ตอนที่ 1417 เริ่มต้นด้วยการเป็นเพื่อนกัน

เที่ยงของวันรุ่งขึ้น จักรภพพาฝนทิพย์ไปซื้อของขวัญมากมาย ก่อนที่จะขับรถไปที่ร้านอาหารที่พวกเขานัดหมายกับรษิกาไว้

ร้านอาหารอยู่ใกล้กับสถาบันวิจัยเป็นอย่างมาก รษิกาจึงคิดว่าเธอสามารถกลับไปทำงานต่อได้ หากการพูดคุยกันของพวกเขาจบลงก่อนเวลา

แต่ก็มีบางสิ่งบางอย่างที่สถาบันวิจัยทำให้เธอเดินทางไปพบพวกเขาช้า เมื่อเธอไปถึงก็พบว่าจักรภพกับฝนทิพย์นั่งรออยู่ในห้องแล้ว

“ขอโทษนะครับคุณหมอรษิกา ผมรบกวนการทำงานของคุณหรือเปล่า?”

แม้ว่าต่อหน้าเลอศิลป์ จักรภพจะเรียกรษิกาด้วยชื่อเฉยๆ แต่ในตอนนี้เขาก็ยังเคารพและพูดกับเธออย่างสุภาพเมื่อเจอกัน

รษิกายิ้มตอบรับอย่างสุภาพให้เขา จากนั้นเธอก็มองไปที่ฝนทิพย์ด้วยความสงสัย

ถ้าจำไม่ผิด ฝนทิพย์ไม่ชอบฉันนี่นา? แล้วทำไมวันนี้เธอถึงมาที่นี่ล่ะ?

เมื่อพิจารณาได้ว่าเธอยุ่งแค่ไหนในการจัดการกับโครงการต่างๆ ที่สถาบันวิจัย รษิกาจึงไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับปัญหาใดๆ อีกแล้ว

จักรภพลุกขึ้นยืนพร้อมกับดึงเก้าอี้ออกมาเหมือนสุภาพบุรุษ “ฝนทิพย์คิดได้ถึงปัญหาที่เกิดขึ้นที่ตัวเองเคยทำผิดพลาดไว้ เธอจึงอยากขอความช่วยเหลือจากผมนัดหมายให้คุณมาเจอน่ะครับ เธอต้องการจะขอโทษคุณเป็นการส่วนตัว”

ขณะที่จักรภพพูด เขาก็กวาดสายตามองไปที่ฝนทิพย์

ฝนทิพย์ลุกขึ้นอย่างเชื่อฟัง พร้อมกับรอยยิ้มที่จริงใจ “คุณหมอรษิกา ที่ผ่านมาฉันยังเด็กเกินไป เพราะอัญชสากับฉัน…”

เธอหยุดไปชั่วขณะก่อนจะพูดต่อว่า “อัญชสากับฉัน เราเป็นเพื่อนสนิทกัน ดังนั้นเมื่อฉันเห็นว่าคุณสนิทกับเลอศิลป์มากแค่ไหน ฉันก็มีอคติกับคุณทันที ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าฉันคิดผิด หวังว่าคุณจะไม่ถือสาฉันนะคะ”

ฝนทิพย์พยายามจะสื่อสารว่าทัศนคติที่เลวร้ายของเธอที่มีต่อรษิกาในอดีต ล้วนแล้วมาจากอิทธิพลของอัญชสา

ด้วยประโยคเพียงประโยคเดียว เธอก็โยนความผิดทั้งหมดให้กับอัญชสาไปแล้ว

รษิกาเข้าใจความหมายที่ฝนทิพย์พูด และเธอก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

เธอไม่สามารถยอมรับคำขอโทษจากฝนทิพย์ได้เลย