ตอนที่ 1384 คนแบบเธอ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถบัสก็ค่อยๆ ขับเข้าไปในบ้านพักคนชรา

รษิกาซึ่งอยู่บนรถบัสมองออกไปข้างนอก เธอเห็นคนชราเบียดเสียดกันอยู่ในสนามโดยมีผู้ดูแลอยู่รอบๆ

สภาพแวดล้อมที่แห้งแล้งของบ้านพักคนชราไม่ได้ช่วยให้บ้านพักคนชราดูเป็นสถานที่ที่มีชีวิตชีวาเลย

“คนชราต้องคอยระมัดระวัง คุณจะไม่เห็นความกระตือรือร้นเหมือนเด็กๆ ที่เราเจอในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าหรอกครับ” เจตนินพูดด้วยน้ำเสียงเวทนาดังก้องอยู่ข้างหูของรษิกา “บางทีอาจเพราะเมื่อสองสามวันก่อนมีคนเสียชีวิตมากเกินไป คนชราเหล่านี้จึงหวาดกลัว ในระหว่างการให้คำปรึกษาทางการแพทย์ คุณก็อย่าพูดตรงจนเกินไปนะครับ”

รษิกาพึมพำในลำคออย่างเห็นด้วย

เจตนินเคยเล่าให้เธอฟังก่อนหน้านี้ว่าหมอคนหนึ่งไม่ระวังคำพูดในระหว่างการให้ปรึกษาทางการแพทย์เมื่อวันก่อน และเกือบทำให้คนชราคนหนึ่งเป็นลมด้วยความตกใจ

หลังจากได้ยินคำพูดของเจตนิน รษิกาก็รู้สึกกลัว เธอบอกตัวเองว่าเธอต้องระมัดระวังเป็นพิเศษในระหว่างการให้ปรึกษาทางการแพทย์

เมื่อรษิกามาถึง คนชราที่มาขอคำปรึกษาก็แยกออกเป็นสองฝ่าย

ฝ่ายหนึ่งกังวลเกี่ยวกับสุขภาพของตนเอง ดังนั้นพวกเขาจึงแย่งกันเพื่อเข้าแถวเพื่อพบแพทย์วัยกลางคนที่มีประสบการณ์มากกว่า

อีกฝ่ายเป็นผู้สูงอายุที่ขี้เหงาและอยากหาคุยด้วย เมื่อพวกเขาเห็นหญิงสาวที่อ่อนหวานและอ่อนโยนอย่างเช่นรษิกา พวกเขาก็มารวมตัวกันรอบๆ เธอ

รษิกาพูดคุยกับพวกเขาอย่างอดทนขณะที่เธอโน้มน้าวให้พวกเขารับคำปรึกษา

ในเวลาไม่นานรษิกาก็กลายเป็นบุคคลที่ยุ่งที่สุดในบรรดาแพทย์

คนชราส่วนใหญ่ประสบปัญหาด้านสุขภาพหลายประการ รษิกาไม่เพียงแต่ต้องพูดคุยกับพวกเขาเท่านั้น แต่เธอยังต้องฝังเข็มให้พวกเขาด้วย

ไม่นานตัวเธอก็เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ