ตอนที่ 1378 เลอศิลป์กำลังทำตัวเป็นเด็ก

เลอศิลป์กำลังจะอาบน้ำและพักผ่อน แต่ทว่าเขาได้ยินเสียงเคาะมาจากห้องข้างๆ

หลังจากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงของเจตนิน “คุณรษิกา มาถึงแล้วเหรอครับ?”

เจตนินคิดว่ารษิกามาถึงแล้วตอนที่เขาได้ยินเสียงคนคุยกันที่ทางเดินด้านบน

รษิกาเพิ่งอาบน้ำเสร็จและสวมแค่เสื้อคลุมเท่านั้น เธอจึงตอบโดยที่ไม่ได้เปิดประตู

“ใช่ค่ะ ฉันเพิ่งมาถึง ฉันไม่ได้บอกคุณเพราะคิดว่าคุณคงหลับไปแล้ว”

เจตนินพยักหน้าและถามว่า “คุณทานอาหารเย็นแล้วมาหรือยัง? ถ้ายังไม่ได้ทาน เราจะออกไปหาอะไรทานข้างนอกกันไหม? พอถึงร้านเราจะได้คุยกันเกี่ยวกับเรื่องผู้สูงอายุ”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของเลอศิลป์ก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที

ถ้ารู้จักรษิกาจริง ก็จะรู้ได้เลยว่าไม่มีทางที่เธอจะปฏิเสธถ้าเขาพูดถึงผู้สูงอายุเหล่านั้นขึ้นมา!

รษิกาอยากคุยกับเจตนินแบบต่อหน้า แต่การจะคุยกันโดยที่เธอยังสวมชุดคลุมและผมของเธอก็ยังเปียกชุ่มอยู่แบบนี้ก็จะคงไม่สะดวกนัก

หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง รษิกาก็ตัดสินใจปฏิเสธเขา “ไว้พรุ่งนี้เราค่อยไปหารือเรื่องนี้กันบนรถดีกว่าค่ะ ตอนนี้มันดึกไปหน่อย”

เจตนินรู้ดีกว่าไม่มีประโยชน์ที่จะกดดันเธอต่อไป “ก็ได้ครับ.. งั้นพักผ่อนเยอะๆ เถอะครับ พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางแต่เช้า”

"โอเคค่ะ!" รษิกาตอบด้วยรอยยิ้ม

สายตาของเจตนินดูสิ้นหวังเมื่อเขามองไปที่ประตูห้องของรษิกาซึ่งปิดอย่างแน่นหนา

มีสิ่งเดียวที่เขารู้ก็คือรษิกามาที่นี่โดยรถยนต์ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเธอมากับใคร

พวกเขาดูรีบร้อนแม้ว่ามันจะดึกมากแล้วก็ตาม

รษิการอจนกระทั่งเธอได้ยินเสียงฝีเท้าหายไป ก่อนที่จะกลับไปเป่าผมของเธอให้แห้ง