชื่นชมฉันง่ายๆ เช่นกัน ฉันแค่หวังว่าคุณจะปฏิบัติต่ออชิและเบนนี่ให้ดีขึ้นเพื่อตัวของไอวี่เอง นอกจากนั้น พวกเขาก็เป็นแค่เด็ก ถ้ามีอะไรนอกเหนือจากนั้น ให้มาหาฉันแทน”

ศศิตามองรษิกาด้วยความงุนงงเมื่อเธอได้ยินคำพูดของรษิกา

เธอหมายความว่ายังไง? ทำไมฉันถึงต้องปฏิบัติต่อเด็กบ้าสองคนนั่นให้ดีขึ้นเพื่อไอวี่? แค่เพราะเธอให้กำเนิดไอวี่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอสามารถทำตัวสูงส่งและยิ่งใหญ่ต่อหน้าฉันได้!

สีหน้าของศศิตาเปลี่ยนไปเป็นน่ากลัวเมื่อความคิดของเธอจบลง “ฉันไม่ต้องการให้เธอมาบอกฉันว่าควรทำอะไรหรือไม่ควรทำอะไร!"

ความสิ้นหวังปรากฏในดวงตาของรษิกา แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีกขณะที่เธอหันหลังและเดินเข้าบ้านไป

เลอศิลป์เดินตามเธอเข้าไปด้วย

ในเวลาเดียวกัน เด็กๆ ต่างก็กังวลใจกับผลลัพธ์ของการพูดคุยพ่อและแม่ของพวกเขาขณะที่พวกเขานั่งอยู่ที่โซฟาพร้อมกับขมวดคิ้วจนสีหน้าดูย่ำแย่