ตอนที่ 1387 กลัว

เจตนินและรษิกาใช้เวลาสักพักก่อนที่พวกเขาจะปลอบชายชราและทำให้เขาสงบลงได้

หลังจากนั้นพวกเขาก็รักษาคนชราที่เหลืออยู่ต่อไป

ในตอนแรกผู้สูงอายุชอบรษิกาเพราะหน้าตาและกิริยาที่อ่อนหวานของเธอ และพวกเขาก็อยากรู้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเธอกับเจตนินด้วย

หลังจากที่ได้เห็นว่าทั้งสองคนปฏิบัติต่อชายชราอย่างไร คนอื่นๆ ก็มองเห็นทั้งคู่ในมุมมองใหม่

ในระหว่างการให้คำปรึกษา พวกเขาจะอธิบายปัญหาสุขภาพอย่างกระตือรือร้น

หลายคนถึงกับพูดถึงปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ที่พวกเขาเผชิญทุกวัน โดยหวังอย่างยิ่งว่า รษิกาและเจตนินจะทำให้พวกเขามีสุขภาพแข็งแรงขึ้น

พวกเขาทั้งสองได้รับภาระงานหนักมากขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อการให้คำปรึกษาจบลง รษิกาก็หมดแรง

"คุณเป็นยังไงบ้าง?"

เจตนินก็เหนื่อยเหมือนกัน เขาจึงหยิบขวดน้ำแล้วเดินไปนั่งข้างรษิกา

รษิกาปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก จากนั้นเธอก็รับขวดน้ำที่เขาส่งให้เธอแล้วจิบ ก่อนจะหันกลับไปหาผู้สูงอายุที่ยิ้มแย้ม มีความโล่งใจในดวงตาของเธอที่เห็นได้ชัด

“เหนื่อยค่ะ แต่ก็ไม่เป็นไร ตราบใดที่คนเหล่านี้มีสุขภาพแข็งแรง”

นั่นคือจุดมุ่งหมายในการเดินทางของเธอ

ขณะที่คำพูดเหล่านั้นหลุดออกจากปากของเธอ เธอก็นึกถึงเทคนิคที่เจตนินทำก่อนหน้านี้ และมีสีหน้าใคร่ครวญปรากฏบนใบหน้าของเธอ

เจตนินยิ้มแล้วถามว่า “คุณอยากถามอะไรเกี่ยวกับแก่นที่สิบสามของครอบครัว ดำรงกุลไหม?”

รษิกามีสีหน้าเคร่งขรึม เมื่อพวกเขาพูดคุยเจาะลึกในอาชีพของพวกเขา