ตอนที่ 1468 ผมยังอยู่ตรงนี้

เบนนี่ขมวดคิ้วและแก้ต่าง “มันเจ็บแค่นิดเดียวฮะ!”

เด็กชายถึงกับหยิกมือตัวเองด้วยนิ้วโป้งกับนิ้วชี้เพื่อยืนยัน

รษิกาอดหัวเราะลั่นไม่ได้เมื่อเห็นความรั้นของลูกชาย

เลอศิลป์เองก็ยิ้มและลูบหัวอีกฝ่าย “เธอมันจอมอึด เบนนี่”

ได้ยินคำชมของพ่อ เบนนี่เชิดหน้าและยิ้มแป้นอย่างภูมิใจ

ส่วนอชินึกอิจฉาน้องชายขึ้นมาแวบหนึ่ง เขาเหลือบมองมารดา

เฮ่ออยากรู้จังว่าแม่จะตอบรับคำขอแต่งงานของพ่อไหมต่อไปเราจะได้มีโอกาสได้รับคำชมจากพ่อบ้าง…

“อาการบาดเจ็บของเขาเป็นไง หนักหรือเปล่า?” เลอศิลป์หันมาถามรษิกาที่ยังคงรักษาแผลของเบนนี่

“ฉันเพิ่งพัฒนายารักษาแผลตัวหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ ใช้ได้ผลดีมาก” หญิงสาวอธิบาย “แต่ระหว่างนี้เบนนี่จะต้องดูแลข้อมืออย่างดีเป็นพิเศษ จะรีบร้อนบุ่มบ่ามเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้”

นั่นคือสิ่งที่เด็กชายได้ยินแม่ย้ำนักย้ำหนา แต่ถึงอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะตีหน้าเศร้าใส่พ่อ

เลอศิลป์ลูบใบหน้าของเบนนี่เบาๆ และยิ้มให้ “ นั่นแหละ จำไว้ว่าช่วงนี้ต้องระวังให้มาก แล้วเธอจะหายเร็วขึ้น”

เบนนี่พยักหน้ารับอย่างว่าง่ายเมื่อได้พ่อมาปลอบใจ

รษิกานึกเคืองเมื่อเห็นลูกชายของเธอทำตัวน่าเอ็นดู

เจ้าเด็กนี่ …. เพิ่งรู้จักเลอศิลป์ไม่นานเลย เกาะเขาแจเสียแล้ว

“อ้อ เดี๋ยวฉันจะเอายามาเพิ่มนะ คุณกลับเมื่อไหร่ เอาไปด้วยก็แล้วกัน” รษิกาเสริม

ชายหนุ่มพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร