ตอนที่ 1375 ผ่อนคลาย

“ถ้าคุณชอบที่นี่ ต่อไปเราจะมาเที่ยวกันบ่อยๆ ได้นะ” เลอศิลป์กล่าวขณะกำลังเดินทางไปทะเลสาบ “ไม่กี่ปีที่ผ่านมาเป็นช่วงที่วุ่นวายมาก ผมจึงตั้งตารอที่จะได้ใช้เวลาพักผ่อนในช่วงวันหยุดของผม”

เขาจับมือของรษิกา เธอจ้องมองด้านข้างของเขาและรู้สึกได้ถึงความขมขื่นที่แผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของเธอ

ในช่วงหกปีที่ผ่านมา พวกเขาขาดการติดต่อไปและไม่รู้สถานะปัจจุบันของกันและกัน

รษิกาใช้ชีวิตที่วุ่นวายแต่เติมเต็ม

ในทางกลับกัน เลอศิลป์ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีนัก

“สักวันหนึ่งเราจะพาเด็กๆ มาที่นี่ได้ ฉันไม่คิดว่าพวกเขาเคยไปเที่ยวภูเขามาก่อน”

เลอศิลป์ชะงักไปแล้วหันกลับมามองเธอ

พวกเขามาถึงทะเลสาบแล้ว

อาจเพราะพวกเขาอยู่บนภูเขา น้ำในทะเลสาบจึงดูใสมาก กิ่งก้านของต้นหลิวร่วงหล่นริมทะเลสาบ มันพริ้วไหวไปเล็กน้อยตามแรงลม

รษิกาเหลือบมองเขาแล้วพูดอย่างฟุ้งซ่านว่า “ฉันเชื่อว่าอชิและเบนนี่ก็อยากไปเที่ยวเหมือนกัน ฉันยุ่งกับงานและไม่มีโอกาสได้ไปเที่ยวกับพวกเขาเลย ส่วนไอวี่...” เธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับไอรดามากนักแต่สามารถเดาสถานการณ์ของเด็กหญิงตัวน้อยได้คร่าวๆ “ไอวี่เคยกลัวคนแปลกหน้า ฉันเลยไม่คิดว่าเธอจะได้ไปเที่ยวมากนักใช่ไหม? ตอนนี้เธออาการดีขึ้นแล้ว เราก็ไปเที่ยวกันได้แหละ”

เธอฟังดูเป็นธรรมชาติราวกับว่าเธอคิดเรื่องนี้มาเป็นเวลานาน

เลอศิลป์กระชับมือของเธอแน่นขึ้นด้วยความประหลาดใจ

เขาพูดไปอย่างนั้นโดยมีเงื่อนไขว่ารษิกาต้องยอมที่จะอยู่กับเขา

เขาไม่เคยคิดฝันเลยว่ารษิกาจะสนทนาต่อโดยสอดคล้องกับความต้องการของเขา

เธอรู้สึกแบบเดียวกับฉันเหรอ?

หัวใจของรษิกาเต้นรัวเมื่อเธอสบตากับเขา เธอไม่พูดต่อและเพียงแค่ยิ้มสดใสให้เขาเป็นคำตอบ