ตอนที่ 1350 ไอวี่หน้าเหมือนคุณ

เมื่อเขาพูดเช่นนั้น รษิกาก็มองเด็กๆ ที่อยู่ห่างๆ ซึ่งกำลังเล่นกันอย่างสนุกสุดเหวี่ยง

ฉันสงสัยว่าความรู้สึกปลอดภัยที่เลอศิลป์มอบให้นั้นทำให้เด็กๆ มีความสุขมากกว่าที่เคยเป็นหรือเปล่านะ

เธอไม่อยากทำให้เสียอารมณ์ เพราะเด็กๆ ไม่ค่อยได้ออกมาเที่ยวมากนัก

รษิกาบังคับตัวเองให้ปฏิเสธคำแนะนำของเลอศิลป์ “ฉันไม่ได้เป็นอะไรค่ะ เสื้อผ้ามันแค่ไม่ค่อยพอดีตัวเท่านั้นเอง”

เลอศิลป์เพียงแค่จ้องมองเธอด้วยสายตาที่เฉียบแหลม "ตรงไหน? ชุดหลวมเกินไปหรือเปล่า?”

รษิกาคว้าโอกาสนั้นไว้ด้วยการพยักหน้าทันที

เสียงของเขาที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจดังขึ้นครู่ต่อมา “มันไม่น่าจะขัดจังหวะตอนคุณเล่นกับเด็กๆ สิถ้ามันหลวม ผมรู้สึกได้ตอนที่กอดคุณก่อนหน้านี้ และมันก็พอดีตัวคุณอยู่นะ”

แก้มของรษิกาแดงขึ้นกว่าเดิม เธอจ้องมองเขาอย่างช่วยไม่ได้

ฉันพูดชัดกว่านี้ไม่ได้แล้ว แต่เขาก็ยังสงสัยอยู่นั่น เขาอยากจะให้ฉันพูดให้ได้เลยใช่ไหม?

เมื่อเห็นว่าสายตาของหญิงสาวเจือความโกรธอยู่ เลอศิลป์ก็ยิ้มอย่างไม่อาจเข้าใจได้แล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้เธอ

ก่อนที่เธอจะถอยทัน เขาก็มาอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว “ผมซื้อชุดชั้นในมาผิดไซส์เหรอ?” เขาถามเบาๆ ก่อนจะกวาดตามองหน้าอกเธอ

รษิการีบเอามือมาป้องหน้าอกไว้โดยทันที

เสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำของเขาดังขึ้นอีกครั้งหนึ่ง

“ผมซื้อชุดนี้มาตามที่คุณเคยซื้อเมื่อหกปีก่อน แต่ผมลืมไปว่าคุณคลอดลูกแล้ว ผมผิดเองแหละ”

รษิการู้สึกว่าหูของเธอร้อนผ่าว เธอจึงเบือนหน้าหนีลมหายใจร้อนๆ ของเขาที่ข้างหูเธอไปอย่างเงียบๆ

เลอศิลป์ยังคงพูดต่อไป “ผมขอรับความผิดไว้เอง แต่คุณก็ไม่เคยให้โอกาสผมได้วัดตัวคุณนี่นา ผมจะจำได้ทันทีที่ได้ลองวัดดู แล้วจะไม่ซื้อมาผิดไซส์อีกแน่ๆ”