ตอนที่ 1352 แม่ไม่ได้มองอะไรเลย

เพราะร้านอาหารที่เลอศิลป์จองไว้อยู่ไม่ไกลจากชายหาด พวกเขาจึงใช้เวลาเดินทางไปไม่ถึงยี่สิบนาที

รษิกาช่วยเด็กๆ ให้ลงมาจากรถ และเลอศิลป์ก็ขับรถต่อออกไปหาที่จอด

“นั่นรษิกาหรือเปล่า? ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอยังมีหน้ามาปรากฏตัวอยู่อีก”

เสียงที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นมา

รษิกาหันไปทางต้นเสียงด้วยสีหน้าที่สับสน

คนสองคนที่ออกมาจากร้านอาหารชี้มาที่เธออย่างเปิดเผย และยังมองเด็กทั้งสามคนที่อยู่ข้างเธอด้วยสายตาแปลกๆ

“เด็กผู้ชายสองคนนั่นเป็นลูกเธอไม่ใช่เหรอ? แล้วเด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ นั่นเป็นทายาทตระกูลฟ้าศิริสวัสดิ์ใช่หรือเปล่า?”

ทั้งคู่นินทากันไปขณะที่เดินออกมาโดยแสร้งทำเป็นว่ารษิกาไม่ได้อยู่ตรงนั้น “คุณเลอศิลป์ไว้ใจเธอจนทิ้งลูกของเขาให้เธอดูแลได้ไงนะ?”

รษิกาได้ยินคำพูดพวกเขาชัดเจน และความรู้สึกไม่สบายใจอย่างแปลกๆ ก็ก่อตัวขึ้นในใจเธอ

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอสังเกตเห็นว่าทุกคนที่เธอกับเด็กๆ เดินผ่านจะต้องมองมาด้วยสายตาแปลกๆ

เด็กๆ ก็ได้ยินคำพูดเหล่านั้นเช่นกัน อชิกับเบนนี่สังเกตเห็นท่าทางที่คนแปลกหน้าเหล่านั้นมองพวกเขา

เบนนี่หันไปมองพี่ชายด้วยความตื่นตระหนก เขากลัวว่าข่าวลือในอินเทอร์เน็ตจะสร้างปัญหาให้พวกเขาอีกครั้ง

ไม่งั้นคนพวกนี้จะมองเราแบบนั้นทำไมกัน?

สีหน้าของอชิเริ่มตึงเครียดราวกับจิ้งจอกตัวน้อยที่ระมัดระวัง เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างไร้เสียงไปหลายก้าว จากนั้นก็ยืนอยู่ตรงหน้ารษิกา

เมื่อเขามาถึง เลอศิลป์ก็สังเกตเห็นท่าทีที่ไม่เป็นมิตรและระมัดระวังของพวกเขาทั้งสี่คน

“เป็นอะไรเหรอ?” เขาถามพลางขมวดคิ้ว

รษิกาเริ่มสงบอย่างอธิบายไม่ได้เมื่อเขามาถึงและส่ายหัว “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เราเข้าไปข้างในกันเถอะ”

ฉันคงจะคิดมากไปเอง ยังไงซะคนเหล่านี้ก็ไม่รู้จักฉัน ไม่มีเหตุผลที่พวกเขาจะเกลียดฉันหรอก