ตอนที่ 146 ความผิดหวัง

ระหว่างนั้น เบนนี่ที่ดูเหมือนมีอะไรจะพูดก็กลืนคำพูดของเขากลับลงคอไปหลังจากพี่ชายเขาพูดออกมาเสียยืดยาว

ฉันเกือบลืมไปแล้วว่าพ่อใจร้าย และพวกเราก็ไม่ควรใส่ใจเขา!

เลอศิลป์ขมวดคิ้วเมื่อเห็นความไม่พอใจของเด็กชายทั้งสอง เขารู้ว่าเขาถามคำถามที่ไม่เหมาะสมเลย เขาจึงขอโทษ​ “ฉันขอโทษนะ ฉันไม่ต้องการจะรื้อฟื้นเรื่องเก่าที่เจ็บปวดขึ้นมาพูดแบบนี้”

แม้จะอ้าปากอยู่ แต่ก็ไม่มีคำพูดใดๆ ออกมาหลังจากนั้น เพราะเขาไม่รู้จะพูดปลอบพวกเขาอย่างไร

อชิก้มหน้าและแสร้งทำเป็นสนใจแต่อาหาร “ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังไงเราก็ชินแล้ว” เขากล่าว

นาทีนั้น บรรยากาศในโต๊ะอาหารก็ยิ่งตึงเครียดขึ้น

เบนนี่ห้ามใจตัวเองไม่ไหวหลังจากนั่งกินเงียบๆ มาพักหนึ่งแล้ว เขาเงยหน้าและส่งสายตามีน้ำตาเอ่อไปให้เลอศิลป์ “คุณเลอศิลป์ครับ คุณชอบเด็กๆ ไหม?”

เลอศิลป์อึ้งไปเมื่อเห็นสีหน้าของเบนนี่

เบนนี่ยังคงพูดอยู่ฝ่ายเดียวต่อไป “ผมว่าคุณคงชอบ เพราะผมเห็นว่าคุณดูแลไอวี่เป็นอย่างดี ถ้าคุณไม่เกลียดเด็ก แล้วทำไมคุณถึงไม่ชอบเราล่ะครับ?”

ขณะที่พูดอยู่นั้น เบนนี่ก็มองเลอศิลป์ด้วยสายตาน่าสงสาร

ผมเห็นชัดเลยว่าพ่อไม่ได้เกลียดเด็ก แล้วทำไมพ่อทิ้งเราไปล่ะครับ?

เขาเปล่งคำถามนั้นขึ้นมาในใจ

อชิตะลึงกับคำพูดของน้องชาย เขารู้ดีว่าน้องชายของเขาต้องการจะสื่ออะไร ดังนั้นเขาเลยขัดคอน้องชายด้วยการส่งอาการให้เขาทาน “ไหนนายบอกว่าหิวไง? เอานี่ กินซะ”

แม้เขาจะเสียใจมากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่อยากแสดงออกมาต่อหน้าเลอศิลป์

ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้ดีด้วยว่ารษิกาไม่อยากให้เลอศิลป์รู้ว่าจริงๆ แล้วพวกเขาเป็นใครแน่

เมื่อถูกพี่ชายตักเตือนอ้อมๆ เบนนี่ก็เบะปากและทานอาหารในจานตัวเองต่อ แต่เขาก็ไม่ตักอะไรเพิ่มอีก