ตอนที่ 1380 มันไม่อร่อยเหรอ

“ฉันแค่คิดว่าคุณก็แต่งตัวอุ่นไม่พอเหมือนกัน แค่ใส่เสื้อยืดไม่หนาวเหรอคะ?” รษิกาอธิบายเพื่อพยายามแก้ไขความเข้าใจผิดของเลอศิลป์จากก่อนหน้านี้

เลอศิลป์หันกลับมาจ้องรษิกาซึ่งสวมเสื้อเชิ้ตของเขา และจับมือของเธอไว้ “ผมไม่หนาวหรอกถ้าเราอยู่ด้วยกัน”

พวกเขาทั้งสองดูสนิทสนมกันมากในขณะที่เดินเคียงข้างกันและจับมือกัน

หลังจากเดินมาสักพัก เลอศิลป์และรษิกาก็มาถึงตรอกเล็กๆ

เมื่อสังเกตเห็นว่าตรอกนั้นมืดสนิท รษิกาก็มองเขาด้วยสายตาสับสนแล้วถามว่า

“นี่คือสถานที่ที่คุณพูดถึงหรือเปล่า?”

เลอศิลป์พยักหน้า “มันอาจจะปิดแล้วไปกินที่อื่นกันเถอะ คุณอยากกินอะไร?"

รษิการู้สึกหิวมาก เมื่อได้ยินอย่างนั้นก็มีตัวเลือกมากมายผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

หลังจากใช้เวลากรองตัวเลือกของเธอสักพัก เธอก็พูดว่า “ไปกินกุ้งกันเถอะ ฉันไม่ได้กินมาตั้งนานแล้ว ตอนนี้ฉันอยากกินมาก”

โอ้ เดี๋ยวก่อน... ร้านอาหารหรูๆ ตอนนี้ส่วนใหญ่ปิดไปแล้ว งั้นเราจะกินกุ้งได้ตามร้านขายอาหารริมถนนเท่านั้น ฉันไม่แน่ใจว่าเลอศิลป์จะชอบหรือเปล่า...

เมื่อสังเกตเห็นสีหน้าสับสนของรษิกา เลอศิลป์จึงจับมือเธอแล้วพาไปยังร้านอาหารที่เรียงรายอยู่ตามถนน

รษิกาถอนหายใจด้วยความโล่งอกและเดินตามเขาไปอย่างเงียบๆ

รษิกาเป็นห่วงว่าเลอศิลป์จะไม่ชอบสภาพแวดล้อมที่แออัด เธอจึงคิดว่าจะพาเขาไปที่ร้านแผงลอยที่มีลูกค้าน้อยๆ

แต่ทว่ารษิกากลับอดไม่ได้ที่จะไปยังร้านที่มีชีวิตชีวาที่สุดเมื่อเธอไปถึงที่นั่น

เนื่องจากเธอไม่เคยมาที่นี่ เธอจึงคิดว่าร้านที่มีลูกค้ามากที่สุดน่าจะมีอาหารที่ดีที่สุด

จนกระทั่งพวกเขานั่งลง รษิกาก็นึกขึ้นมาได้ว่าเลอศิลป์อาจจะไม่ชอบร้านที่เธอเลือก

แน่นอนว่าเลอศิลป์มีสีหน้าค่อนข้างห่อเหี่ยว